Yapım Tarihi - 2006
Süre - 00:00:00
Format - Uzun Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Attila Hakan Ganimgil
Müzik - Serhat Akyol
SOYKIRIM IDDIALARINA DVD'LI YANIT
Sözde Ermeni soykırımına ilişkin iddialara ve emperyalizmin bu konu özelindeki
çalışmalarına karşı, tarihi gerçekler bir kitap ve DVD'de toplandı.
Araştırmacılar Sadık Usta ve Attila Hakan Ganimgil tarafından hazırlanan
''Emperyalist Yalan- Ermeni Soykırımı'' başlıklı çalışma, Dijital Kültür
tarafından yayımlandı.
''Fransa'nın Cezayir Soykırımı'' adli belgeselin de yönetmeni olan Ganimgil'le
birlikte yaptıkları çalışma hakkında bilgi veren Usta, ilk kez gün ışığına çıkan
fotoğraflar, belgeler ve filmlerde Çarlık Rusya'sının, ABD, İngiliz ve Fransız
emperyalistlerinin adim adim ortaya koydukları oyunu ve tarihsel yalanları
ortaya koyduklarını söyledi. Konunun emperyalizmin Türkiye üzerindeki niyetleri
bağlamında ele alınması gerektiğine dikkat çeken Usta, ''Mesele Türkiye ile
Ermenistan arasındaki bir sorun olmaktan çıkıp Türkiye ile Bati emperyalizmi
arasındaki bir hesaplaşmaya dönüşmüştür. İsyanların, ayaklanmaların, kışkırtılan
Ermeni milliyetçiliğinin arkasında hep Türkiye'yi parçalama emelleri vardır''
dedi. Müziğini Serhat Akyol'un yaptığı belgeselde ve kitapta dikkat çeken belge
ve görüntülerden bazıları şöyle:
* İngiliz ajanı Lawrance'in Osmanlı İmparatorluğu'nu parçalama faaliyetleri.
* Çarlık ordusunun işgaline yardımcı olan Ermeni çeteleri.
* ''Ermeni milliyetçiliği'' fikrini gençlere Robert Kolej'de aşılayan Amerikalı
misyonerler.
* Jön Türkler, 1908 Devrimi ve 31 Mart olayları.
* Sarıkamış faciasının bilinmeyen nedeni.
* İsyan hazırlıkları ve katliamlar.
* Türk ve Müslümanların Balkanlar'dan sürülüşü.
* İstanbul'un işgal edilmesinin Pera'da kutlanması ve Türk subaylarının taciz
edilişi.
* ABD Başkanı Wilson'un Türkiye'yi Ermenistan, Lazistan ve Kürdistan olarak
bölen, mühürlü ve imzalı haritası.
Kaynak
hakimiyetimilliye.org, 29.12.2005
Sevgilim Hayat
Cezayir Sokağı, Fransız kolonisi mi?
Kendine, kültürüne, tarihine nasıl bakacağını bile bilemeyen; kendi kendisiyle
kavga edip Duran, küsen, somurtan yahut kutuplara ayrılmanın rehavetiyle ya
aşırı romantik ya da fanatik çocukça bir duruş sergileyen bir ülke ve toplumun
bir başka ülkeye, mesela Cezayir'e nasıl bakacağı sorusu garip bir soru mudur?
Verilecek cevap, cevap verenin duruşuna ve olgunlaşma seviyesine göre ton
değiştirecektir, sanırım.
