Çatlamış Toprağın Çocukları (Zaroken Axa Qelişî)




Yapım Tarihi - 2008
Süre - 00:58:25
Format - Uzun Belgesel, Renkli, Kürtçe, Türkçe, DV

Yönetmen - Ömer Leventoğlu
Yönetmen Yardımcıları - Özgür Fındık
Prodüksiyon - Wekfilm Production
Senaryo - Ömer Leventoğlu, Osman Xunaw
Müzik - Egîdê Cimo, Orçun Yıldırım, Seliqe, Bilal Ekin
Seslendiren - Osman Xunaw
Görüntü Yönetmeni - Hasan Akgül
Kameramanlar - Hasan Akgül, Hakan Gök, Selami Denizhan
Kamera Asistanı - Aziz Aydın, Mutlu Şahin
Işıkçı - Mehemed Güzel
Sesçi - Mehemed Güzel
Sanat Yönetmeni - Giyasettin Şehir
Kurgu, Montaj - Hasan Akgül
Ulaşım Sorumluları - Gökhan Güran, Sedat Pakdemir, Mustafa İzgiç, Ahmet Tan
Oyuncular - Sabahat Kızılkaya, Barış Işık
Arşîv - Doğal Bol, Metin Avdaç, İbrahim Polat, DİHA

Zarokên Axa Qelişî, yani Çatlamış Toprağın Çocukları belgeseli, Ceylanpınar, Mardin, Diyarbakır, Adıyaman gibi yerlerden Türkiye metropollerine giden mevsimlik gezici tarım işçilerini anlatıyor. Yaklaşık 300 yıllık bir tarihi olan, modern iş yasaları ve demokratik kurallardan tamamen kopuk bu çalıştırma ilişkisi, filmde, içinde var olduğu toplumsal dinamiklerle kavranıyor.

Belgesel bir yıllık bir çekim takvimini içeriyor ve bu dönem boyunca Çukurova’nın geniş arazilerindeki enginar, pamuk, biber, mısır vs çalışan işçilerden, Orta Anadolu’daki pancar, soğan, patates işçilerine, Karadeniz’deki fındık işçilerinden Ege’deki üzüm, bostan işçilerine kadar mümkün olduğunca mevsimlik işçilerin tamamını anlatıyor ve bu işçilerin hemen bütün koşullarını belgeliyor. Urfa’nın Ceylanpınar ilçesinde başlayan hikaye, yine Ceylanpınar’da bitiyor... Belgesel, esas olarak Ceylanpınarlı iki aileyi merkez alıyor, dolayısıyla bu aileler içerisinde çekimlere başlandığında henüz 2 aylık evli bir kadının çalışma takvimi boyunca hamile kalarak dönem sonunda doğum yapmasını da takip ediyor. Belgesel, dünyaya gelen bu çocuğun diliyle anlatılıyor. Hikayesini anlattığımız aileler içerisinde sosyal yaşamın bütün tezahürlerine de şahit oluyoruz; hamilelik, doğum, kundaktaki çocuğun büyümesi, yaşlı bir kadının fındık işçiliği sırasındaki ölümü...

Kaynak
Ömer LEVETOĞLU
leventoglu @ hotmail.com




Kürtçe belgesele çadırda gala

Şanlıurfa’nın Ceylanpınar ilçesinde çadırda film galası yapıldı. Kaymakamlığa bağlı salonda gösterim izni çıkmayınca 1500 kişi filmi çadırda izledi.

