27 Mart - 9 Haziran 2006 tarihleri arasında gerçekleştirilen Everest Türkiye
tırmanışı, ülkemiz dağcılığı adına bir çok ilki gerçekleştirdi. Ülke adı taşıyan
ilk tırmanışımız, 10 tırmanıcının 10’unu da zirveye taşıyarak büyük başarıyla
tamamlandı. Bu tırmanış aynı zamanda Everest’e ilk Türk takım tırmanışı ve ilk
kadın tırmanışını da içeriyordu. Ama belki de bunlardan daha önemlisi bu sadece
bir başarı öyküsü değil, aynı zamanda arkadaşça, takımca ve insanca bir
ortaklığın öyküsü. Film, bu başarıyı var eden dağcılık anlayışını ve birikimini
anlamaya çalışıyor.
Takım üyeleri sadece filmin kahramanları olarak kamera önünde yer almıyor. Her
birinin farklı kamera arkası görevleri ve sabırlarıyla da filme büyük katkısı
var. Yani bu film de aynı ortaklığın eseri...
Tarih - 30.Ocak.2008. Çarşamba
Saat - 19:00
Yer - Menekşe-1 sok. No:8 Kızılay / Ekin Sanat Merkezi"
Kaynak
BSB
Bal'lılar oraya da ulaştı...
Everest'e tırmanan ekip içindeki Bal'lı kardeşlerimizin güncesi ve fotoğrafları
web sayfamızda...
Everest'te artık bir de Bal bayrağı dalgalanıyor.Anılarını bizlerle paylaşan
kardeşlerimize teşekkürler...
BALEV Yayın Kurulu
27 Mart
Türkiye’den ayrıldık. Uçağa binene kadar koşuşturmaca sürdü. Hava alanında bizi
uğurlamaya bir sürü yakınımız gelmişti. Gözleri yaşlı arkada bıraktık hepsini...
Önce İstanbul’dan Bahreyn’ uçtuk. Ancak 1.5 saat rötarla ayrıldık İstanbul’dan.
Bahreyn’e Türkiye saati ile 20:30 gibi ulaştık. Geceyi geçirmek için bir otele
geçtik.
Odalar geniş ve rahattı ve fakat biraz gürültülü idi. Bahreyn İstanbul arası
saat farkı yok.
28 Mart
Bahreyn’de, sabah 04:00’de uyanıp 05:00’da havaalanına yola çıktık. Uçağımız
07:25’de kalktı. Saat 14:30 gibi de Katmandu’daydık. Bizi önce konsolosluk
ilişkilerini yürüten bir görevli karşıladı. Kargo sorunsuz elimize geçti.
Yüklenip havaalanından çıktık, dışarıda da bu kez Arun Trek’ten görevliler
vardı. Tüm eşyalarla beraber otelimize geldik. Katmandu sokakları bizi rengarenk
karşıladı. Otelimiz de kapısında kocaman bir “Welcome to all the members of 2006
Everest Turkish Expedition” pankartı ile karşıladı. Etkileyici bir hoşgeldin
oldu tabi!
31 Mart
Bugün Katmandu’daki son günümüz. Sabah 9’da tüm takım ve Şerpa arkadaşlarımızla
Lama kutsamasına katıldık. Lama kutsaması dağa gitmeden önce tüm
ekspedisyonların uyguladığı bir gelenek. Lama’ya dağa götürülecek dua bayrakları
götürülüyor, ayrıca ekip üyeleri kata adı verilen beyaz eşarplarını da
yanlarında götürüyorlar. Lama tüm bunları kutsayıp iyi dileklerini ve şans
dualarını sunuyor. Her birimiz teker teker Lama’ya katalarımızı verdik o da
hepimize şans dileyip kataları boynumuza astı. Bir de ayrıca boyunlarımıza Yeşil
sarı kırmızı renklerde İnce örgü ipler asıldı. Lama’nın yanından manastırın
içine geçtik ve kısa da olsa Budist rahiplerin bir dua ayinini de görmüş olduk.
Gerçekten etkileyici idi. Böylece tırmanışımız kutsanmış oldu. Tüm Şerpa
ekibimize ve kendimize üzerinde adlarımızın yazılı olduğu ve Budist şans gözü
figürler olan tişörtler yaptırdık. Bundan böyle daha da geniş bir takımız
onlarla beraber...
6 Nisan
Everest Ana kampı
Everest’in eteğine geldik. Tingri’den yola çıkıp, dört beş saat boyunca
olağandışı bir coğrafyada ilerledik. Çöl desek çöl değil, dağ desek dağ değil,
ova desek ova değil. Hem yüksek, hem ıssız, aralarda donmuş derelerden
geçtiğimiz, zamanın durduğu bir yolculuk yaptık. Bindiğimiz arazi araçları zaman
zaman buz üzerinde zaman zaman kayalık arazide bazen de suların içinden
ilerlediler. Yolun büyük kısmında Everest tüm görkemiyle karşımızdaydı. 5100
metrede dünyanın en yüksek manastırı olan Rongbuk Manastırı’nı gördük. Çok
sürmedi hemen ardından çadırdan dükkanların, otellerin dizili olduğu bir çeşit
göçebe pazarından geçtik. Biraz ilerisinde de ana kamp mekanı göründü.
Everest’in Kuzey yüzünün hemen eteğinde, ancak yine de yüksek yamaçlarına
yeterince uzak bir mekan ana kamp. Bizden önce buraya ulaşmış olan şerpa
takımımızın kurduğu “2006 Turkish Everest Expedition” kamp alanına geldik. Ana
kampımız, büyükçe bir mutfak çadırı, yemek çadırımız, ofis çadırımız, şerpaların
ve bizlerin kaldığı küçük çadırlardan oluşuyor. İlk izlenim olarak hepimiz
hayatımızdan memnunuz. Bir kaç gün için buradayız, yerleşip ana kampı daha da
“bizim“ yapmaya çalışacağız.
9 Nisan
Everest Ana Kampı
Bugün kampımızda güvenlik için bulundurduğumuz Basınç Torbası’nı (Gamow Bag)
denedik. İleri ana kampa ve hatta 7000 metredeki kampımıza kadar götürmeyi
planladığımız bu malzemenin yanımızda bulunmasının sebebi karşılaşabileceğimiz
kimi yüksek irtifa hastalıklarında hızlı, güvenilir ve tutarlı bir tedavi
yöntemi sunuyor olması. Yüksek irtifada hava basıncı düştükçe oksijenin kısmi
basıncı da düştüğünden insan metabolizmasının ihtiyacı olan oksijeni alamaması
gibi bir durum söz konusu olur. Bahsedilen sorunların temel kaynağı budur.
