Yapım Tarihi - 2012
Süre - 00:50:00
Format - Uzun Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Aydın Çubukçu
HAYAT TV'DE "Fırtınanın Çocukları" Belgeseli
Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını anlatan "Fırtınan Çocukları" isimli bir belgesel
filmi hazırlayan Aydın Çubukçu, belgeselde iş ve köylü hareketi ile öğrenci
hareketi arasında ilişkiyi dile getirdiğini söylüyor.
Hayat TV Genel Yayın Yönetmeni Aydın Çubukçu Deniz Gezmiş ve arkadaşlarını
anlatan "Fırtınan Çocukları" isimli bir belgesel filmi hazırladı. Belgesel ilk
kez bu akşam saat 20.00'de Hayat TV'de gösterilecek.
Belgesel hakkında bianete bilgi veren Aydın Çubukçu, belgeselde o dönemdeki işçi
ve köylü hareketi ile öğrenci hareketi arasındaki ilişkiye vurgu yapıldığını
söyledi.
"Bugüne kadar Denizleri konu alan birçok belgesel yapıldı. 68 öğrenci hareketi
olarak ele alındı ve bu şekilde anlatıldı. Bu belgeselin özelliği işçi ve köylü
hareketi ile öğrenci hareketi arasındaki ilişkiyi dile getirmek."
O dönemde yoğun toprak ve fabrika işgalleri ile boykotlar yapıldığını belirten
Çubukçu, 68'i anlatan belgesellerde yalnızca üniversite işgali ve öğrenci
boykotlarına yer verildiğini söyledi.
"Örneğin; 500 bin taksicinin bir anda yaptığı bir boykotu Denizlerle ilgili bir
şey anlatılırken duymadık. Yahut toprak işgallerine katılan 4 bin köylünün
tutuklandığını, silahlı çatışmalarda 200'e yakın köylünün öldüğünü hiçbir
belgeselde görmedik."
Belgeselde yeni görüntüler olmadığını ifade eden Çubukçu "Belgesel altı aylık
bir çalışmanın ürünü ve 45 dakika sürüyor. Bir bölümde Dünya 68'i de
anlatılıyor. Dünya ve Türkiye o dönem bir fırtına içerisindeydi. Ve Denizler de
o fırtınanın çocukları olarak doğdular" diye konuştu. (SK/HK)
Serhat Korkmaz
Ankara - BİA Haber Merkezi
6 Mayıs 2012
Fırtınanın çocukları eski mektupları açtılar
"Unutulmuş işçi marşları ve köylü türküleri gibi çıktılar ortaya; yeni bir
dünyanın kuruluşunu haber veren eski mektupları açtılar; kökleri derinlerdeydi…”
Onların, Denizlerin, yani bizimkilerin.
Fırtınanın Çocukları adlı belgeselde geçiyor bu sözler. Hem 40 yıl önce idam
edilen üç gencin, başlangıcı bundan iki yüz yıl önceye dayanan işçi
mücadelesinin mirasçısı olduğunu hatırlatıyor hem de her 6 Mayıs’ta onları
anarken unutulan marşların, türkülerin yazılı olduğu eski mektubu açmaya
çağırıyor yeniden. Kırk yıl öncesinden gelen bir mektup bu. Açılıp okunduğunda
onların, nasıl, hem bir kahraman hem bir sıra neferi ve hem de “suyun ışıltısı
ateşin kızılı çeliğin menevişi” olabildikleri daha iyi ve belki bir kez daha
anlaşılacak.
ABD’nin Vietnam işgalini protesto eylemleriyle, siyahlara yönelik beyaz
ırkçılığa karşı tepkiyle, fabrika ve üniversite işgalleriyle başlayan dünya
‘68’i rüzgarının Türkiye topraklarına direnişler, grevler, toprak işgalleri,
üniversite eylemleriyle yayılmasının kısa ama derin tarihi es geçilirse
Denizleri Deniz yapan şeyin sadece darağacıyla sonlanan bir kahramanlık öyküsü
olduğu sanılacak. Oysa tarih, darağacında sallananın, yeni bir dünyanın
kuruluşuna duyulan arzu ve bu arzuyu besleyenler olduğunu gizlemiyor kimseden.