Ceylanpınar’da film galası iftar çadırında yapıldı. Kaymakamlığa bağlı salonda belgesel filmin dilinin Kürtçe olması nedeni ile gösterim izni çıkmayınca belediye çareyi iftar çadırlarında buldu. Ömer Leventoğlu’nun yönettiği Zaroken Axa Qelişî adlı belgesel film bir çocuğun yaşam mücadelesini anlatıyor. Filmin galasına çok sayıda belediye başkanı ve DTP İlçe Başkanı İbrahim Ayhan’ın yanı sıra yaklaşık 1500 kişi katıldı. Filmin galasına DTP Urfa İl Başkanı İbrahim Ayhan, Asrın Hukuk Bürosu Avukatı Hatice Korkut, Kızıltepe Belediye Başkanı Cihan Sincar, Mazıdağı Belediye Başkanı Nuran Atlı, Nusaybin Belediye Başkanı Mehmet Tanhan, Silopi Belediye Başkanı Muhsin Konur, Viranşehir Belediye Başkanı Emrullah Cin, Kamu Emekçileri Sendikası Konfederasyonu MYK üyesi Dilek Adsan, Manisa Tarım İşçileri Dayanışma Derneği Başkanı Cevher Özdemir ve birçok sivil toplum kuruluşu temsilcileri katıldı. Açılışta bir konuşma yapan Ceylanpınar Belediye Başkanı İsmail Arslan- “Galanın yapılacağı yer konusundaki bütün engellemelere rağmen Ceylanpınar tarihinde bir ilk olan sinema filmi galasının yapılmasını olumlu ve sevindirici buldum. Mevsimlik tarım işçilerinin konu edildiği ve çadırlarda geçen hayatların galasının yine bir çadırda yapılmış olması anlamlı” diye konuştu. Geceye katılan DTP İl Başkanı İbrahim Ayhan ise Kürt halkının gerçekliğini bu kadar çarpıcı bir sinema diliyle anlattığı için yönetmen Ömer Leventoğlu’na, gala organizasyonu için Ceylanpınar Belediyesi’ne teşekkür etti.

Mevsimlik tarım işçilerinin konu edildiği filmin galasında kısa bir konuşma yapan yönetmen Ömer Leventoğlu projeye DEP Eski Milletvekili Orhan Doğan’ın teşvik ve destekleriyle başladıklarını, mevsimlik tarım işçilerinin basına yansıyan kaza haberlerinden etkilenerek böyle bir projeye girdiklerini, çalışmanın yaklaşık olarak bir yıl sürdüğünü, ilgiden memnun olduğunu, yakılan köylerle alakalı bir projeleri olduğunu dile getirdi. Bölge halkının yaşamını konu alan filme Ceylanpınar halkı yoğun ilgi gösterirken filmden önce Bülent Turan bir konser verdi. Gecenin sonunda belgeselde yer alan aileler sahneye çağrılarak alkışlandı.

Zaroken Axa Qelişî yani Çatlak Toprağın Çocukları adlı belgesel film tarım işçilerinin hayatlarını konu alıyor. Mevsimlik işçilerin çalışma koşulları, yolculukları ve gündelik yaşamları gerçek görüntülerle çekilmiş. Filmde rol alan ailelerin tümü gerçekten tarım işçisi ve dramları kendi ağızlarından seyirciye ulaştırılıyor.

ŞEYHMUS Çakırtaş, ŞANLIURFA
Taraf , 05.03.2008







Ter Mevsiminin Çocukları

Hırpalanan ellerimizin buruk kıvrımlarında yorulur kamyonetler. Köhneleşir... Eskir tekerleri. Buz gibi, düz... Ve döküntü bir kamyonetin kırık kasasından kayarak düşerim ben.

Korkmam!
Kokarım fakat... Tıpkı bir ceset gibi... Adamakıllı.
Hava sıcak olur çünkü.
Ter mevsimidir çünkü... Onun çocuklarıyız biz. “Ter mevsiminin çocukları!..”
Alın teri, bilek teri, saç diplerinde ter, gözlerin oyuğunda, ellerin ayasında, avuçta, karın boşluğunda, şakağımda ter...
Ve derler ki bize, “Sizin öfkeniz hafiftir. Gıdım gıdım birikir tarla kenarlarında ve sadece size yeter.”