Basınç Torbası diye adlandırılan bu malzeme ise çok basit bir mekanizmayla
çalışıyor. Hava geçirmeyen ve bir insanın rahatlıkla uzanabileceği büyüklükte
bir torba düşünün. Yüksekliğin etkisini hisseden kişiyi torbanın içine koyup
basit bir ayak pompası ile torbanın içine hava veriliyor. 2 psi basınca kadar
hava basıldıktan sonra 2 saate kadar bu torbada kalan kişi sanki bulunduğu
yükseklikten daha aşağıya indirilmiş gibi oksijen soluyor. Dolayısıyla da
yüksekliğin verdiği rahatsızlık tedavi edilmiş oluyor. Bu yönteme göre 5100m’de
(yaklaşık Ağrı Dağı zirvesinde) basınç torbasına alınan kişi 2 psi basınçta
tedavi edildiğinde 3268 metreye (yaklaşık Hasan Dağı zirvesi) indirilmiş oluyor.
Everest’in zirvesinde benzer bir uygulamayla kişi 6198 metre koşullarında bir
ortama alınmış oluyor.
15 Nisan
Tekrar Merhaba,
Bir kaç günlük aradan sonra yeniden teknolojik düzeneğimiz kuruldu. Artık 6400
metredeki İleri ana kamptayız. 12 Nisan’da ana kamptan yukarı doğru hareket
ettik, 5-6 saatlik bir yürüyüş ile 5800 metredeki ara kampa geldik, burada bir
gün geçirdikten sonra 14 Nisan günü İleri ana kampa yola çıktık ve yine 5
saatlik bir yürüyüşle 6400 metreye ulaştık. Sözünü ettiğimiz tüm bu yürüyüşler
Doğu Rongbuk buzul bölgesinde gerçekleşiyor. Buzulun toprakla kaplanmış alt
sınırlarından başlayıp, Kaya kaplı moren üzerinden yürüyüş devam ediyor. Ana
kamptan, İleri ana kampa ulaştırılması gereken tüm malzemeler yaklar aracığıyla
taşınıyor. Zavallı hayvanlar kilolarca yükü tüm yükseklik farkına rağmen uysal
uysal taşıyorlar. Yürüyüş boyunca yak gruplarına yol verip, önlerini kesmeden,
ürkütmeden ilerlemekle uğraştık. Yukarıya sadece bizim yükümüz taşınmıyor
elbette, diğer tüm tırmanışların İleri ana kamp yükü de yaklar aracılığıyla aynı
mekana ulaşıyor. Sonuçta yüzlerce yakı bulan konvoylar sayesinde bugünlerde Doğu
Rongbuk şenleniyor.
Bizim İleri ana kamp mekanımıza gelince, moren üzerine yerleştirilmeye
çalışıldığından oldukça engebeli bir arazi üzerideyiz. Burada da yine bir mutfak
çadırımız, ortak yemek çadırımız ve iletişim çadırımız var. Bunlar dışında bir
de bizim ve şerpaların kaldıkları küçük çadırlar. Tüm bunların tam anlamıyla
yerleşmesi zaman alıyor, biz de burada geçireceğimiz yükseğe uyum günlerimizi bu
yerleşme işleriyle değerlendireceğiz. Oldukça önemli bir yükseklikteyiz artık,
şu ana kadar ciddi sorun yaşanmadı ekipte, böyle devam edeceğini umuyoruz.
Yarın ikinci puja törenimiz var bir kez daha Çomolungma’dan izin isteyeceğiz.
17 Nisan
İleri ana kamp
Yükseklikle mücadeleye devam. 6400 metredeki dördüncü günümüzdeyiz ve uyumumuzu
kolaylaştırıcı yöntemlerle zaman geçirmeye çalışıyoruz. Bu irtifada belli oranda
sorun yaşamak kaçınılmaz, bizim yapmaya çalıştığımız bu sorunları olabildiğince
hafif atlatmak ve uyumu hızlandırmak. Bunun için, öncelikle buraya aşamalı
olarak ulaştık, 5800 metredeki ara kampta iki gece geçirdik. Şerpalar ise ara
kampta sadece bir gece geçirip 6400 metreye yükseldiler. Bu konuda bizim
yöntemimiz maalesef çok çabuk doğrulandı. Şu anda üç Şerpa ve aşçımız
hastalandıkları için ana kampa geri inmiş durumdalar. 6400 metreye ulaştıktan
sonra uyguladığımız strateji ise şöyle; bu irtifaya vardıktan en az 8-10 saat
sonrasına kadar uyumamak, bol sıvı içip derin nefes almaya Özen göstermek.
Sonraki günlerde de kontrollü ve yavaş fiziksel çalışmalar, bol sıvı, iyi
beslenme ve bol nefes ile alışmaya devam.
Yüksek irtifa insanın temel yaşam etkinliklerini başlı başına bir iş haline
getiriyor anlayacağınız. Yeme içme alışkanlıklarınızdan, nefes almanıza her biri
başlı başına Özen gerektiriyor. Günlük işlerimiz tamamen bu yüksekliğe alışma ve
uyum sağlama hedefine göre ayarlanmış durumda. Ekipteki uyum süreci oldukça iyi
ilerliyor. 11 kişi İleri ana kamptayız, belgesel sorumlusu arkadaşımız Mustafa
ise ana kampta. Onun bu yüksekliğe çıkması için henüz erken olduğunu düşündük.
İleri ana kampı tamamen kurduk sayılır. Haberleşme, enerji ve diğer teknolojik
işlerde mucizeler yaratıyoruz. Yükseklik ve soğuğa uyum sağlamada elektronik
aletler bizim kadar başarılı değiller maalesef! Bilgisayarlarımızdan biri
şimdiden iflas etmiş durumda, diğerini de sıcak tutabilmek için türlü yenilikler
icat etmemiz gerekiyor. Enerji gereksinimini ve zaten sınırlı olan iletişim
olanaklarını verimli kullanabilmek için özel çaba göstermek gerekiyor.
Gerek web sitemiz, gerekse görüntülü bağlantı olanakları bizim için oksijen
kadar değerli burada, o yüzden irtifaya uyum kadar onları da ayakta tutmak için
çaba harcıyoruz bu günlerde.
21 Nisan
İleri ana kamp
Hava raporlarına rağmen, bugün de güneş karşıladı bizleri. Bu durumda yarın için
7000 metreye tırmanma planı yapıyoruz. 7000 metrede Kuzey boynu denen yer İleri
ana kamptan sonraki, ilk kamp yeri. Bizim planımız bu yüksekliğe tırmanıp, daha
sonraki etaplar için gerekli malzemelerin bir kısmını oraya bırakıp, 6400
metreye geri inmek. Yani günü birlik bir tırmanış planı. Bugünü hazırlıklarla
geçireceğiz.