İstanbul'da, Çukurcuma üzerinden Galatasaray'ı Tophane'ye bağlayan yokuşun
yıllardır belki de asırlardır Cezayir Sokağı olan adı, bir yıldır Fransız
Sokağı, malumunuz. Restoran, bar ve kafeleri, genel havası ve seçkin müdavimleri
ile zaten Cezayir'den çok Fransa'yı çağrıştıran bu sokağın adının bu şekilde
değiştirilmesi, Cezayir'e Fransız kalmaktan ve Cezayir Büyükelçimiz Ercümend
Ahmet Enç'in deyimiyle -kestirmeden- söylersek 'tarihi bilincin
saptırılmasından' başka bir şey değil. Fransa'nın Cezayir'i işgaline benzeyen ve
oldu bittiye getirilen bu isim değişikliğiyle ilgili bir yıldır Süren
tartışmalar, basına da yansıyan yeni bir olayla tazelenmiş bulunuyor. Olay
şudur-
Sinemacı Attila Hakan Ganimgil, "Fransa'nın Cezayir Soykırımı" adında bir
belgesel hazırlıyor ve DVD'nin tanıtımı için de -bence son derece isabetli bir
şekilde- Cezayir Sokağı'nda yani yeni adıyla Fransız Sokağı'nda bulunan Le
Caprice Cafe'yi seçiyor. Cafenin işletme müdürü DVD'nin içeriğinden tanıtımın
yapılacağı gün haberdar olunca, böyle bir toplantı için mekanlarının
kullanılmasından rahatsız oluyor ve kendisinden bekleneni yapıyor; izin
vermiyor. Gerekçe olarak da "politik şeylere" alet olmak istemediklerini
gösteriyor. 1945-1963 yılları arasında nüfusu 9 milyon olan Cezayir'deki 1 buçuk
milyon Cezayirlinin Fransızlar tarafından katledilmesini konu alan; üstelik de
soykırım sınırlarına varan bu toplu katliamı o dönemde Cezayir'de asker olan,
vicdan sahibi Fransızların ağzından anlatan belgeseli hazırlayan Ganimgil,
olayın ardından basına şöyle bir açıklama yapıyor-
"Buranın Türkiye toprağı olmadığını anladım. Mekanı işletenlere toplantının
yapılmaması için çeşitli telefonlar gelmiş. Konsolosluktan ya da Fransızlardan
olabilir." (Hürriyet, 1 Haziran 2005)
Direnişçiye non pasaran!
Olayın ve konunun kilit cümlesini fark ettiniz değil mi?
"Buranın Türkiye toprağı olmadığını anladım."
Ne yani, yılların Cezayir Sokağı / nev zuhur Fransız Sokağı bizim değil mi? Bu
sokakta acılı, onurlu ve dirençli Mağrip ülkesine, onunla ilgili herhangi bir
şeye non pasaran! öyle mi?
Fransızların koloni döneminde, Osmanlı geçmişinin izlerini silip birkaç camii,
Dayı Sarayı ve hala soluk alıp veren Türk mahallesi Casbah (aslı Kasaba, okunuşu
Kazba) dışında hemen her şeyi itina ile yok ettiği Cezayir'in, adını verdiğimiz
sokaktan sonra geçmişini de mi unutmamız, bunu da mı sineye çekmemiz gerekiyor
şimdi?
Ne Osmanlı'yı unuttular, ne de Fransa'yı
Cezayir'de insanlar hâlâ Arapça'ya birlikte Fransızca konuşuyor (Fransızca'yı
savaş ganimeti sayıyorlar), Fransa'ya karşı aynı anda hissettikleri aşk ile
nefretin karanlık, derin kuyularında kıvranıyor olsalar da, Osmanlı'ya ve
Türklere, Türkiye'ye karşı geçmişten gelen güçlü bir sevgi ve minnet duyuyorlar.
Bunu da her fırsatta dile getiriyorlar.
Peki biz ne yapalım? Cezayir Cumhurbaşkanı Buteflika'nın, geçtiğimiz aylarda
Cezayir'i ziyaret eden Dışişleri Bakanımız Abdullah Gül'e, Osmanlı yönetiminde
yaşadıkları ve 'bağımsızlık dönemi' olarak adlandırdıkları 300 yılı aşkın süreyi
hatırlatarak "Bizi neden bıraktınız?" diye sorduğunu unutalım mı? Bağımsız bir
devletin başkanının neden, hangi bilgi ve duyguyla böyle bir soru sorduğunu,
aslında ne söylediğini anlamazdan mı gelelim?