Aniden olup biter her şey. Hesapsız bir fren... Harap bir karoser sallanır aniden. İşte o apansız çarpmanın etkisiyle gelir beyin kanaması. Hiç kimsede suç bulunamaz fakat. Sekizde sekiz. Ölen biziz. Kafamızı çarpar, kaybederiz hep. Kaybolur, gideriz.

* * *
Soba soğuk.
Bedenimiz soğuk.
Işıksız gözlerdeki o donuk emirlerle toplarlar bizi, ilkbahara beş kala... Ve düşeriz yollara.
Şafak vakti, tan vakti tutulur denklerimiz. Demir kancalar üşütür parmaklarımızı.
Dını nını, dını nını, dını nını...
Gırn! Gırn! Gırn!..
Çalışır kamyon.

Yolda rüzgar... Ve yürek çarpıntılarımızdan aldığımız hızla, esip geçeriz içinden rüzgarın. Dağı, virajları, evleri, ağaçları, camlı bölmeleri, vitrinleri görürüz yolda. Onlar da bizi... Şehirlerin ışıkları kamaştırır gözlerimizi. Bakarız... Ama ne kamaşma! Güleriz... Sonra kısık kirpiklerimizin arasında titretir, ters çeviririz görüntüleri. Bir gözümüzü kapatır, diğeriyle seçeriz yol şeritlerini. Çizgi, çizgi, çizgi, çizgi... Biz onlardan hızlı gideriz ama... Sessiz, yağ gibi kayarız şeritlerin üzerinden. Geçeriz...

* * *
Adım Hiva benim. Ter mevsiminin çocuğuyum. Ağızda durmayan, huysuz bir emziğe benzer bizim hikayemiz. Kardeşimin emziği gibi... Düşeriz hep. Her mevsim, bir tarlada ölürüz o yüzden. Ve ter mevsiminde beceriklidir ellerimiz. Pamuğun yumağını, fındığın topağını en iyi biz bağlarız. Bir mevsim dolaşabildim ben bu tarlalarda. Yolları gördüm, kıvrım kıvrımdılar... Ovaları geçtik bir bir, başak başaktı ekinler.

Çalıştık... Çapa vurduk. İki elimizle tuttuk sapından kazmanın. Gezdik... Yağ, pas içinde kaldık posta trenlerinde, davul gibi şişti kavruk bedenlerimiz. Ağır yüklerimiz ve tedirgin yüreklerimizle bekledik istasyonlarda. İstasyonlara baktık uzun uzun. Büyük duvarları, garları, arabaları, güzel pınarları, insanları ve insanları gördük. Sonra kamyonetler... Çirkin pençeleri ve gürültülü sesleri vardı kamyonetlerin. Zeytinliklere götürürdü hep bizi kamyonetler.

Çadırlar kurduk sonra toprağın bağrına. Eştik, kazdık, okşadık toprağı. Bıcır bıcır ellerimiz karıncalandı zeytin yapraklarına dokunurken. Bostanlarda oynadık, küçük, mimi minnacık evler yaptık yol kenarlarına.

Pembeyi öğrendim bir de... Tarlanın kenarında. Pembe duvarlı bir ev... Kardeşime bakardım ben bu evin bahçesinde. Hep sırtımda... Kucağıma alırdım ama ağladığında. Kucağıma alırdım ne zaman ağlasa. Pembeli evin hayatında...

Sonra hızlı arabalar gördük, geçiyorlardı yolları.
Nefes aldık o yollarda, nefes verdik.
İlkini, sonunu bilemedik nefeslerin...

* * *
Bilmiyorum ki nefes mi aldık, nefes mi verdik yola, kravatlı bi adam geldi sonra başımıza, yola çıktığımız o günün akşam karanlığında. Başka adamlar, başka kadınlar da vardı yanında... Üzerindeki ters yazılarıyla, ilk kez duyduğum o sesi çıkaran beyaz bir minibüs getirdi onları. Korkunçtu minibüsün sesi. İrkildi herkes, her biri bir yana çekildi. Ve yardı kalabalığı araba, tam önümde durdu. Sırtında ışıl ışıl dönerli renkleriyle bir güvencin göğsüne benziyordu.