Bu arada sizlerden gelen mesajlarla motivasyon kazanmaya devam ediyoruz. Daha
önce de ilettiğimiz gibi, internet üzerinden veri transferi konusunda sınırlı
olanağımız var, o yüzden ancak sayfa üzerinden gönderilenleri okuyabiliyor ve
haber ve fotoğraf göndermenin dışında, birebir mesaj yanıtlayamıyoruz. Kamp
müdürümüz Hakan ise yine kısıtlı olanaklarla Türkiye ile tek iletişim noktasını
oluşturuyor. Anlayacağınız biraz fazlasıyla kendi “yüksek” dünyamıza sıkışıp
kalmış durumdayız. Türkiye’de neler oluyor, daha da önemlisi hemen aşağımızda
Nepal’de neler olup bitiyor izleyemiyoruz. Kısıtlı bilgilerle öğrendiğimize göre
Nepal’de ciddi ayaklanmalar, ve kanlı sonuçlanan gösteriler oluyormuş. Umarız,
kayıplar artmadan sonuçlanır olaylar.
Elimizden geldiğince kendi işimize yoğunlaşarak günleri geçireceğiz.
İşlerimizden biri de Bora’nın etkinliğin başından beri sürdürdüğü bilimsel
araştırmanın ölçümleri. Yükseklik değişimine, vücutlarımızdaki kan yoğunluğunun
nasıl tepki verdiğini görmeye çalışıyoruz. Bunun için de farklı yüksekliklerde
her birimizin kanama sürelerini ölçüyoruz. İleriki günlerde veriyi
paylaşabilecek hale geldiğimizde daha detaylı olarak sonuçları yayınlayacağız.
22-23 Nisan
İleri ana kamp
Biraz daha yükseldik Everest üzerinde. Dün yani 22 Nisan sabahı İleri ana
kamptan yola çıktık, yaklaşık 5 saatlik tırmanış ile 7000 metredeki kuzey
boynuna ulaştık, yanımızda götürdüğümüz eşyaları önceden kurulmuş tek bir çadıra
bırakıp geri indik. Tırmanış hem oldukça zorlayıcı hem de oldukça etkileyici
oldu bizim için. İleri ana kamptan yaklaşık 6700 metre yüksekliğe kadar, eğimi
az ancak yolu uzun, uçsuz bucaksız manzaralı buzul üzerinden ilerleniliyor. 6700
metre civarından oldukça dik eğim başlıyor. Rota bu aşamadan itibaren sabit ip
hatlarıyla hazırlanmış durumda. Tırmananlar “jumar” adı verilen emniyet
malzemeleri ile bu sabit hatlara bağlanıp, tırmanışlarını sürdürüyorlar. Bu
hatlar tutunup çıkmak için değil, eğer tırmanış sırasında bir aksilik olur da
düşerseniz sizi sabit tutmak için oluşturuluyor. Rotada bir iki yerde ayrıca
buzul çatlaklarını aşmak için Çelik merdivenler oluşturulmuş. Dün aynı rotada
45-50 kişi tırmanış yapıyordu. Aynı hat üzerinde zaman zaman hem inenler hem de
çıkanlar bulunabiliyor, bu durumda oluşacak karışıklığı önlemek için iki ayrı
hat hazırlanmış durumda. Anlayacağınız birileri Everest’i bizler için hazırlamış
bile! Bu bizim çok da alışık olduğumuz bir biçim değil tahmin edilebileceği
gibi. Gerçekten büyük bir ticaret ortamı var burada, dağın tırmananlara
hazırlanması işini büyük bir şirket yapıyor sonra da diğer aracı şirketlerden
paylarına düşen parayı topluyor! Şerpa’lar ve Tibetli taşıyıcılar bu ticaretin
emek kısmını oluşturuyor. Gerçekten üstün yetenekleri olmasına rağmen, bu
insanlar da piyasanın acımasız yönünden paylarını alıyor ve zaman zaman ölümle
sonuçlanacak denli sınırlarını zorlamaları dayatılıyor.Tüm bunlar düşünüldüğünde
neden bu kadar çok, dini tören yapıldığı da anlaşılıyor aslında!
Biz elimizden geldiğince birlikte tırmanacağımız Şerpaların güvenliği konusunda
titiz davranmaya çalışıyoruz, bizlerden elbette farklı performans gösteriyorlar,
ama yine de olabildiğince eşit iş yükü üstlenmek konusunda kararlıyız.
Dünkü tırmanış sonrasında bugünü kampta geçiriyoruz, hava böyle devam ederse
yarın tekrar 7000 metreye çıkacağız ve bu sefer orada bir iki gece geçirmeyi
planlıyoruz.
Gelen mesajlardan bazılarında sorulmuş, evet arkadaşımız Tunç Fındık da bir
tırmanış için Himalayalarda, Everest’in diğer tarafında yani Güney yüzünde
bulunuyor. Benzer coğrafyalarda olmakla birlikte çok çok uzaktayız onunla belki
dönüşte Katmandu’da karşılaşabiliriz. Böylece ona da iyi tırmanışlar dileyelim!
Son olarak da, arkadaşımız Hakan Ürenç bugün evleniyor:
Tüm ekipten en içten sevgiler, MUTLULUKLAR HAKAN!
24 Nisan
İleri ana kamp
Daha yüksekler için hazırlanıyoruz. Yarın 7000 metreye bir kaç gün geçirmek
üzere tırmanacağız. Biz ne kadar eşit iş yükü desek de Şerpalara yetişmek
imkansız. Bugün Nima ve Lakhpa Şerpalar, 8300 metreye kadar çıktılar bile! 7900
ve 8300 metrelerdeki kamp yerlerini hazırlıyorlar. Çadır kurmuyorlar fakat uygun
yer oluşturuyorlar. İşlerini tamamlayınca geri dönmelerini bekliyoruz. Bu
insanlar bizlerden gerçekten farklı, Nima Şerpa henüz 22 yaşında, sürekli gülen
yüzüyle sanki günü birlik pikniğe gider gibi yapıyor tüm bu işleri! Bizler de
kendi hazırlıklarımıza başladık. Yarın 7000 metreye çıkıp sonraki bir kaç günde
de hava izin verirse 7900 metreye ulaşmaya çalışacağız. Tüm ekip olmasa bile bir
kaç kişinin 7900’daki kampta gecelemesini de hedefliyoruz. Bugün tırmanış
malzemelerimizi, Türkiye’den getirdiğimiz tırmanış yiyeceklerini ayarlayacağız.
Ocaklarımızda kullandığımız yakıt tüplerimizdeki genleşme sorununa çözüm olarak
ürettiği ısı köprüleri için Mustafa Dilaver’in kulaklarını çınlatıyoruz. Sağ
olasın Mustafa Abi sayende ocaklarımız Everest’i inletecek!