Cezayir'de Türk rakamlarına göre 600 bin, Fransız rakamlarına göre 2 milyon Türk
asıllı Cezayirlinin yaşadığını, başkent Cezayir'in üç büyük hastanesinin adının
İstanbullu, İzmirli ve Mustafa Paşa olduğunu; Osmanlı ve Barbaros Hayreddin
Paşa'ya olan sevgilerinin göstergesi olarak Barbaros, Hayreddin, Uluçali ve
Osmani gibi soy isimlerinin yanı sıra, Hazneci, Demirci, Başterzi, Barutçu,
Sabuncu, Silahtar gibi Osmanlıdan kalma meslek adlarını da aile isimleri olarak
gururla taşıdıklarını; Cezayir'de Türk asıllı olmanın önemli bir asalet
göstergesi olarak gururla ifade edildiğini; Cezayirlilerin Türkleri bir kardeş
olarak görüp bağırlarına bastıklarını unutabilir miyiz? Unutmalı mıyız? Onların
da unutmalarını mı beklemeliyiz?
Cezayirliler her fırsatta ve ısrarla, Barbaros Hayreddin sayesinde, İspanyol
saldırıları yüzünden Aztekler ve İnkalılar gibi tarih sahnesinden silinip
gitmekten kurtulduklarını, Osmanlı'nın kendilerine özerklik tanıyarak, barış ve
kardeşlik içinde yönettiğini anlatıyorlar. Osmanlı'yı unutmadıkları gibi
Fransızların neler yaptıklarını da unutmuyorlar. 1516'dan 1830'a kadar 3 yüz
yılı aşkın bir süre esenlik içinde Osmanlı yönetiminde kaldıktan sonra, Osmanlı
İmparatorluğu'nun zayıf düşmesinden istifade eden Fransızlar tarafından
-gösterdikleri büyük dirence rağmen- işgal edildiklerinde neler yaşadıklarını,
ne işkencelere maruz kaldıklarını, bir buçuk milyon şehit verdiklerini ve ulusal
kahramanları Emir Abdel Kadir'in önderliğinde başlayan Kurtuluş Savaşı'nı
kazanana dek nasıl mücadele ettiklerini de hafızalarında capcanlı tutuyorlar.
Bizim de, bu direnişte Cezayir'le ve Cezayirli kardeşlerimizle birlikte
olduğumuzu hatırlamamız, hiç unutmamız ve Cezayir'e Fransız kalmamamız icap
etmez mi?
Cezayir'e Fransız kalmamak için
1830'da işgal edilen Cezayir, 1847'ye kadar, onbinlerce şehit vererek direnir bu
işgale. Fransa'nın Cezayir'de kalmasını engelleyemeseler de, Emir Abdel Kadir,
Fransızlarla bir anlaşma imzalayacak ve bazı haklar elde edecek güçtedir. Bu
anlaşmanın ikinci maddesinde yer alan; (yeniçeriler kastedilerek) "Kuloğulları
silah taşımaya devam edeceklerdir" ifadesi, Osmanlı askerlerinin işgalden sonra
Cezayir'i terk etmeyip direnişin örgütlenmesinde de, direnişte de aktif rol
aldıklarının önemli bir göstergesi olarak tarihteki yerini alır. İşgalden 41 yıl
sonraya yani 1871'e kadar Cezayir camilerinde Osmanlı padişahı, halife adına
hutbe okunmaya devam edilir.