Sonra bir kuş irkti bu sesten. Uçtu... Can havliyle yol kenarına kaçıştı karıncanın biri. Kirli yol şeritleri, damla damla sıcak kanın dokunuşuyla ürpermişti... Ve benekli bir tüy kopup düştü sonra kuşun kanadından. Ne kadar da güzel uçuşuyordu bu tüy bu havada böyle. Bir o yanaaa, bir bu yana. Salınaaa salına. Oynayaaa oynaya... Kimse bakmadı, kimse ses etmedi tüye. Dokunmadı kimse. Gören olmadı belki de. Bir ben... Belki de sadece ben gördüm, bakmıyordu kimse benden öteye. Beyaz gömlekli bir adam indi sonra minibüsten. Fakat artık soğumuştu beden. Hiç üşümemiş, ama soğumuştum ben.

* * *
Hırpalanan ellerimizin buruk kıvrımlarında yorulmuştu kamyonetimiz. Köhneleşmişti. Eskimişti çehresi. Düzleşmişti tekerler, “buz gibi” demişti şoför amca, “buz gibi eriyor bu tekerler...” Buzda kayar gibi kaymıştık sonra köprüden. Tutmamıştı frenler. Ve döküntü bir kamyonetin kırık kasasından kayarak düşmüştüm ben.

Korkmamıştım ama.
Kokmuştum az sonra... Tıpkı bir ceset gibi... Adamakıllı kokmuştum.
Hava sıcaktı çünkü.
Ter mevsimiydi. Ve onun çocuklarıydık biz. “Ter mevsiminin çocukları!..”
Alın teri, bilek teri, saç diplerinde ter, gözlerin oyuğunda, ellerin ayasında, avuçta, karın boşluğunda, şakağımda ter...

Sessizce ağlarken anam, kalın sigarasından derin derin solurken babam, gördüm- hafif değildir bizim öfkemiz... Anladım ki, gıdım gıdım tarla kenarlarında biriken bu öfkeler, sadece bize değil, o kuşun kanadından savrulup düşen tüyü görmeyenlere de yeter...

Ömer Leventoğlu
diyarbekir.net, Pazartesi, 26 Şubat 2007







Ömer Leventoğlu’nun son çalışması olan “Zarokên Axa Qelişî” (Çatlamış toprağın çocukları) adlı belgesel sinema filmi, uluslararası alanda da gösterimlere çıktı. Zarokên Axa Qelişî, 15 Ekim tarihinde Avusturya’nın Başkenti Viyana’da dünyanın birçok ülkesinden sinemaseverin karşısına çıkacak. Belgesel sinema filmi kategorisinde festivalde yapılacak olan gösterim sonrasında Ömer Leventoğlu da Viyana’da hem kendi filmi hem de Kürt sinemasının dünya sineması içindeki yeri konusunda bir konferans verecek.

Bu yılın Mart ayında galası yapılan Zarokên Axa Qelişî filmi, Ömer Leventoğlu’nun ikinci filmi... Daha önce “Eşa Şewatê” adlı bir kısa metraj sinema filmi çeken yönetmen Leventoğlu, bu filmiyle de çok sayıda festival ve gösterime katılmıştı. Êşa Şewatê Ankara Kısa Film Festivalinde “En Eyi Film, En İyi Kadın Oyuncu ve En İyi Müzik” dallarında üç ödül almıştı.

Zarokên Axa Qelişî filmi ise ilk kez bu yıl içerisinde, 25 ülkeden 50 filmin gösterime değer bulunduğu III. Uluslararası İşçi Filmleri Festivali’ne seçilmişti. Latin Amerika’dan Hindistan’a, Ortadoğu’dan Avrupa sinemasına dünyaca bilinen bir çok Ünlü yönetmenin filmlerinin yanı sıra Zarokên Axa Qelişî festivale seçilen tek Kürt filmi olmuştu. Gezici niteliği taşıyan III. Uluslar arası İşçi Filmleri Festivali, yıl sonuna kadar 12 ilde sinemaseverlerin karşısına çıkacak. Diğer taraftan filmin ulusal ve uluslararası gösterimleri de devam ediyor...