Bu arada günlerdir çalışmayan jeneratörün karbüratör ayarlarını değiştirdik,
artık çalışıyor. Mühendislik eğitimlerinin yararını görüyoruz anlayacağınız!
Planlandığı gibi giderse önümüzdeki dört beş gün yukarıda olacağız, kamp
müdürümüz Hakan ile telsiz bağlantısı aracılığıyla elimizden geldiğince
sayfamıza haber iletmeye çalışacağız. Hepimize kolay gelsin!
28 Nisan
İleri ana kamp
6400’e geri geldik. 25 Nisan’da biraz yüklü şekilde İleri ana kamptan ayrıldık
ve 7000 metreye, Kuzey boynuna ulaştık. Açık bir hava vardı o yüzden çıkış ve
iniş rotası kalabalıkçaydı. Oldukça ilgi çekiyoruz buralarda, hem sürekli takım
olarak hareket etmemizden, hem dört kadın tırmanıcı ile tüm ekipler arasında en
yüksek kadın oranına sahip olmamızdan hem de kendimize göre ve kararlı bir
stratejide ısrarlı olmamızdan. O gün de yine yol boyu yorumlar dinleyerek
tırmandık. Genellikle övgüler içeriyor bu yorumlar ama arada biraz da haset dolu
sorular geliyor. Örneğin, bizce en önemli güvenlik malzememiz olan kasklarımıza
laf atıyor buraların “en deneyimli” şirketinin rehberleri! Bunları niye
takıyorsunuz, kafanız terlemiyor mu gibi garip sorular! Sanırız asıl kendi
müşterilerinden huzursuz sorular almak, güvenlik kıyaslamasına girmek
istemiyorlar! Her neyse 7000’e tırmanış gününde bir de tatsız olayla
karşılaştık. Kuzey boynundaki kamp yerinde bir gece geçirmiş Hintli bir
tırmanıcı sabah fenalaşmış, biz oraya ulaştığımızda ABD’li doktor da henüz
ulaşmış idi. Kendinden geçmiş dağcıya bir dexametazon iğnesi enjekte ettiler ve
hemen aşağıya tahliyesi için sedyeleme çalışması başladı. Bir süre sonra hasta
kendine geldi, sedye ile önce İleri ana kampa sonra da ana kampa indirildi.
Öğrendiğimize göre beyin ödemi başlangıcı yaşamış ancak şu anda sağlığı gayet
iyi imiş. Tüm bunlardan sonra 7000 metredeki kamp yerimize ulaşmış olduk. Daha
önceden Şerpa’ların oraya bizim için bıraktığı çadırları kurup yerleştik.
Kızlar, dört kişi bir çadırda, oğlanlar da üçer kişiden iki çadırda, toplam üç
çadırdan oluşuyor 7000 metre kampımız.Önemli bir yükseklik olmasına rağmen ilk
geceyi oldukça sorunsuz geçirdik. Ertesi gün öğlene kadar çadırlarda oyalanıp
öğleden sonra biraz daha yükselmek üzere yola çıktık. Kuzey boynundan sonra ilk
etap 500 metrelik dikçe bir kar kulvarı, hemen sonrasında ise zirveye kadar
Süren kayalık etaplar başlıyor. Uzaktan göründüğü kadarıyla zirveye giden bu yol
çok ürkütmedi bizi, elbette uzun, yorucu ve yüksek ama yapamayacağımız iş değil
sonuçta! Bizim alışma yükselmemiz sırasında bir de Türkiye ile canlı bağlantı
yaptık! Tam o sıralarda hava bozdu, tipi başladı, biz de çadırlara geri döndük.
26 nisan gecesini de kar yağışı altında 7000 metrede geçirdik. 27’sinde sabah
hava açık idi, hem yağmış olan karın yerleşmesini hem de bu arada aşağıdan
rotaya ekiplerin girmesini bekledik. Öğleden sonra da toparlanıp aşağıya indik.
Tırmanışımızın ilk aşamasını böylece tamamlamış oluyoruz. On beş günü aşkın
süredir 6400 metrede yaşıyoruz, 7000 metreye iki kez çıktık, sonuncusunda iki
gece geçirdik ve 7300 metreye kadar yükseldik. Artık biraz dinlenmeyi hak ettik!
Bugün ana kampa iniyoruz, bir kaç gün dinlenip kendimize geleceğiz. Kim Bilir
belki biraz temizlenme olanağı da buluruz!!
30 Nisan
Ana kamp
İki gündür ana kamptayız, yiyoruz, içiyoruz (zira burada bira olanağımız
var!),dinleniyoruz. 5200 metredeyiz aslında, yani hiç de azımsanacak yükseklik
değil. Yine de son on beş günlük yüksek yaşantımızdan sonra burası çok iyi geldi
bizlere. Bir iki gün sonra yeniden yola koyulacağız, o zamana kadar her yönden
toparlanmaya çalışıyoruz. Ana kampa inerek, ekibin 12. kişisi, yani belgesel
sorumlumuz Mustafa Temiztaş ile de buluşmuş olduk. Belgesel filmimize ilişki,
elimizdekileri toparlama olanağı olacak bu günlerde. Dinlenmenin yanı sıra,
temizlenme olanağı anlamına da geliyor ana kamp. Hepimiz günlerdir ilk kez
yıkandık örneğin. Büyükçe ve ayakta durulabilecek yükseklikte bir çadır
kuruluyor, sıcak su büyük bir torbaya doldurulup, çadırın içinde bir direğe
asılıyor. Her an suyun bitmesi ve sabunlu kafayla ortada kalmak, havanın bozması
ve titreyerek sıcak bir köşe aranmak, temiz kalmış son giysiler arasında en
kritik olanını çadırda unutmuş olmak gibi tehlikeler altında artık ne kadar
huzurlu yıkanılırsa! Yıkanmanın ötesinde başka temizlik etkinlikleri de oluyor
tabii. Örneğin Mustafa ve Haldun fazla saçlarından, sakallarından kurtuldular.
Serkan saçları bırakıp, sakalları ile yetindi.
Ancak ana kamp günlerinin en önemli olayı Elif’in büyük kökten kararı oldu.
Upuzun ve gür saçların kesilmesi! Tırmanış sırasında saçlarıyla büyük mücadele
vermiş olan Elif, kontrolü eline alıp fazla saçlardan kurtulmaya karar verdi. Bu
zorlu işi, son derece başarıyla sonuçlandıran ise, bir Tibet kasabasında Bakkal
dükkanı olan Doma Teyze oldu! Makas satın almak için uğradığımız dükkanında
karşılaştığımız Doma Teyze, kendi evinden getirdiği kocaman Çelik makasıyla
Elif’in saçlarının köyün meydanında sokakta, bir tabue üzerinde beceriyle
kesiverdi. Elif bundan böyle yeni saç modeliyle hem değme kuaförlere Örnek
olacak hem de tırmanış boyunca rahat edecek artık!