40 yıl önce postaya verilen mektubun doğru okunması bu yüzden önemli.
Ama eski bir mektup onu okuyanın ruh haline, dünya ile kurduğu ilişkiye,
gelecekten beklentisine göre her okunuşunda farklı bir içerik kazanır. 6 Mayıs’a
baktığınızda sadece hareketi fitilleyen üç kahraman gencin yok edilişini ya da
dünya emek hareketinin özel ve önemli bir dönüm noktasını görebilirsiniz. Tarih
sizin olgunluğunuzun düzeyi kadar kendisini anlatabilir size. Daha fazlasını
değil. Çünkü eninde sonunda, her dönem, anladığınız kadarıyla tekrar
yazacaksınızdır onu. Bugün, kırk yıl sonra, yine bir 6 Mayıs’ta denizleri
anacağız yeniden; daha olgun, unutulmuş eski işçi marşlarını ve ezilenlerin
şarkılarını hatırlayarak tarihe yeniden bakacağız. Oraya baktıkça o bizim
geleceğimiz olacak.
Tarihle derdi olan sadece emekçiler ve diğer ezilenler değil. Tarihçi Profesör
Halil Berktay, mensubu olduğu gazetede 1 Mayıs 1977 Katliamı’nın sol içi
hesaplaşmanın sonucunda gerçekleştiğini, olan bitenden solun sorumlu olduğunu
yazarken de eski bir mektubu boşuna açmadı. Zaten bir süredir üzerine kalem
oynattığı, sol hareketin tarihinin Kemalizmle, orduculukla malul olduğu
tezlerinin mantıksal uzantısında, bu hareketin kontrgerillacılıkla lekelenmiş
olduğu iddiası elbette yer alacaktı. Buna şaşırmamak lazım. Çünkü ideologluğunu
yaptığı sınıfın da başlıca kaygılarından biri epeydir tarihin yeniden yazımı.
O sınıf, yani burjuvazi, feodalizme karşı devrimini yaptığı 1789 yılından iki
yüz yıl sonra, 1989’da, Berlin Duvarı yıkıldığı andan itibaren kendi tarihsel
köklerini masaya yatırdı. 1789 sadece burjuvaziyi değil onun mezar kazıcısı
sınıfı da ortaya çıkarmıştı, 1989 ise bu sınıfın, sosyalizmin son kalıntısının
da yıkıldığını ve dolayısıyla bu mezar kazıcısından kurtulduğunu sandığı
tarihti; sosyalizm fikrinden de kurtulmalıydı. İşçi sınıfını işçi sınıfı yapan
fikrin mayalandığı ana rahmine geri dönmek suretiyle işçi sınıfsız bir
kapitalizmi yaratmanın mümkün olabileceği hayaliyle çocuk yeniden
büyütülebilirdi belki! Laisizm, demokrasi, örgütlenme, sonra refah toplumu,
kadın hakları, pozitivizm, aydınlanma vs. pek çok kavram bu elden geçirme
işleminden nasibini aldı. 1789’dan başlanırsa eğer, madalyonun bir yanı iptal
edilirse yani, diğer yüzünün de; Marksizmin, antiemperyalizmin, işçi sınıfının
Devrim talebinin de otomatik olarak yok olacağı sanılıyordu. Kavramı, burjuva
ideolojisiyle proletarya düşüncesinin ikisinin aynı havuza konulmasıyla elde
edilen modernizmin eskidiğinin ilan edilip postmodernizmin selamlanması bu
yüzdendi. Dünya yirmi yıldır bu kavramsal operasyonla meşgul.
Think tank kurumlarında, büyük tekellerin fonladığı vakıflarda ve
üniversitelerde başlayan bu yeniden tarih yazımı bizde de, ulusal özelliklere
uygun bir biçimde yankısını buluyor bir süredir.