Sinema çalışmaları hakkında bilgi veren Ömer Leventoğlu, yakın gelecekte çekimlerine başlayacakları yeni bir proje üzerinde çalıştığını belirtti. Uzun metraj sinema filmi olarak hazırlıkları Süren projede, özellikle 1990’lı yıllarda yaşanan şiddet olayları konu ediliyor. Leventoğlu, 1990’lı yılları, insani ve beşeri değerlerin şiddet ve korku ile aşındığı bir dönem olarak tanımlıyor ve çekimine hazırladığı yeni film ile topluma bir ayna tutmak istediğini ifade ediyor. Böylece söz konusu dönemle yüzleşme zemini açılacağına vurgu yapan Leventoğlu, ayrıca filmin, herkes için bir vicdani hesaplaşma çağrısı niteliğinde olacağını anlattı.

«Doğmamış olan bir erkek çocuğun dilinden mevsimlik tarım işçilerinin trajedisi…»

Bir insanın çilesi ya da çileli yaşam mücadelesi ne zaman başlar? Ne zaman tanışır zorlukla, acıyla, yok sayılmayla, yoksunlukla insan?.. Ne zaman mücadele etmesi, hayata tırnaklarını geçirmesi gerektiğini öğrenir?
Herhalde daha anne karnına düştüğü ilk andan itibaren… Hele rahmine düştüğü kadın yoksul bir kadınsa, hayatını bin bir zorlukla sürdürüyor, iyi beslenemiyor ve çok çalışıyorsa; doğacak olan bebek, yokluğu ve mücadeleyi daha annesinin karnında öğrenmiş olacak. Çünkü anne iyi beslenemediği için, karnındaki misafirliği boyunca ona yeterli besin aktaramayacak.
Peki bir insanın çilesi daha doğmadan da başlayabilir mi? Doğumundan önceki bir hikâyesi yok mu insanın? Vardır tabii ki.

Anne karnına düşmeden yaklaşık olarak iki ay öncesinden tanışır Yönetmen Ömer Leventoğlu, böyle bir insanla. Ceylanpınarlı aileyi tanıdığında anne iki aylık evlidir henüz. Çalışma takvimi boyunca annenin hamile kalmasına ve sezonunun sonunda da doğumuna Tanık olur. Yaklaşık olarak bir yıl boyunca izliyor aileyi. Ve doğmamış olan bir erkek çocuğun dilinden mevsimlik tarım işçilerinin trajedisini anlatıyor belgeselinde.
Geçtiğimiz günlerde Urfa'nın Ceylanpınar ilçesindeki tartışmalı galasının ardından çeşitli festivaller ve kültür merkezlerinde gösterime giren "Zarokên Axa Qelişî" yani "Çatlamış Toprağın Çocukları", Leventoğlu'nun ilk belgeseli, bundan önce de 2006 yılında "Êşa Şewatê" (Yanık Sızısı) isimli Kürtçe bir filmin yönetmenliğini yapmış.
Orijinal dili Kürtçe olan "Çatlamış Toprağın Çocukları"nı çekmek için yaklaşık olarak bir yıl boyunca Ceylanpınarlı iki aileyi izleyen, bu ailelerin zorlu koşullar altında Ceylanpınar'dan başlayarak mevsimlik tarım işçisi tanımıyla çalışmaya gittikleri yolculuklara eşlik eden, gittikleri yerlerde yaşadıkları zorlukları kayıt altına alan ve geri dönüş yollarında da onlarla beraber olan Leventoğlu ve ekibi; Çukurava'nın geniş arazilerindeki enginar, pamuk, biber, mısır vb işçilerinden, Orta Anadolu'daki pancar, soğan, patates işçilerine, Karadeniz'deki fındık işçilerinden Ege'deki üzüm, bostan işçilerine kadar hemen hemen tüm mevsimlik işçilerin trajedilerine odaklanıyor belgeselinde.
Her sezon başında gündeme gelen kaza haberleriyle hatırlanır daha çok Türkiye'de mevsimlik işçiler. Ucuza getirilmek için, hiçbir trafik kuralına uymadan, kamyonların kasalarına kapkacaklarıyla balık istifi doldurulan bu yoksul insanlar, aynı zamanda gittikleri yörelerdeki ayrımcılıkla da mücadele etmek zorundadırlar. Günlük çok düşük ücretlerle çalıştırılan, çoğu kez paralarını zamanında alamayan bu yoksul insanlar, böyle bir çalışma için tüm aile fertleriyle birlikte de seferber olmak durumunda kalıyorlar.
Hangi anne baba çocuğundan 5-6 ay uzak kalmak ister? Hadi diyelim istesin, peki geride bırakacağı çocuğunu/çocuklarını emanet edebileceği bir sosyal güvenlik kuruluşu var mı? Yok! Ya da evin hasta ve yaşlıları?..
Gittikleri yerlerde kaldıkları derme çatma çadırlardaki yaşam ise ayrı bir kâbustur. Bir de bu koşullar altındaki, dört beş aylık hamile bir annenin karnındaki bebek için daha doğmadan başlayan çileyi düşünün…