5 Mayıs
İleri ana kamp
Geldik yine yüksek mekanımıza... Aşağıdaki mutlu günler kısa sürdü. Burada
yeniden tırmanış planlarıyla, nefes alış verişlerle, günlük sıvı alım
miktarlarımızla uğraşmaya başladık. Bu kez planlar biraz daha gergin. Artık her
tırmanış zirveye doğru! Hesaba katmamız gereken pek çok şey var. Bir kere daha
önceden hiç de alışık olmadığımız oksijen tüpleri girdi işin içine. Tüm
tüplerimiz İleri ana kampa ulaştı, şimdi yavaş yavaş üst kamplara taşınmaları
gerekiyor. Tüpler yukarı taşınmadan önce her birimiz teker teker maske ve
regülatörlerimizi denedik. Tüplere regülatör takıp çıkarma işi biraz meşakkatli,
iyi öğrenmek gerek. Bir de maskeleri yüzlerimize iyi yerleştirmeyi başarmamız
gerek. Balaklava, kar maskeleri ve oksijen maskesi hepsi bir arada aynı surata
biraz zor yerleşiyor! Oksijen kullanımı ve hesaplamasının yanı sıra, tırmanış ve
üst kamp kullanım planını da iyi oturtmak gerek. 7900 ve 8300 metrelerde üst
kamplarımız olacak. Buralarda çadır yerleri sınırlı o yüzden biraz sıkışık
geçireceğiz oradaki geceleri. Tırmanış planına gelince, hepimiz aynı gün
tırmanış yapıyor olacağız ancak yine de ikişerli gruplar halinde hareket
edeceğiz. Bunun da planlamasını yapmak gerek. Tüm bunlar için bugün bir iki
toplantı yapacağız.
Bu arada artık İleri ana kampta da sürekli ensemizde kamera dolaşmaya başladı,
sonunda! Mustafa Temiztaş da 6400 metreye geldi bizimle. Büyük olasılıkla
Türkiye’nin en yükseğe çıkmış kameramanı oldu dün itibariyle!!
Bu akşam bir toplu doğum günü kutlaması yapacağız. 3 Mayıs Mustafa Temiztaş’ın,
5 Mayıs Soner’in, 8 Mayıs Mustafa Cihan’ın yaş günü çünkü. Aman onlara
söylemeyin, akşamki kutlama sürpriz olacak!!
Son not- Muharrem Ertunç, tüm ekibin sana selamı var öğrencilerine ilet bizim
için!!
9 Mayıs
İleri ana kamp
İki gün önce 6400’e döndük. Bu kez tırmanışın zorluğunu hemen tüm yönleriyle
görmüş olduk. 7000 metre kampı ile bir sonraki kamp olan 7900 metre kampı arası
gerçekten yıpratıcı bir tırmanış gerektiriyor. Uzun ve dik kar kulvarı, her
adımda daha da azalan oksijen yoğunluğu ile insanı zorluyor. Kısacası bir kez
daha dünyanın en yükseğine tırmanıyor olduğumuzu iyice anladık. Ekipten üç kişi
7900 kampına ulaştı, onun dışında geri kalanların çoğu da 7500 civarına ulaşmış
oldu. Tırmanışı tamamladıktan sonra 7000 metreye geri dönüp, bir gece daha yatıp
ertesi gün İleri ana kampa indik.
Önümüzdeki günleri dinlenerek ve hava durumunu gözleyerek geçireceğiz. Bizler ve
hava hazır olduğunda, artık zirve denemesi için koşullar tamamlanmış olacak.
Rota ve yüksek kamp yerleri şu an için hazır durumda. Yani sabit hatlar zirveye
kadar ulaşmış, kamp yerlerine çadırlar bırakılmış, oksijen tüpleri 8300 metreye
biriktirilmiş durumda. Planımız kısaca şöyle. Ekip ve hava hazır olduğunda önce
7000 metre Kuzey boynuna ulaşmak, ertesi gün 7900 metre kampına çıkmak. Sonraki
gün 8300 metreye ulaşmak. Bu aşamadan sonra oksijen desteğine ihtiyaç
duyacağımızı tahmin ediyoruz. Bu yüzden 8300 metre kampında geçireceğimiz
saatlerden itibaren destek oksijen kullanmaya başlayacağız. Ekipten oksijen
desteği olmadan tırmanışı deneyecek olanlar da bu aşamada belli olacak. Daha
önce de defalarca tekrarladığımız gibi, bu kararda temel önceliğimiz ekibin
tümünün güvenliği. Eğer oksijen desteksiz tırmanma kararı ekibin geri kalanının
tırmanışını riske sokacak bir hal alırsa, önceliğimiz güvenli bir şekilde
zirvenin gerçekleştirilmesi olacak. 8300 metrede bir kaç saat geçirdikten sonra,
gece yarısı zirveye doğru yola çıkacağız.
Gerçekten zorlu bir kaç gün anlamına geliyor tüm bunlar. Çok iyi dinlenmeli, çok
iyi beslenmeli, zihinsel olarak çok iyi yoğunlaşmalıyız. Beslenme kısmına bugün
Çinli ekipten destek aldık bile, öğlen yemeğine Çin kampına davetliydik, güzelce
sohbet edip Çin yemekleri yedik. Dinlenme kısmını da çadırlarımızda
hallediyoruz. Esas önemli kısma, yani zihinsel hazırlığa gelince işte o noktada
sizlerin de desteğine gereksinimimiz olacak...
11 Mayıs, saat 10:00
Saat, Nepal saatine göre 10.00, bir az sonra yola çıkıyoruz. Bu kez zirveye
gidiyoruz. Çomolungma ile tanışabilmek için önümüzde zorlu bir kaç gün var.
Zamanı geldi, hazırız, gerisi onun misafirperverliğine kaldı. Biz tırmanan on
kişiyiz ama, her an yanımızda binlerce yürek attığını biliyoruz. Görüşmek üzere,
hoşçakalın...
11 Mayıs, saat 17:00
Bugün, dostları zirve tırmanışına yolladım. Onlardan daha heyecanlı idim.
Çomolungma’nın dostlarımızı kabul etmesini diliyorum. Sizlerden de bu 3 günlük
zirve yolunda pozitif enerjinizi onlar ile paylaşmanızı rica edeceğim. Bu geceyi
7100 metredeki kamplarında geçirecekler. Bir saat önce yaptığım telsiz
görüşmesinde ise Kamp 1’e vardıklarını öğrendim. Yarın sabah saat 8:00’de Kamp
2’ye hareket edecekler ve geceyi Kamp 2’de 7800-7900 metre dolaylarında
geçirecekler.