Bizdeki tarihi yeniden yazmacılığın iki ana meselesi var; biri Müslümanların
cumhuriyet tarihi boyunca siyasi iktidarlar, asker ve diğer devlet kurumları
organizasyonları tarafından mağdur edildiği, diğeri de cumhuriyetin kurduğu
statüden beslenen solun gerçek muhalefeti temsil etmediği, üstelik ezenlerin
safına dahil olduğu. AKP Hükümetinin neoliberal-muhafazakar yeniden
yapılandırması için kitlelerin buna inanması lazım, ki iktidarda olanın kendi
tahayyüllerinin sözcülüğünü yaptığından emin olsunlar. Emekçilerin henüz,
burjuvanın bayrağı altında toplanarak onun çıkarlarının kendi çıkarları olduğuna
inandıkları 1789’daki bebeklik dönemine geri dönebilsinler.
Ama 1789 bir andı.
Burjuvanın hem iktidarda hem muhalefette olduğu o an çok kısa sürdü. Mezarını
kazacak olan sınıfın nefesini ensesinde hissetmediği bir tek günü bile olmadı
ondan sonra. Herkesi bayrağının altında topladığı o kısacık anı yeniden
canlandırmak ve sonsuza kadar uzatmak için şimdi ne yaparsa yapsın boş bir çaba
olacaktır. Çünkü tarihi sadece burjuvalar yazmaz ve eski mektupları sadece onlar
okumaz. Fırtınanın çocukları da o mektupları geçmişten alır ve kendi
yöntemleriyle okurlar. Egemen bir sınıfın, ezilenleri dışlamaya çalıştığı tarih
sahnesine bedenleri, şarkıları, şiirleri ve sloganlarıyla dalar; fabrikaları
işgal eder, meydanları doldurur, barikatlarını kurar, anfileri bayram yerine
çevirir, sömürgenlerin hep yok saymaya çalışacakları kendi tarihlerini yazmaya
çalışırlar. İş ki, örneğin kırk yıl öncesine dönüp baktıklarında, o zaman
geleceklerine gönderdikleri mektubu başkalarının gözüyle okumaktan sakınsınlar.
Büyük biraderin bakışı sanmayalım ki sadece emekçilerin bugününün üzerindedir. O
aynı zamanda günün yirmi dört saati bir projeksiyon gibi tarihi tarar;
istediğini gölgede bırakıp istediğini aydınlatır. Karanlık ve kör nokta olarak
bırakılanlar emekçilerin bugün yaptıklarını anlamlı kılacak, şimdileriyle
geçmişleri, geçmişleri ile gelecekleri arasında anlamlı süreklilikler
kurmalarına olanak sağlayacak kahramanca anlarıdır. Aydınlatılanlar ise
yenildikleri veya dünyanın kötü gidişinden kendilerini sorumlu hissetmelerini
kolaylaştıran hataları, tökezledikleri zamanlardır.
Fırtınanın Çocukları adlı belgesel ‘68’e, Denizlere ve yaşadıkları çağa büyük
biraderin karanlıkta bıraktığı bir yerden bakıyor. Denizler, dünya emek
hareketinin, ezilenlerin sesinin en çok yükseldiği anlardan birinde ortaya
çıktılar ve esen yel onları en öne sÜrükledi. Hem kahramandılar hem de içimizden
birileri.
Bu mütevazı çalışma dünya işçi sınıfı için de, emekçiler için de tarih yazımının
ne kadar önemli olduğunu bir kez daha gösteriyor.
40 yıl sonra gelen mektubu açtığımızda görüyoruz bunu bir kez daha…
Ve 40 yıl sonra hâlâ Denizlerin yolunda, eski bir işçi marşı ve eski bir türkü
olarak kendimizi ve bugünkü eylemimizi geleceğe bir mektup olarak gönderirken
“köklerimizin geçmişe bağlı” olduğunu hatırlıyoruz sayelerinde.