Hayat hikâyesini, annesinin karnına misafir olmaya başlamadan yaklaşık iki ay önce başlattığı bebeğin gözünden Güneydoğu'daki yoksulluğu tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren "Zarokên Axa Qelişî", aynı zamanda Kürt sineması için de bir Umut. Bir de tabii tarihinde ilk kez bir çadırda da olsa (gala için belediyenin kaymakamlıktan salon talebi, filmin orijinal dilinin Kürtçe olması nedeniyle karşılanmadı) bir filmin galasına Tanık olan Ceylanpınarlılar için de önemsenen bir yapıt olmuş Leventoğlu'nun belgeseli.

Gazeteci, yazar ve yönetmen gibi birçok sıfatı birden taşıyan Leventoğlu ise bir söyleşisinde şöyle özetliyor "Çatlamış Toprağın Çocukları" belgeselinin ortaya çıkış sürecini:
"Belgeselin ismi "Zarokên Ax a Qelişî", yani "Çatlamış Toprağın Çocukları…" Türkçe ismi ise "Ter Mevsiminin Çocukları". Bu ismin şöyle bir hikâyesi var. Ben mevsimlik işçi meselesi ile yaklaşık 14 yıldır uğraşıyorum. Üniversitedeki bitirme tezim "Çukurova Bölgesindeki Tarım İşçilerinin Sosyo-Ekonomik Koşulları" idi. O dönemden beri birçok yayın organında bu konuyla ilgili yazılar yazdım. Sonunda 2006 yılının başlarıydı. Bir trafik kazası haberi duydum tarım işçileriyle ilgili. Bu haberde Ankara'ya yakın bir yerde, ailesiyle birlikte 9-10 yaşlarında bir kız çocuğu trafik kazasında ölmüştü. Bu olay beni çok etkilemişti. Bu konuda bir hikâye yazmayı düşünüyordum, elimde bir fotoğraf vardı. Bu fotoğrafta iki tane kız çocuğu, onların sırtında da iki bebek… Ben bu resimdeki çocuklara bakarken, ölen o kızı düşünerek bir hikâye yazdım ve başlığını da "Ter Mevsiminin Çocukları" yaptım. İşte belgesel projesi ortaya çıktığında da aynı isimle yapmayı kararlaştırdım."
Leventoğlu'nun henüz gösterimlere çıkan sinema filmi Zarokên Axa Qelişî, ama önümüzdeki aylarda tamamlamaya çalıştığı 3 bölümlük televizyon belgeselinin ismi ise Ter Mevsiminin Çocukları… Her iki belgesel de aynı konuyu işliyor, kimi yerlerde aynı kahramanlarla tanışıyoruz, konunun işlenişi, formatı, dili bakımından iki belgesel birbirinden çok farklı. Zarokên Axa Qelişî'nin orijinal dili Kürtçe olmasına karşın, Ter Mevsiminin Çocukları'nın orijinal dili Türkçe… Ter Mevsiminin Çocukları'nda işçilerle, elçilerle, sendikacılarla, akademisyenlerle, bu konuyla ilgili sivil toplum temsilcileriyle röportajlar da yer alıyor, oysa Zarokên Axa Qelişî, kurmaca bir film tadında, ama görüntü ve kahramanlarıyla belgesel olan bir sinema filmi.