Hakan Kocakulak
O kadar ilgilisiniz, o kadar desteksiniz ki bizlere, artık ufak açıklamalarla
yetinemiyoruz. Başlangıçta özellikle ailelerin huzurunu bozmamak için Can
sıkabilecek aşamaları kısa geçiyor ya da değinmiyorduk. Fakat Everest projesinin
boyutları artık ailelerin de desteklerinde bir parça daha derine, zora
inmelerini gerektirecek hale geldi. Özellikle yakınların tahammül sınırlarında
da zorlamaya ihtiyacımız var yani. Çünkü giderilmesi gereken çok fazla haklı
merak var.
Hepinizin de yakından izlediği gibi zirve denememiz İleri ana kamptan 7000 metre
kampına hareketimizle başladı, sonrasında planımız 7900 metre kampına ulaşmak
idi ancak hava durumu yüzünden bu plan bir gün aksadı. Bu arada Suna Mustafa ve
Meltem’deki üst solunum yollarına bağlı rahatsızlıklar yüksekliğin de etkisiyle
ilerlemiş idi, onların daha ciddi sorunlar yaşamadan dönmesinin iyi olacağına
karar verildi. Havanın düzelmesi ile 7900 kampına kalan ekip ulaştı. Bir gün
sonra da 8300 kampına hareket edildi.
Tırmanış günü;
Zirve tırmanışı başlangıç kampı 8300 mt. dir. Ancak burası tam bir kamp sayılmaz
saat 16:00 gibi ulaştığımız kamp yerinden zirve tırmanışı için 22:00 de
ayrıldık. Bu aşamadan sonra tırmanışta herkes planlandığı gibi kendi temposunda,
ancak Şerpalar dahil büyükçe bir ekip halinde ilerlenildi. En sondan gelecek iki
kişi planlandığı gibi Bora ve Serhan oldu. Kimse daha geride kalmadı.
Elif, Soner, Burçak, Haldun, Serkan oksijen desteği ile Bora ve Serhan
oksijensiz tırmanış denediler ancak Serhan ve Bora için herhangi bir aksilik
anında kullanılmak üzere oksijen vardı.
Tırmanışın ilk saatleri çok süratli ve iyi gitti. Elif, Soner, Serkan, Haldun,
Burçak, Bora, Serhan sırası ile tırmanıldı. 5 adet Sherpa aralara serpişmiş
şekilde tırmanıcıların fazla oksijen tüplerini taşıyordu. 4 Sherpa ise planımız
gereği en arkada güvenlik tüplerini taşıyorlardı. Saat üç sularında Sherpa
telsizlerinde telaşlı konuşmalar geçti. Bora ve Serhan yavaş ilerleyebildikleri
için ve arka Sherpa gurubu ile birlikte hareket ettiklerinden olaylardan
haberdar oldular. Burçak, 8600 mt deki ‘Second Step’ adı verilen zorlu geçiş
sırasında, büyük olasılıkla aşırı yorgunluk ,uykusuzluk ve solunan oksijen
oranının değişkenliği yüzünden bayılmış idi. Burçak’ın önünde ilerleyen Serkan
‘Second Step’ dönemecini geçtiğinden olaydan haberi olmadı. Lakpa Sherpa ve
diğer Sherpalar ilk müdahaleyi yapıyorken Bora ve Serhan olay yerine ulaştı.
Burçak’a müdahale toplam 2 saat kadar sürdü. Sonunda ayağa kalkabildi ve destek
ile yürür hale geldi.Burçak’ta gözlenen süratli düzelme nedeni ile üst ekibe
zirveye ulaşana kadar haber verilmedi. Üst ekip zirveye Elif, Soner, Haldun ve
Serkan sırası ile ulaştılar. Burçak; Bora, Serhan ve Furuwa ve Dawa Sherpalarca
aynı gün 6400 mt İleri ana kampa yani doktor müdahalesine kadar indirildi. Şu
anda ekipte basit boğaz ağrıları ve burun akıntıları dışında kimsenin ciddi
rahatsızlığı yok.
Sevgili Uğur Uluocak’ın vurguladığı gibi dağcılık riskleri kontrol etme
sporudur. Yaşadığımız ufak kazanın değerlendirmesini önemli bir riskin kontrol
altına alınması olarak yapıyoruz.
Şimdi ekibin içi çok rahat. Önceliklerimizin çok önemli bir kısmını tamamladık.
Ülkemize elimiz boş dönmeyeceğiz. Ancak vaktimiz var ve hala sonuçlanmamış
planlarımız kaldı. Bunlardan biri ekibin tümünün zirveye ulaşması diğeri ise
zirveye oksijen desteği olmadan ulaşmak. Kalan 15 günlük süre içinde, ekip önce
dinlenecek ve sonra ikinci deneme için yola çıkacak.
21 Mayıs,
İleri Ana Kamp,
Serhan, Burçak, Meltem, Suna, Mustafa ve Bora’dan oluşan 6 kişilik ekibimiz, bu
sabah ikinci ve son deneme için Kuzey Boynu’na hareket etti. Soner, Elif,
Mustafa (Temiztaş) ve ben arkadaşlarımızı kucaklayıp, uğurladık. Akşam üzeri
yaptığımız telsiz görüşmesi sonrasında kampa vardıklarını öğrendik. Şu an kampta
dinleniyorlar ve yarın için hazırlık yapıyorlar. Yarın sabah saat 8:00’de Kamp
2’ye 7800 metreye hareket edecekler.
Hakan Kocakulak
22 Mayıs,
İleri Ana Kamp,
Ekip bugün sabah 10:00 gibi Kamp 2’ye hareket etti. Biraz önce saat 18:00
dolaylarında telsiz görüşmesi gerçekleştirdik. Sesleri gayet gür ve güçlü
geliyordu telsizden. Tüm ekip olarak Kamp 2’ye varmışlar. Yarın için
dinleniyorlar çünkü yarın uzun bir gün olacak. Önce Kamp 3’e gidecekler 8300
metreye, akşamında da zirve tırmanışına başlayacaklar.
Dün iki şerpamız ekip ile gitmişti bugün diğer iki şerpamızı daha yolladık.
Önden giden ekip yukarıdaki oksijen tüplerimizi kontrol etti. Tabii ki bir kısmı
çalınmıştı. Biz de sabahleyin kampları dolaşıp oksijen tüpü satın aldık ve bugün
giden şerpalarla yolladık.
Etkinliğin sonlarına doğru artık yemeklerin cılkı çıkmış durumda. Fakat öğlen
yemeğinde, Elif Türkiye’den getirdiğimiz kavurma ile bizlere kavurmalı yumurta
yaptırdı. Resmen tabağı yedik sonunda. Türkiye’nin yemekleri artık gözümüzde
tütüyor. Bütün muhabbetler eninde sonunda, yemek hikayeleri ve yemek tarifleri
ile bitiyor.