Cezayir Fransa kolonisi iken
Fransa, Cezayir topraklarını kendi toprakları olarak görür ve bu yüzden de
sömürge politikası değil, Müslüman nüfusu yok etme politikası uygular. Cezayir'e
2 milyon Avrupalı yerleştirilir. Ülkeyi kültürel yönden sömüren Fransa,
Osmanlı'nın izini silmek için bilinçli bir politika izler. Osmanlı yapıları,
camiler, mezar taşları, kitabeler... yağmalanır, tahrip edilir. Resmi dil artık
Fransızca'dır, eğitim Fransızca verilir. Bu süre içinde, daha önce tahıl üretimi
için kullanılan tarım alanları şarap üretimine ayrılır, verimli ve değerli
yerler Fransızlara geçer, eğitimli, iş güç sahibi Cezayirli sayısı azalır,
fakirlik had safhaya ulaşır.
Fransa Cezayir'deki varlığını ancak şiddet uygulayarak sürdürür. Direnişi kırmak
için tırnak çekmekten elektrik vermeye, asit kullanımından kadınlara tecavüze
kadar her türlü işkence yöntemine başvurur.
(2004 Ekim'inde Cezayir'e yaptığım gezide, Fransızların Cezayir'de o yıllarda
neler yaptığını, Cezayirlilere ne tür işkenceler uyguladığını belgeleyen
fotoğrafları, görüntüleri, kanlı giysileri ve başka bir sürü şeyi içeren askeri
müzeyi (Musee Central De L'armee) gezmiş ve -itiraf etmeliyim ki- içimden
yükselen isyan ve öfkeyi bastıramadığım gibi, çoğu fotoğrafa da ilk saniyeden
sonra bakamamış, çareyi gözlerimi yummakta bulmuştum. Bu katliam ve
Cezayirlilerin verdiği şanlı Kurtuluş Savaşı yakın bir geçmişte yaşandığı için
geride çok sayıda tarihi belge, fotoğraf ve kanıt var. Şurası kesin ki Fransa
Cezayir'de büyük bir katliam yapmıştır.)
Osmanlı yönetiminde özerklik elde etmiş, adalet içermeyen gücün zulme nasıl
kolayca evrildiğini tecrübe etmiş Cezayir halkı, Fransa işgalini hiçbir zaman
kabullenmez. Cezayirliler sürekli direniş halindedirler ancak ülkeye
bağımsızlığını kazandıracak olan büyük direnişin fitillenmesi için 1954'e kadar
beklemek gerekir. 1954'ten sonraki yıllar Kurtuluş Savaşı için örgütlenmeyle
geçer.
1960 yılında başlatılan Kurtuluş Savaşı'nı 22 kişilik lider kadrosu organize
eder. Halk tıpkı bizde olduğu gibi, kadınların da aktif katılımıyla Fransızları
topraklarından atmak için şanlı bir savaş verir. Bu hareketin Türk Milli
Mücadelesini Örnek alması ayrıca ilginçtir. 1962'de Cezayir topraklarında tek
bir Fransız bile kalmamıştır. Cezayir nihayet bağımsızdır.
İsrail'i tanıyan ilk Müslüman ülke olan Türkiye, Cezayir Demokratik Halk
Cumhuriyeti'ni tanımakta gecikir. Cezayir Sosyalist Blok içinde, Türkiye de
-Fransa gibi- NATO içinde olduğu için BM'lerde yapılan oylamada kontrollü bir
çekimser oy kullanır ama Türkiye-Cezayir ilişkileri -buna rağmen- bozulmaz.
Çünkü Cezayir devleti ve halkı Türkiye'nin ve Türklerin bağımsızlık savaşı
döneminde o günün şartlarında elinden gelen yardımı yaptığını hiç unutmaz.
Türkiye Cezayir Kurtuluş Savaşı'na destek verir
1960 yılının Mart ayında -27 Mayıs İhtilali'nden önceki meclis döneminde-, TBMM
bünyesinde Afrikalı Müslüman Halklarla Dayanışma Grubu kurulur. Bu grubun temel
amacı Cezayir'in bağımsızlık mücadelesine destek vermektir. Dönemin Başbakanı
merhum Adnan Menderes'in talimatıyla Genel Kurmay Başkanlığı'nın tayin ettiği
bir general aracılığıyla, Libya üzerinden Cezayir'e, ciddi miktarda silah ve
mühimmat sevk edilir.
