SarıkamışSüre - 00:18:00 Format - Belgesel, Renkli, Türkçe Yönetmen - Kemal Öztürk Beyaz Ölüm 1914 yılında Birinci Dünya Savaşı’nda Sarıkamış’ta donarak ölen 90 bin Osmanlı askerinin hikayesi. Osmanlı savaş tarihinin en büyük dramlarından ve toplu ölümlerinden biri. Bu konudaki ilk ve tek belgesel. Enver Paşa ve arkadaşları Osmanlı İmparatorluğunun eski günlerine kavuşması için bir tez ürettiler- "Genişleyerek büyümek". Bu teze göre Osmanlı daha çok yer fethederek, daha çok açılarak kurtulabilirdi. Birinci Dünya harbi bu palan için en iyi fırsattı. Beyazıt'taki Genel Kurmay binasında Alman ve Türk generalleriyle toplantı halinde olan Enver Paşa, haritaları masaya yatırdı. İlk genişleme alanını parmağıyla kurmaylarına gösterdi- Kafkaslar... Plan şöyleydi: Büyük bir hızla Kafkaslara girecek olan Osmanlı orduları, Rusları ezecek ve buradaki Türklerle birleşerek Büyük Turan İmparatorluğu'nu kuracaktı... 1,5 metre kar, eksi 25 derece soğuk, 2 bin 500 metre yükseklik ve 60 kilometrekare inanılmaz engebeli bir arazide yapılacak savaş başlamak üzereydi. Bütün arazi yürünerek geçilecekti. Bir çok olanaktan yoksun 120 bin kişilik Türk ordusu, iyi donanımlı Rus ordusuna saldıracak ve Sarıkamış'ı alacaktı. Böylece Kafkaslara, yani Turan imparatorluğuna giden yol açılacaktı. Enver Paşanın hayalini gerçekleştirmek için askerler yol çıkmıştı... Ölümüne yürüyüş 22 Aralık 1914 günü başladı. Yürüdükçe, terliyorlardı. Terler sırtlarında donuyor, ölüme bir adım daha yaklaşıyorlardı. Artık bu uzun yürüyüş sonucu yavaş yavaş askerler dökülmeye başlamıştı. Önce ayaklarda bir sızı duyuluyordu. Sızının ardından bir hissizlik başlıyordu. Bu, parmakların donduğunu gösteriyordu. Sonra donma bileklere çıkıyor ve asker aniden yere düşüyordu. Kurtların bile saklanacak bir delik aradığı havada, yere düşen bu askere yardım etmenin imkanı yoktu. Asker, açlığın, yorgunluğun etkisiyle uyuşuyor, bilekleri de donunca da bir kenara kıvrılıp uykuya geçiyordu. Uyku ölümün kapısıydı. Önce bütün vücudu beyaz yorgan gibi kristal bir buz tabakası kaplıyor, ardından bütün beden kaskatı kesiliyor. Ölüm tatlı bir uykunun ardından böyle geliyordu. Sağa sola serpilmiş, ayakları, kolları havada, ağzı açık, gözleri buz mavisine dönüşmüş kaskatı asker bedenleri artık bir sırrı açığa çıkartıyordu. Ordu eriyordu. Ölümün bu kadar yanı başında olduğunu gören erlerin kimi çıldırıyor, çığlıklar içinde karanlığın içine doğru koşmaya başlıyor, bir daha geri dönmüyordu. Kimi askerler intihar edercesine bir ağacın kenarına usulca kıvrılıyor, ölümün kendisini bulması için, şarkın o meşhur itaatkarlığıyla bekliyordu. Ne yakılan küçük ateşler, ne ölmemek için askerlerin zıplaması beyaz ölümün varlığını geciktiriyordu. Ölüm sabırlı, sakin ve sesiz bir şekilde bekliyor, yere düşen, biraz uyuklayan askeri alıp götürüyordu. Allahu Ekber Dağları, 26 Aralık gecesi, çıldıran, acı çeken, ölmek istemeyen, korkan, isyan eden, ölümden kaçan askerlerin, yürekleri parçalayan çaresiz çığlıklarıyla yankılanıyordu. O gece, dünya savaş tarihinde görülmemiş bir kıyım yaşanıyordu. Doğaya karşı savaşan Türk ordusu yeniliyordu. Kaynak - http://www.medimaj.com |