Hakan Kocakulak
23 Mayıs,
İleri Ana Kamp
Saat 21:30
Merhabalar,
Ekip saat 21:15 gibi zirveye doğru tırmanışa başladı. Yeni gelişme olduğunda
sizleri bilgilendirmeye çalışacağız. Hepimize ve tırmanan ekibe kolay gelsin.
Saat 16:00
Ekip Kamp 3’e saat 15:00 itibari ile vardı. Akşam saat 21:00 gibi zirve
tırmanışı için hareket etmeyi planlıyorlar. Bu saate kadar ise gün boyunca
yürüyüş sırasında kaybettikleri sıvıyı geri almaya çalışıp, dinlenecekler. Hava
durumu açık ama rüzgar var. Hava durumuna göre bu gece ve yarın sabah rüzgar
şiddetini azaltıyor. Umarım hava durumu tahminler gibi gerçekleşir.
Hakan Kocakulak
24 Mayıs,
İleri Ana Kamp
Saat 05:30
Ekip şu an zirvede… Saat 05:00 itibari ile ekibimizin tamamı, 3 şerpa ile
beraber zirveye ulaştı. Şimdi arkadaşlarımızın sağ salim yanımıza dönmelerini
bekliyoruz. Henüz sevinmek için erken. Temkinliyiz. Arkadaşlarımız aşağı
kamplara indikçe sizleri bilgilendirmeye çalışacağız. Hava durumu açık ve
durağan.
Saat 10:20
Ekibin tamamı Kamp 3’e ulaşmış durumda. Burada bir miktar dinlendikten sonra
inişlerine tekrar başladılar. Plan, bugün İleri Ana Kamp’a kadar inişlerine
devam etmek. Ancak hava koşulları ve yorgunluk durumları, daha çok bunu
belirleyecek. Hava durumu açık ve durağan ancak yer yer hafif bulutlanma
başladı.
Saat 11:55
Ekip Kamp 2’yi de geride bıraktı, inişine devam ediyor. Hep birlikte hareket
ediyorlar, durumları çok iyi. Hava durumu açık ve durağan ancak, yer yer hafif
bulutlanma var.
Saat 13:55
Ekip Kamp 1’e Kuzey Boynuna’na ulaştı. Tempoları çok iyi bir kaç saate İleri Ana
Kampa ulaşmalarını bekliyoruz. Birazdan Elif ve Soner ekibe eşlik etmeye yola
çıkacaklar.
Saat 17:35
Heyyo, artık sevinme sırası bende, çünkü ekip kampa sağ salim döndü. Sizlerin
tebrik, mutluluk mesajlarınızı okurken stresten sevinememiştim. Ama şimdi, uzun
zamandır ilk defa sevinç göz yaşı döktüm, arkadaşlarımızı karşılarken.
Hakan Kocakulak
25 Mayıs
İleri ana kamp
Bitti.Dün ekibin geri kalan altı kişisi de zirveyi yaptı ve hedeflediklerimizi
tamamlamış olduk. Türkiye’den Everest’e ilk kez bir takım tırmanışı düzenlemiş
ve takımın tümünün zirveye ulaşmasını başarmış olduk. Dünyanın zirvesine
Türkiye’den ilk kadın tırmanışını hem de dört kadın dağcının zirveye ulaşması
ile başarmış olduk. En önemlisi tüm bunları tamamladıktan sonra, iki buçuk ay
gerilim ve ağır fiziksel etkinlik içerisinde olmamıza, çeşitli sorunlar,
belirsizlikler, rahatsızlıklar yaşamamıza, taşıdığımız sorumlulukların ağır
yüküne rağmen hala yine takım olarak, geldiğimiz gibi bir arada dönüyor olmayı
başardık.
Tüm bu başarılardan böylesine rahat söz edebiliyor olmamız böbürlenmekten değil,
bunları aslında çok büyük bir ekip olarak sizlerle gerçekleştirmiş olmamızdan
kaynaklanıyor. Günlerce Süren hazırlık ve uyum sürecinde de, ilk zirve
denemesinde de, tüm gerilimine rağmen ikinci zirve denemesinde de sonuna kadar
desteğiniz bizimleydi. Everest üzerinde bugüne kadar bu kadar kalabalık bir ekip
hissetmemiştir eminiz.
Şimdi, toparlanma ve daha aşağılara inme zamanı. Türkiye’ye dönüşe kadar
buralarda biraz daha zamanımız var. Öncelikle bizlerle burada buluşacak dostlara
kavuşmayı dört gözle bekliyoruz, sonrasında da elbette memleket dönüp ekibin
geri kalanıyla buluşmayı...
O zamana kadar günlük haberleri ve fotoğrafları göndermeye devam edeceğiz. Ancak
sıcağı sıcağına başarımızın arkasındakilere teşekkürlerimizi iletmek istiyoruz.
Öncelikle, ana destekçimiz Petrol Ofisi ve diğer destekçilerimiz SAĞOLUN.
Sonra, Türkiye Everest ekibinin bu kadar büyük olmasını sağlayan görünmez
kahramanları da sizlere tanıtmak ve teşekkürlerimizi iletmek isteriz:
2006 Türkiye Everest tırmanışını binlerce kişinin gün gün izlemesine olanak
sağlayan www.2006everest.org sitesinin emekçileri, Sertan Girgin, Elif Tülay
Kuş, Selin Poçan, Volkan Koç;
Destekçimiz Petrol Ofisi ile ilişkimizi sürdüren, basınla iletişimi kuran,
ailelerimizi biran olsun habersiz bırakmayan, ve daha bir çok başlıkta
işlerimizi kolaylaştırıp bu tırmanışı olanaklı kılan dostlarımız 2006 Everest
tırmanışı Türkiye Koordinasyon Grubu, Mete Hacaloğlu, Cem Baytok, Pınar Aydın,
Ayhan Özel, Erdem Tuç;
Tıbbi olarak hemen her tür konuda, her koşulda, her saatte sıkça arayıp
danıştığımız, bizi hiç bir zaman yanıtsız bırakmayan Gürkan Özel ve Dr. Betül
Akbuğa;
Tüm tırmanış boyunca her tür gereksinimimiz karşılamak üzere ilaç ve tıbbi
malzeme desteği sağlayan Emel Kocakulak, Mine Kurtay, Gül Aksoy;
Günlük hava tahminleri ile tırmanışlarımızı planlamamızı sağlayan, Dr. Öznur
Oğuz Kuntasal Prof. Gürdal Tuncel, Meteoroloji Genel Md. Sayısal Tahmin Müdürü
Fatih Büyükkasabbaşı. Bilgilendirici mesajları ile Prof. Ahmet Cemal Saydam;
Buradaki enerji kaynaklarımızın oluşmasında ve sürekliliğinin sağlanmasında çok
önemli desteği olan Vedat Gün;
Tırmanışımızı ve takımımızı daha en başından karşı karşıya kaldığı
sahipsizlikten kurtarıp, ulusal nitelik kazanmasına yardımcı olan Ankara
Dağcılık İl Ajanı Mehmet Somuncu;
ODTÜ’lü sporculardan oluşan takımı, Üniversitenin sahiplenmesine aracı olan,
ODTÜ 50 yıl etkinlikleri kapsamında tırmanışın yer almasını sağlayan Prof.