Milli Türk Talebe Birliği'nin organizasyonuyla Cezayir'e bağımsızlık mitingleri
düzenlenir. Halk geniş bir katılım göstererek Cezayirli kardeşlerinin yanında
olduğunu gösterir. Ayrıca Konya ve Bursa esnafının topladığı para bağımsızlık
hareketinde kullanılmak üzere Cezayir'e gönderilir. Yani Türkiye devlet ve
toplum olarak bağımsızlığı için savaşan Cezayir'in yanında yer alır.
Türklerin Kurtuluş Savaşı'nda, Fransız ordusunda yer alan Cezayirli askerlerin
Maraş ve Adana'da "Türk kardeşlerimize ateş etmeyiz" diyerek silah bırakmaları
da; 17 Ağustos 1999'daki 7.4 şiddetindeki Gölcük depreminde Cezayir'in, 12 Mayıs
2003'te 7.8 şiddetindeki Cezayir depreminde Türkiye'nin yardıma koşması da, iki
halk arasındaki 'Kara gün dostluğu'nun bir göstergesi olarak arşivlere de,
hafızalara da kaydedilir.
Ya şimdi ve sonra?
Cezayir'le din, tarih ve kültür birliğimizin olduğu, iki milletin birbirine
asırlardır kardeş gözüyle baktığı malumun ilanı. Geçmişe ait ve durağan.
Cezayir Sokağı'nın adının Fransız Sokağı'na çevrilmesine, sokak girişinin modern
Deli Dumrullar tarafından tutulmasına itiraz ettiği için Ahmet Tulgar'ın
Milliyet gazetesinde; Ahmet Tulgar'a destek verdiği, sokağın adının aynı kalması
gerektiğini savunduğu için Hıncal Uluç'un hıncına maruz kalan Ahmet Hakan'ın
Sabah gazetesinde; "Fransa'nın Cezayir Soykırımı" adlı belgeseli hazırlayan
Attila Hakan Ganimgil'in Fransız Sokağı'nda başına gelenler, sırayla bir yıllık
yakın geçmişin dökümü.
Bundan sonra Cezayir'le, Cezayir Sokağı'yla nasıl bir ilişki kuracağımız, nasıl
bir bilinç oluşturacağımız ise güncel. Sorulması ve cevaplanması gereken soru
şu- Cezayir'e ve Cezayir Sokağı'na Türk olarak mı bakacağız yoksa Fransız olarak
mı?
Kaynak
Fadime Özkan, 3 Haziran 2005
faozk@yahoo.com
Cezayir Sokağı'nda 'soykırım' tanıtılamadı...
Fransa'nın Cezayir Soykırımı belgeseli, Beyoğlu'nun Cezayir Sokağı'ndaki kafenin
müdürü izin vermediği için gösterilemedi. Sinemacı Attila Hakan Ganimgil'in
"Fransa'nın Cezayir Soykırımı" adlı belgeselinin tanıtımı, bir kafenin müdürüne
takıldı.
'Yalan söylendi'
Tanıtımın yapılacağı Cezayir Sokağı'ndaki Le Caprice Cafe'nin İşletme Müdürü
Berk Atağ, gösterilecek olan filmin içeriği hakkında bilgilendirilmedikleri
gerekçesiyle toplantıya izin vermedi. Kandırıldıklarını iddia eden Atağ, "Bize
yalan söylendi. Cezayir'deki soykırım deselerdi, izin vermezdik. Politik şeylere
yer veremeyiz" diye konuştu.
'Telefon gelmiş'
Belgeseli hazırlayan Attila Hakan Ganimgil de, "Buranın Türkiye toprağı
olmadığını anladım. Mekânı işletenlere toplantının yapılmaması için çeşitli
telefonlar gelmiş. Konsolosluktan ya da Fransızlardan olabilir" iddiasında
bulundu.