"Kurmaca tadında bir hikâye"
Aslında Leventoğlu'nun, filmin bugüne kadarki gösterilerinde karşılaştığı en çarpıcı sorulardan biri şu olmuş- "Film belgesel gibi gerçek zaman, mekân ve insanlar var ama tek bir röportaj yok, film kurmaca gibi ama tek bir oyuncu ve rol yok, bu filmin tam formatı ne?" Ömer Leventoğlu da formata ilişkin literatürde kabul görecek şu ya da bu nitelemeyi kafasına takmadığını söylüyor. Şöyle diyor- "Ben hikâyeler anlatıyorum; dilini, üslubunu, formatını, şu ya da bu literatürde karşılık düştüğü tanımı çok önemsemiyorum. Belgesel kategorisinde festivallere gitsek de, hikâye kurmaca tadında. Ana karnında bir çocuk konuşmaya başlıyor ve bir yıl boyunca olup biteni kendi gözlemiyle anlatıp duruyor. Filmin sonunda çocuğun dünyaya geldiğini, adının Nurullah konduğunu öğreniyoruz. Bu yönleriyle de sinema ve öyküde 'ters kurgu' denen bir yöntem izlenmiş gibi, oysa bu da doğru değil, çünkü gerçekten de çocuk dünyaya geldiğinde, yani tarlalarda işler bitip de işçiler kışa girdiğinde dünyaya geldi çocuk…"
Bir fotoğraftan da başlayabilir bazen bir hikâye. Gerek hikâyesiyle gerekse de dikkat çektiği toplumsal sorunlar nedeniyle izlenmeye değer bir belgesel "Zarokên Axa Qelişî." Film, şimdilerde festivaller ve bazı özel gösterimler dışında görücüye çıkmamış henüz. Yönetmen Leventoğlu, 1 yıl sonra piyasaya CD ve DVD'lerini de çıkartacaklarını söylüyor.
Ne diyelim, eğer bir festivalde duyarsanız, ya da bir kültür sanat kurumunun ilanında görürseniz Zarokên Axa Qelişî'yi, "kaçırmayın" deriz…
Not- Ayrıca 1 yıl boyunca devam eden çekimler sonrasında, çekim ekibi Nurullah'ın doğumunu bekliyor, ama aksilik bu ya, geç doğum olacak… Ekip 25 gün boyunca Ceylanpınar'da kapanıp kalıyor mu… İşte Yönetmen Leventoğlu'nun o zaman yazdığı "Nurullah'ın İnadı" adlı yazıyı okumak isteyenlere- www.diyarbekir.net/cgi-bin/index.pl?mod=news;op=author_id;id=562

MaviMelek Edebiyat Kültür Sanat Servisi
Sayı- 26, Yayın tarihi- 09/06/2008



GÖSTERİMLER:
III. uluslararası işçi filmleri festivali
Viyana Uluslararası Kürt Filmleri Festivali
Zürih Uluslararası Kürt Filmleri Festivali
11. Uluslararası Binbir Belgesel Festivali