Yapım Tarihi - 2026
Süre - 00:51:17
Format - Uzun Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen / Director - Kübra Kuruali
Senarist / Writer - Kübra Kuruali
Yapımcı / Producer - Kübra Kuruali
Sunucu / Narrator
Raad El-Hamdo
Yapım Koordinatörü / Production Coordinator
Rabia Şenol
Görüntü Yönetmeni / Director of Photography
Enis Özbey
Kurgu / Editing
Emin Demir
Kamera & Işık / Camera & Lighting
Fatih Cevahiroğlu
Yeşil Otobüs, Kilis Öncüpınar Sınır Kapısı’nda başlayıp Şam, Humus ve Halep’te
devam eden bir yol belgeseli… Film, savaş yıllarının ardından yaşanan “ilk özgür
Ramazan iftarlarını ve ilk özgür bayram günlerini” kayıt altına alıyor.
Bu yolculuktaki rehberimiz, Halep Türkmen’i Raad el-Hamdo. Ülkesini terk etmek
zorunda kaldığında henüz 15 yaşındaydı. 8 Aralık 2024’te gerçekleşen Suriye
devriminden sonra 30’lu yaşlarının başında ülkesine geri döndü. Onun hikâyesi
etrafında şekillenen belgesel, savaşın izlerinin hâlâ taze olduğu bir coğrafyada
insanların hayata nasıl tutunduklarını gösteriyor.
Birlikte iftar sofraları kuruyor, Emevî Camii’nde kılınan ilk özgür bayram
namazına katılıyor, -her şeye rağmen ülkelerine dönen- Suriyelilerle sokaklarda
ve evlerde bayramlaşıyoruz. Onlar, savaş yıllarında ve devrim sonrasında
hissettiklerini kimi zaman bir fincan kahve eşliğinde, kimi zaman bir zafer
işaretiyle, kimi zaman hanelerindeki şehitlerin sayısıyla; ama en çok da devrim
şarkılarıyla anlatıyor.
The Green Bus is a road documentary that begins at the Öncüpınar Border Gate in
Kilis and moves through Damascus, Homs, and Aleppo, capturing the first free
iftar tables and the first free Eid days after years of war.
Our guide on this journey is Raad el-Hamdo, an Aleppo Turkmen who was only 15
years old when he was forced to leave his homeland. Fourteen years later,
following the Syrian revolution of December 8, 2024, he returns to Syria in his
early thirties. With his story at its heart, the film follows a land where the
wounds of war are still open, and records how people continue to hold on to
life.
We prepare iftar meals together, take part in the first free Eid prayer at the
Umayyad Mosque, and visit streets and homes to celebrate the holiday with
Syrians who have returned to their country despite everything. They speak of the
war years and the aftermath of the revolution—sometimes over a cup of coffee,
sometimes with a victory sign, sometimes by recalling the martyrs in their
families, but most often through revolutionary songs.