Bilgehan Ögel;
Tırmanışa hazırlanmamızda büyük önemi olan antrenmanlarımızı gerçekleştirdiğimiz
yerler, ODTÜ spor tesislerinde bize her tür kolaylığı sağlayan ve destek olan,
başta Spor Müdür Şahin Oğuz ve diğer çalışanlar;
Belgesel çekimlerimizin önemli malzemelerinden kafa kameralarının imalatında
bize yardımcı olan Hasan Gergin ve Erol Bey;
Yine belgesel çekimlerinin vazgeçilmez malzemesi, ses ekipmanlarını sağlayan
Sorgun Akkor ve ses teknikleri konusunda bizleri bilgilendiren İsmail Karadaş;
Ve tabii sizler, gün gün bizleri izleyip herşeye rağmen her an yanımızda olan
www.2006everest.org sayfasının sahipleri;
Hepiniz sağolun, iyi ki varsınız, başka türlü bu Çomolungma bize izin vermezdi!
BSB SİNEMA ESERİ SAHİPLERİ MESLEK BİRLİĞİ CEP SİNEMASI'NDA CUMARTESİ
BELGESELLERİ
24 Ocak 2009'da başlayan "CUMARTESİ BELGESELLERİ", Her CUMARTESİ günü saat
14.00'te "BSB Sinema Eserleri Sahipleri Meslek Birliği Cep Sineması"nda belgesel
film gösterimleriyle devam ediyor.
Film gösteriminin ardından belgesel filmin yönetmeninin katılımıyla izleyiciler
arasında film ve filmin çekim süreci üzerine söyleşi yapılıyor.
Yönetmenliğini Mustafa Temiztaş’ın yaptığı “ Hazır mısın Everest” adlı belgesel
film bu hafta BSB Cep Sineması’nda…
34. HAFTA
Belgesel Film:Hazır mısın Everest
Filmin Yönetmeni- Mustafa Temiztaş
Konuk- Mustafa Temiztaş
Yürütücüler- Burhan Gün, Rojda Akbayır
Tüm BSB Sinema Eserleri Sahipleri Meslek Birliği üyelerini ve dostlarını 10
NİSAN CUMARTESİ 14.00-16.00 saatleri arasında BSB Sinema Eserleri Sahipleri
Meslek Birliği Merkezi'ndeki gösterime davet ediyoruz.
KISACA
Filmin Adı - Hazır mısın Everest
Yapım Yılı - 2008
Süresi - 65’
Yönetmen - Mustafa Temiztaş
27 Mart - 9 Haziran 2006 tarihleri arasında gerçekleştirilen Everest Türkiye
tırmanışı, ülkemiz dağcılığı adına ilkleri gerçekleştirdi.
Ülke adı taşıyan ilk tırmanışımız, 10 dağcının 10’unun da zirveye ulaşmasıyla
tamamlandı; Everest’e ilk Türkiye takım tırmanışı ve ilk kadın tırmanışı olarak
da kayıtlara geçti.
Bu, sadece bir başarı öyküsü değil, aynı zamanda takımca, arkadaşça ve insanca
bir ortaklığın öyküsü. Film, dağda geçen iki ay boyunca yaşananları aktarırken,
bu başarıyı mümkün kılan dağcılık anlayışını anlamaya çalışıyor.
Takımın üyeleri sadece filmin kahramanları olarak kamera önünde yer almıyor; her
birinin farklı kamera arkası görevleriyle de filme büyük katkısı var. Bu film
de, tırmanış gibi, aynı ortaklığın eseri.
Yönetmen Hakkında
Üniversite yıllarında Boğaziçi Üniversitesi Sinema Kulübü'nde yer aldı ve bu
kulübün yayımladığı Görüntü isimli teorik sinema dergisinin yayın kurulunda
görev aldı. Kuruluşundan itibaren Yeni Sinema dergisinin çalışanları arasında
yer aldı. Hilmi Etikan danışmanlığında TÜRSAK Sinema Atölyesi’ni tamamladı.
Sinema alanındaki çalışmalarını Nazım Kültürevi’nde sürdürdü. Onat Kutlar Sinema
Okulu’nun düzenleyicileri arasında yer aldı ve Belgesel Film Atölyesi düzenledi.
Siyasi kampanya filmleri, kısa metraj belgeseller ve tanıtım filmleri yapımında
kamera operatörü, kurgucu ve ekip üyesi olarak görev aldı. İki dönem Sinema
Emekçileri Sendikası Sine-Sen Yönetim Kurulu üyeliği yaptı. Çalışmalarını
kuruluşundan itibaren Nazım Hikmet Kültür Merkezi Sinema Topluluğu üyesi olarak
sürdürmektedir. Görüntü ve Yeni İnsan Yeni Sinema Dergisi’nde çeşitli makaleler
yazmıştır. “Hazır mısın Everest?” Yönetmen olarak ilk uzun metraj belgesel
filmidir. Belgesel Sinemacılar Birliği, Sine-Sen Sinema Emekçileri Sendikası,
Nazım Hikmet Kültür Merkezi Sinema Topluluğu üyesidir.
YÖNETMENLİĞİNİ YAPTIĞI BELGESEL FİLMLER
Hazır mısın Everest? - 2006
Dağ Filmleri Festivali, 2007
ODTÜ Kültür ve Kongre Merkezi Kemal Kurdas Salonu Ankara, 14 Mart 2008
11. Uluslararası 1001 Belgesel Film Festivali, Türkiye'den Belgesel Filmler.
2008
Söyleşi- Mustafa Temiztaş
Tarih, Saat:10 Nisan 2010 Cumartesi, 14.00
Yer- BSB Sinema Eseri Sahipleri Meslek Birliği Kuloğlu Mah. İstiklal Cad.
Gazeteci Erol Dernek Sok. No- 6 Kat- 4 Beyoğlu İSTANBUL
Tel- (+90) 212 245 89 58 - 0 212 245 90 96
Faks- (+90) 212 245 89 58
E-Posta- mektup@bsb.org.tr / www.bsb.org.tr