Kaynak
Milliyet, 1 Haziran 2005
Düşünceyi İfade Etmemekteki ‘Gönüllülük’
31 Mayıs 2005 tarihli, Anadolu Ajansı kaynaklı habere göre, film yapımcısı
Attila Hakan Ganimgil’in “Fransa’nın Cezayir Soykırımı” adlı belgeselinin
tanıtımı amacıyla İstanbul’da, Fransız Sokağı’nda bir kafede yapılması planlanan
basın toplantısı söz konusu işletme tarafından son anda engellendi. Le Caprice
isimli kafenin işletme müdürü Berk Atağ, toplantıya izin vermemelerinin sebebi
olarak filmin politik içeriğini öne sürdü. Atağ, filmin içeriği hakkında önceden
bilgilendirilmediklerini, içeriğini öğrendikten sonra da mekanlarının
kullanılmasına izin vermediklerini kaydetti; “Bize yalan söylendi. Cezayir’deki
soykırım deselerdi, izin vermezdik. Politik şeylere yer veremeyiz.”
Tepkisini Fransız Sokağı girişinde yaptığı basın açıklaması ile ifade eden film
yapımcısı Ganimgil, “Buranın Türkiye toprağı olmadığını anladım. Mekanı
işletenlere toplantının yapılmaması için çeşitli telefonlar gelmiş.
Konsolosluktan ya da Fransızlardan olabilir” iddiasında bulundu. İşletme müdürü
Atağ ise kendilerine herhangi bir telefon gelmediğini söyledi.
Belgeselin hem Cezayirliler hem de Fransızların desteğiyle hazırlandığının
altını çizen Ganimgil, “1945 - 1963 yılları arasında 9 milyon nüfusu bulunan
Cezayir’deki 1.5 milyon Arap’ın Fransızlar tarafından katledildiğini” ortaya
koyan yapımda, o dönemde asker olan Fransızların anlatımlarına da yer
verildiğini söyledi.
Boğaziçi Üniversitesi’nde yapılması planlanan ‘alternatif Ermeni konferansının’
gelen tepkiler üzerine ‘ertelenmesinin’ üzerinden çok geçmeden Ganimgil’in
Cezayir belgeselinin tanıtımı ile ilgili yaşadığı ‘tatsızlık’, ifade özgürlüğü
konusunda hangi noktada olduğumuz sorusu başta olmak üzere kendimize çeşitli
sorular yöneltmemize neden oluyor.
Fransız Sokağı --hani şu geçtiğimiz hafta sonu muhtelif gazetelerin hafta sonu
eklerinde yeni açılan Cezayir isimli kafe-bar-restoran sayesinde adından söz
ettiren sokak-- Ganimgil’in belgeselinin tanıtımı için oldukça iyi bir seçim.
Cezayir isimli mekanla ilgili haberlerde ismini ‘karşı duruştan’ aldığı ifade
ediliyor ve mekan sahiplerinin şu sözüne yer veriliyor “Yılların Cezayir Sokağı,
Fransız olunca biz de sinirlenmiştik, o yüzden bu ismi koyduk” Evet, sokak böyle
bir belgeselin tanıtımı için gerçekten iyi bir seçim, peki ya mekan? Hazır
Cezayir gibi bir mekan varken neden Le Caprice? Ki o Cezayir’in üç ortağından
biri köşesinde dile getirdiği ‘alternatif’ düşüncelerle tanıdığımız Radikal
gazetesi yazarlarından Murat Çelikkan, bir diğeri ise Ganimgil’in meslektaşı,
belgeselci Melek Taylan. Acaba Boğaziçi Üniversitesi’ndeki ‘alternatif
konferans’ gibi son anda engellenen belgesel tanıtımı önümüzdeki günlerde
Cezayir isimli mekanda gerçekleşebilir mi?
