Production Team
Dylan PANK, Serkan Çiftçi, Alper Kırklar
b.b.k. ile başlayıp y.g.d. ile Süren üçlemenin son filmi.
kayalıklarla kumsalın birleştiği yerde oturuyorduk.
Güneş yok olmak üzereydi. Kayalıklarda oturuyorduk ben o ve kızlar.
Alabildiğine huzurluydum, alabildiğine yorgundum. Sanıyordum ki hepimiz
huzurluyuz, hepimiz yorgunuz. Yani ben o ve kızlar. Sanıyordum ki hepimiz
bekliyoruz geceyi; güneşin vaziyeti, dağın vaziyeti, ışığın, havanın, suyun ve
tüm kainatın vaziyeti hepimizi büyülüyor. Bu böyle değilmiş. Bu hiç de böyle
değilmiş. Ta o zamanlar bıkmaya başladım yanlış anlaşılmaktan;
ağzımı açmadığım halde, hiç bir şey söylemediğim halde gene de çok konuştuğumu
hissediyorum. İncelik ve nezaket delisi bir insanım. Canlı türlerinin
soysuzlaşması beni incitiyor ve bütün her şey bir saplantı haline geldi.
Konularım, ilgi alanım hep nezaket hep incelik. İnsana dair; bir keresinde
Şükrü’yü eşek sudan gelene kadar dövüyorlardı lisenin yanındaki yüksek duvarlı
çıkmazda. Vuranlar beş altı kişiydi. En çok vuran Kara kuru bir oğlandı, basık
bir suratı ve çipil gözleri vardı, çirkindi; bu sopa faslından sonra
eşitlendiler çipille sopa yiyen güzellik anlamında, en azından bir süre için.
Dayak yiyen elli kadar ülke rekoru sahibiydi , çoğunluğu kurbağalama, sırtüstü
ve kelebekte. Bu dayaktan sağ çıkarak rekor kırma işinin benliğinin bir parçası
olduğunu ispat etti. Biz seyrettik dört yüz sırtüstünde kırdığı rekorları
izlediğimiz gibi. Kardeşi ve ben. Çipil gözlü allah yarattı demeden vuruyordu.
Evde kalmış iki ablası vardı. Bunların her sabah yaptıkları makyajla mahallenin
tüm kızları boyanabilirdi. Çipilin küçük bir Bakkal dükkanı vardı. Biz bakkalın
karşısında futbol oynardık. O da camdan bize bakardı ta o zamanlar nefret etmeye
başladım her şeyden
