Zamanın Ustaları (Timeless Masters)




Yapım Tarihi - 2026
Süresi - 00:37:26
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe

Yönetmen / Director - Gözde Sunal
Yapımcı / Producer - Gözde Sunal, Semra Kaplan
Metin Yazarı /Writer - Gözde Sunal
Görüntü Yönetmeni / D.O.P - Adem Yeşilay
Kurgu / Editor - Ömer Sefa Şahin
Yönetmen Yardımcısı / Assistant Director - Duygu Saribeyi
Reji Asistanları / Assistants - Rasim Eren Tahmaz, Muhammed Emin Yildirim, Nursena Güngör, Kerem Mendeş
Özgün Müzik / Original Music - Oben Akin - Şarkı Dükkanı Production
Seslendirme / Narrator - Reha Özcan
Kameraman / Cameraman - Galip Berk Saraç, Ömer Sefa Şahin, Kazım Mutlu
Drone Operatörü / Drone Operator - Ebubekir Öztürk
Işık / Lighting - Zeynep Göktepe, Emirhan Cebiroğlu
Ses / Sound - Adem Yilmaz, Eda Erimez
Ses Miksaj / Sound Mixer - Ömer Sefa Şahin, Simay Sude Kaya
Fragman Kurgu / Trailer Editor - Eylem Dersuneli
Renk Düzenleme / Colorist - Furkan Köse - Postmekan
Kurgu Asistanı / Assistant Editor - Simay Sude Kaya
Yapım Belgeseli Kurgu / Bts Documentary Editor - Galip Berk Saraç
Yapım Amiri / Production Manager - Cansu Sunal
Yapım Yardımcısı / Production Assistants - Zeynep Göktepe, Eda Erimez, Perihan Yağmur Güven
Afiş Tasarım/ Poster Design - Emre Topçu
Sosyal Medya / Social Media - Emre Topçu
İletişim Sorumlusu / Communications Manager - Alâ Reşitoğlu
Basın İlişkileri/ Media Relations - Ertan Eryilmaz, Şule Yıldırım, Şevval Su Dağcı
Ulaşım Ve Lojistik / Transportation - Vip13 Turizm Taşımacılık Şahin Dinç
Konaklama / Accommodation - The Crater Hotel Ergin Sönmezler
Proje Danışmanı / Project Advisor - Bayram Sarıkaya
Akademik Danışman / Academic Advisor - Prof. Dr. Rıdvan Şentürk
Hukuk Danışmanı / Legal Counsel - Prof. Dr. Şaban Kayihan

Zamanın Ustaları / Timeless Masters

Baston Ustası/ Cane Master - Cumali Birol
Taş Ustası/ Stone Master:Emre Nacaroğlu
Harik Ustası/ Sandal Master - Haydar Yilmaz
Taş Ustası/ Stone Master - Metin Coşkun
Baston Ustası/ Cane Master - Refa Gökbulak

“Zamanın Ustaları”, Bitlis’in dağları, yaylaları ve taş yapıları arasında dolaşan bir anlatıyla açılır. Kamera, insanın henüz müdahale etmediği doğaya yaklaşır: rüzgârın içinde salınan ağaçlar, toprağın nemli yüzeyi, taş ocaklarında bekleyen büyük kaya kütleleri… Bu başlangıçta henüz bir hikâye yoktur; yalnızca varoluşun kendisi vardır. Film, izleyiciyi üretimin değil, varlığın başlangıç noktasına davet eder.
Ustalar bu sürece dâhil olduklarında ise birer üretici figürden çok, malzemenin doğasını dinleyen ve onun sunduğu imkânları takip eden aracılar olarak görünür. Ahşabın yontulması, derinin işlenmesi ve taşın oyulması süreçleri; ses, ritim ve tekrar aracılığıyla izleyiciye aktarılırken, üretim eylemi aynı zamanda bir karşılaşma ve uyum süreci olarak ele alınır.
Zamanla baston, harik ve taş insan yaşamına dâhil olur; bir yandan gündelik ihtiyaçlara karşılık verirken diğer yandan hafıza, beden ve mekânla ilişki kurar. Ancak film, bu ilişkiyi dramatize etmek yerine gözlemsel bir yaklaşımı benimser. Kullanımın ardından nesneler yavaşça geri çekilir; bir duvarda asılı kalan baston, sandıkta saklanan bir harik ya da doğanın içinde varlığını sürdüren bir mezar taşı, zamanın dönüştürücü etkisini görünür kılar.

Timeless Masters (Zamanın Ustaları) opens with a narrative that moves through the mountains, highlands, and stone structures of Bitlis. The camera approaches a nature that remains largely untouched by human intervention: trees swaying in the wind, the moist surface of the soil, and massive rock formations resting in stone quarries. At this beginning, there is not yet a story; only existence itself. The film invites the viewer to a point of origin where not production, but being, is at stake.
When the masters enter this process, they appear less as figures of production and more as mediators who listen to the nature of the material and follow the possibilities it offers. The carving of wood, the processing of leather, and the shaping of stone are conveyed to the viewer through rhythm, sound, and repetition; thus, the act of making is presented as a process of encounter and attunement rather than mere fabrication.
Over time, the cane, the “harik,” and stone become part of human life; while responding to everyday needs, they simultaneously establish relationships with memory, body, and place. However, the film does not dramatize this relationship; instead, it adopts an observational approach. After use, objects slowly recede from daily life: a cane hanging on a wall, a “harik” stored in a chest, or a gravestone remaining within nature all reveal the transformative effect of time.









Kaynak
Haliç Goldenhorn Film Festivali