İster Boğaziçi Üniversitesi’ndeki konferans gibi Türkiye’yi zora sokacağı
düşünülsün, ister bu belgesel gibi Türkiye’ye Ermeni meselesi hakkında ‘hafıza
egzersizi’ yapmayı tavsiye eden Chirac’ın Fransa'sına kendi tarihiyle ilgili
hatırlatmalarda bulunacağı ve Fransa’nın Ermeni meselesine ilişkin resmi
tutumuna ‘gereken cevabı’ vereceğine inanılsın, ülkemizde maalesef düşüncelerin
ifade edilmesinde ‘gönüllü’ bir zorluk yaşanıyor.
Konferansa ev sahipliği yapacak Boğaziçi Üniversitesi’nin rektörü ile belgesel
tanıtımına ev sahipliği yapacak işletmenin müdürünün, son anda aldığı
engelleyici kararlarda belirleyici olan, karşılaşacakları muhtemel tepkileri
göğüslemeyi göze alamamak. ‘Aman beni bu işlere bulaştırmayın’ zihniyeti.
İşletme sahibinin ticari kaygısı anlaşılabilir, peki ya rektörün tutumu? Devlete
bağlı olsun olmasın, üniversiteler çeşitli düşüncelerin rahatlıkla ifade
edilebilmesi gereken özerk kurumlar değil mi?
Gelen veya gelmesi muhtemel subjektif tepkileri bir yana bırakalım, kimse bu
konferansın ve bu belgesel tanıtımının yapılmasına objektif kanuni bir engel
göstermiyor. Yani düşüncenin özgürce ifadesinin önüne çıkan engel resmi değil,
her ne kadar ‘alternatif konferans’ konusunda tepki gösterenlerin bir kısmı
‘resmi’ makamlarda bulunan kişiler de olsa. Zaten ne CHP Şükrü Elekdağ’ın ne de
AKP Cemil Çiçek’in arkasında durdu; ‘bu onların kişisel görüşüdür’ deyip işin
içinden sıyrıldılar. Benzer bir kurum - kişi uyumsuzluğu da YÖK ile YÖK başkanı
Erdoğan Teziç arasında yaşandı; Teziç ‘alternatif konferans’ için “keşke
yapılsaydı” dedi. İki olayda da düşüncenin özgürce ifadesini engelleyen kanuni
engeller değil ‘gönüllü’ yaklaşımlar. Düşüncenin ifade edilmesine olanak
tanınmasından çeşitli çekinceler sebebiyle vazgeçiliyor. Rektör de işletmeci de
‘politik’ içeriğe isteksiz yaklaşıyor, tepki almayı istemiyor.
Dikkat çeken bir diğer nokta da şu- bu ‘alternatif konferans’ için ‘vay efendim
bir devlet üniversitesinde böyle bir toplantı nasıl yapılmak istenir? Gidip bir
düğün salonunda yapsalardı’ gibi ifadeler kullananlar oldu. Bakın, bizi değil
Fransızları bağlayan, bizim ‘Fransız’ kaldığımız bir tarihi olay üzerine çekilen
bir belgeselin tanıtımı için bile bir mekan bulmak sorun olabiliyor. Hele bir de
konu kendi meselemiz, Ermeni meselesi olunca, ‘alternatif’ bir sese ev sahipliği
yapmayı hangi otel, hangi ‘düğün salonu’ işletmesi göze almak ister?
Son olarak, “Fransa’nın Cezayir Soykırımı” adlı belgeselin yapımında bazı
Fransızların desteğinden bahsediyor Ganimgil. ‘Vay hainler! Fransa’yı sırtından
hançerlemişler’ diyesi geliyor insanın(!). Bırakın Cezayir meselesini tartışmaya
açmayı, tartışmayı kendilerince sonlandırmış ve doğru ya da yanlış bir sonuca
varmış bu Fransız vatandaşları böyle bir belgesele destek verirken,
düşüncelerini özgürce ifade etmekten çekinmiyor, ama gelin görün ki Türk
kaşığıyla Fransız çorbası içilen bir kafenin Türk işletmecileri --ister kendi
iradeleriyle ister gelen telefonlar sonucunda olsun; bu çok da önemli değil- - böylesine ‘gönüllü’ bir tavır sergiliyor.
