Yapım Tarihi - 2026
Süresi - 00:37:26
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen / Director - Gözde Sunal
Yapımcı / Producer - Gözde Sunal, Semra Kaplan
Metin Yazarı /Writer - Gözde Sunal
Görüntü Yönetmeni / D.O.P - Adem Yeşilay
Kurgu / Editor - Ömer Sefa Şahin
Yönetmen Yardımcısı / Assistant Director - Duygu Saribeyi
Reji Asistanları / Assistants - Rasim Eren Tahmaz, Muhammed Emin Yildirim,
Nursena Güngör, Kerem Mendeş
Özgün Müzik / Original Music - Oben Akin - Şarkı Dükkanı Production
Seslendirme / Narrator - Reha Özcan
Kameraman / Cameraman - Galip Berk Saraç, Ömer Sefa Şahin, Kazım Mutlu
Drone Operatörü / Drone Operator - Ebubekir Öztürk
Işık / Lighting - Zeynep Göktepe, Emirhan Cebiroğlu
Ses / Sound - Adem Yilmaz, Eda Erimez
Ses Miksaj / Sound Mixer - Ömer Sefa Şahin, Simay Sude Kaya
Fragman Kurgu / Trailer Editor - Eylem Dersuneli
Renk Düzenleme / Colorist - Furkan Köse - Postmekan
Kurgu Asistanı / Assistant Editor - Simay Sude Kaya
Yapım Belgeseli Kurgu / Bts Documentary Editor - Galip Berk Saraç
Yapım Amiri / Production Manager - Cansu Sunal
Yapım Yardımcısı / Production Assistants - Zeynep Göktepe, Eda Erimez, Perihan
Yağmur Güven
Afiş Tasarım/ Poster Design - Emre Topçu
Sosyal Medya / Social Media - Emre Topçu
İletişim Sorumlusu / Communications Manager - Alâ Reşitoğlu
Basın İlişkileri/ Media Relations - Ertan Eryilmaz, Şule Yıldırım, Şevval Su
Dağcı
Ulaşım Ve Lojistik / Transportation - Vip13 Turizm Taşımacılık Şahin Dinç
Konaklama / Accommodation - The Crater Hotel Ergin Sönmezler
Proje Danışmanı / Project Advisor - Bayram Sarıkaya
Akademik Danışman / Academic Advisor - Prof. Dr. Rıdvan Şentürk
Hukuk Danışmanı / Legal Counsel - Prof. Dr. Şaban Kayihan
Zamanın Ustaları / Timeless Masters
Baston Ustası/ Cane Master - Cumali Birol
Taş Ustası/ Stone Master:Emre Nacaroğlu
Harik Ustası/ Sandal Master - Haydar Yilmaz
Taş Ustası/ Stone Master - Metin Coşkun
Baston Ustası/ Cane Master - Refa Gökbulak
“Zamanın Ustaları”, Bitlis’in dağları, yaylaları ve taş yapıları arasında
dolaşan bir anlatıyla açılır. Kamera, insanın henüz müdahale etmediği doğaya
yaklaşır: rüzgârın içinde salınan ağaçlar, toprağın nemli yüzeyi, taş
ocaklarında bekleyen büyük kaya kütleleri… Bu başlangıçta henüz bir hikâye
yoktur; yalnızca varoluşun kendisi vardır. Film, izleyiciyi üretimin değil,
varlığın başlangıç noktasına davet eder.
Ustalar bu sürece dâhil olduklarında ise birer üretici figürden çok, malzemenin
doğasını dinleyen ve onun sunduğu imkânları takip eden aracılar olarak görünür.
Ahşabın yontulması, derinin işlenmesi ve taşın oyulması süreçleri; ses, ritim ve
tekrar aracılığıyla izleyiciye aktarılırken, üretim eylemi aynı zamanda bir
karşılaşma ve uyum süreci olarak ele alınır.
Zamanla baston, harik ve taş insan yaşamına dâhil olur; bir yandan gündelik
ihtiyaçlara karşılık verirken diğer yandan hafıza, beden ve mekânla ilişki
kurar. Ancak film, bu ilişkiyi dramatize etmek yerine gözlemsel bir yaklaşımı
benimser. Kullanımın ardından nesneler yavaşça geri çekilir; bir duvarda asılı
kalan baston, sandıkta saklanan bir harik ya da doğanın içinde varlığını
sürdüren bir mezar taşı, zamanın dönüştürücü etkisini görünür kılar.
Timeless Masters (Zamanın Ustaları) opens with a narrative that moves
through the mountains, highlands, and stone structures of Bitlis. The camera
approaches a nature that remains largely untouched by human intervention: trees
swaying in the wind, the moist surface of the soil, and massive rock formations
resting in stone quarries. At this beginning, there is not yet a story; only
existence itself. The film invites the viewer to a point of origin where not
production, but being, is at stake.
When the masters enter this process, they appear less as figures of production
and more as mediators who listen to the nature of the material and follow the
possibilities it offers. The carving of wood, the processing of leather, and the
shaping of stone are conveyed to the viewer through rhythm, sound, and
repetition; thus, the act of making is presented as a process of encounter and
attunement rather than mere fabrication.
Over time, the cane, the “harik,” and stone become part of human life; while
responding to everyday needs, they simultaneously establish relationships with
memory, body, and place. However, the film does not dramatize this relationship;
instead, it adopts an observational approach. After use, objects slowly recede
from daily life: a cane hanging on a wall, a “harik” stored in a chest, or a
gravestone remaining within nature all reveal the transformative effect of time.