Kaynak
Sait Serkan Gürbüz, 31.05.2005
sserkang@yahoo.com
Turquie/ France - Le Consul de France à Istanbul fait interdire un film sur les
massacres d’Algérie
Pour réagir à cet article, cliquez ici 7 juin 2005
(Info Türk) Attila Hakan Ganimgil, réalisateur turc, devait présenter lundi
dernier à Istanbul un film-documentaire de 120 mn sur le “8 Mai 1945 en Algérie”.
La préparation du documentaire a duré 6 mois. Que ce soit en terme de documents,
de sources, de recoupements, ou bien de témoignages d’acteurs et de récits
d’historiens, le travail accompli est d’une qualité inégalée.
Malgré la possibilité qui lui était offerte vis à vis de la politique pro-arménienne
et anti-turque de la France, Attila Hakan, en vrai professionnel, n’a pas voulu
pourtant verser dans le sensationnel ou la provocation. Il désirait se contenter
d’apporter un éclairage pour les Turcs et pour l’ensemble des Européens sur l’un
des épisodes les plus sombres de l’histoire coloniale française en Algérie.
Cette oeuvre, hommage à la mémoire, a pourtant été censuré avec véhémence et Par
l’utilisation de procédés indignes d’un Etat (la France) paraît-il de droit. En
effet, tous les spéctateurs qui se sont rendus au “Caprice-Café”, rue de France
à Istanbul se sont vus dire que la projection du documentaire sur les massacres
du 8 Mai 1945 en Algérie était "interdite". La colère des spectateurs et des
nombreux journalistes turcs conviés à la projection ainsi que le réalisateur ne
se fait pas attendre.
On apprendra Par la suite de sources fiables que c’est le consul de France à
Istanbul qui a exercé les “pressions nécessaires” pour interdire le documentaire.
Ce qui, bien évidemment, ne plaît pas à la société civile turque. D’où la
rédaction d’un communiqué de presse aussi sec que juste dénonçant les manœuvres
“dilatoires” et “inadmissibles” contre la liberté de création, d’opinion et de
la presse. La plupart des grands médias turcs s’emparent dès lors de l’affaire
et l’agence Anatolie rend public l’événement en donnant la parole à Attila Hakan
Ganimgil. Ce dernier, repris Par le quotidien Milliyet déclare - “Mon film sera
projeté que cela plaise au consul de France ou pas”.
La société civile turque n’apprécie pas, et à raison, que la France, soucieuse
de sa politique intérieure vis à vis des communautés de ressortissants arméniens
se permette de s’ingérer dans les affaires bilatérales turco-arménienne et exige
de la Turquie qu’elle demande pardon sur le soit-disant génocide commis Par
l’Empire ottoman contre les Arméniens tout en condamnant et muselant tout
témoignage ou toute voix discordante contre les exactions - dont celle du 8 Mai
1945 - commises en Algérie...
Rappelons que plusieurs politiques français se sont exprimés favorables à la
pénalisation de la réfutation des thèses arméniennes en France.
L’historiographie française a dejà assassiné une seconde fois les vctimes
turques et musulmanes en faisant totalement l’impasse sur les massacres commis
Par les Arméniens contre les civils Anatoliens entre 1895 et 1922, mais celà ne
semble pas lui suffire ; elle veut pousser l’insulte et le révisionnisme un peu
plus loin en apportant son lot d’occultations et de politiques internes à base
de révisionnisme sur le sol turc.
La Turquie serait-elle aussi devenue une colonie française ?