Yapım Tarihi - 2007
Süre - 00:25:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe, Fransızca, Dv
Yönetmen - Merve Afşar
Hakan Öge, Mayıs 2004 tarihinde 9.6 metrelik yelkenli teknesi ile çıktığı dünya turunu
üç yılı aşkın bir sürede Temmuz 2007 de tamamladı. Filmi Öge’nin bu yolculuğunda
çektiği görüntülerden derledik.
5. Dağ Filmleri Festivali, Keşif Ruhu Bölümü, Gösterim Seçkisi. 2010
Kaynak
Dağ Filmleri Festivali Resmi Web Sitesi
Macellan’ın izinde dünya turu- Santorini
SantoriniSadun Boro’nun ‘Pupa Yelken’ kitabını okuduğum 1975 yılından beri
kurduğum hayal gerçekleşiyordu sonunda. Dünya denizlerine küçük bir tekneyle
yelken açıyordum.
Hem de tek başına…
‘Ağlamak’ genelde mutsuzluğu ifade eden bir kelimedir. İnsanlar daha çok
üzüntülü oldukları zaman gözyaşı döker. Bu fizyolojik olayın bir de oldukça az
yaşanan bir başka psikolojik şekli daha var- Mutluluktan ağlamak, mutluluk
gözyaşları…
Ben, 2 Mayıs Pazar günü Fenerbahçe’den demir alırken işte bu ikinci sıraya
koyduğum gözyaşlarını döküyordum, hıçkıra hıçkıra. Beni uğurlamak için tanıdık,
tanımadık bir sürü insan iskeleye toplanmış, kimisi el sallıyor, kimisi düdük
öttürüyor, kimisi de bana teknesiyle eşlik ediyordu. Sadun Boro’nun ‘Pupa
Yelken’ kitabını okuduğum 1975 yılından beri kurduğum hayal gerçekleşiyordu
sonunda. Dünya denizlerine küçük bir tekneyle yelken açıyordum; hem de beni
gerçekten heyecanlandıran biçimiyle- tek başına…
Tek başına yola çıkışımın nedeni asosyallik ya da gerçekten yalnız olmak değil.
Şu ana kadar yaşadığım çok yoğun sportif hayat nedeniyle olsa gerek, beni hep
zor olanlar çekmiş ve bunları başarabilmenin o derin keyfini ve gururunu
yaşamayı alışkanlık haline getirmişimdir. Bu işi ‘yalnız’ başarabilmek bu
duyguyu en üst noktalarda yaşatabilecek bir olay gibi göründü her zaman gözüme.
Fakat yine de ilk gün yola çıktıktan kısa bir süre sonra bir endişe kapladı
içimi. Yola çıkmıştım ve kocaman bir su kütlesinin ortasında yapayalnızdım.
Önümde beni bekleyen bilinmez içimi ürpertiyordu. İnsanların sürekli olarak
‘çılgınlık’ olarak adlandırdıkları bir maceraya atılmıştım ne de olsa. Oysa ben
bunu hep ‘hayallerimi gerçekleştirme’ ya da ‘planlanmış ve iyi organize edilmiş
bir ekspedisyon’ olarak görmüş ve ifade etmiş olsam da olumsuz yorumlar insanı
etkiliyor bir şekilde.
Hot-Affiliates Reklamları
Bu panoda reklam ver.
Böyle şeyleri yapan insanlar dünyada çok aslında. Bunun ilki bundan bir asır
öncesine, 1895’e dayanıyor. Amerikalı Joshua Slocum Boston’dan Spray isimli 11
metrelik ahşap yelkenli teknesiyle tek başına nisan ayında yola çıkıyor. 46.000
deniz mili geçtiği yolculuğu tam 3 yıl sürüyor. Yazmış olduğu kitap ‘Sailing
Alone Around The World’ hâlâ, bugün bile tartışmasız en iyi denizcilik kitapları
arasında sayılır.
Slocum bu seyahatini sürekli olarak limanlara uğrayarak yapmış. Bugünlerde bu
işe girişmenin değişik şekilleri türedi- Hiç karaya uğramadan ‘durmadan’ yapılan
turlar, ‘en kısa zamanda’ yapılan turlar, ‘tek başına dünya turu’ yarışı vs. vs.
Biz Türkiyeliler ise bu tür heyecanlara ve keşfetme arzusuna kapalı yapımızla
bunlardan bihaber yaşıyoruz.
Orta Çağ’da Avrupalılar bir taraftan okyanuslar, diğer taraftan da Osmanlılar
tarafından oldukları yere sıkıştırıldığından gözlerini okyanusların ötesine
dikmişler. Batının şu anki dünya üzerinde kurduğu egemenliğin en büyük nedeni,
zamanında zenginlik ve güç sağlamak için çıkılan okyanus aşırı seferlerdi
denebilir. Kolomb’un Amerika’ya ayak basması batı için ‘ekspedisyon’, yani
keşfetmek için bir sefere çıkma kavramının başlangıcı oldu denebilir. Bu ilk
büyük seferin ardından dünyada ayak basmadıkları yer kalmadı. Bu önceleri işgal
etmekle başladı, sonradan batılı ülkelerin birbirleri üzerinde üstünlük kurma
yarışına dönüştü (kutup seferleri, dağcılık, hatta aya ilk ayak basma gibi).
Bugün yapılan tüm ‘challenge’ yani heyecan içeren ekspedisyonlar böyle bir
alışkanlığın, kültürün eserlerinden başka bir şey değil. Bizde fazlasıyla eksik
olan bu merak ve keşfetme duygusu sanırım Batının Örnek almayı hak eden yaşam
biçimlerinden biri…
Bu merak duygusu aslında hepimizde var. Çocukluk çağlarımızı hatırlarsak,
‘yaramazlık’ denen kavramın ardında aslında bir tür keşfetme duygusu içerdiğini
görebiliriz. Sonradan öğrenilen güvenlikli yaşam, tehlike, korku gibi kavramlar
çocuğun bu merak duygusunu bir tarafa atmasına ve daha uslu, bilindik, korunaklı
bir hayat yaşamasına neden oluyor. Sonuçta bu yaramazlık durumunu bir türlü
üzerimden atamamış olarak ben de vurdum kendimi yollara.
Yolculuğun ilk haftalarını Türkiye kıyılarında, güneye inerek geçirmeyi
planlamıştım. Bu sayede hem 6 aydır sürekli yeni eklemeler yaptığım teknemi
denemiş olacak hem de Bodrum’da 2 sene boyunca göremeyeceğim anneannemi ziyaret
etme şansım olacaktı.
Bodrum’a kadar olan yol, Çanakkale’de patlayan lodos fırtınasını atlatmak için 4
gün kadar Çanakkale limanında beklemeyi, Midilli ve Sakız Adası açıklarında
Yunan sahil güvenliği tarafında çevrilip ufak birer sorgulanma yaşamayı
saymazsak genelde problemsiz geçti denilebilir.
Bodrum’da teknenin son hazırlıkları da tamamlandıktan sonra Kos Adası’ndan
Yunanistan’a, dolayısıyla Avrupa Birliği’ne ayak bastım. Aslında yolculuğum
psikolojik olarak tam da burada başladı diyebilirim. Amacım sadece tekneyle yol
almak değil, ülkeleri, coğrafyaları, insanları elimden geldiğince fotoğraflamak
ve anlatabilmek. Buna ilk olarak Kos’tan başlamak istediysem de burada beni
biraz hayal kırıklığı karşıladı. Bir şeyleri fotoğraflayıp anlatabilmem için
oranın bende hayret duygusunu uyandırmış olması gerekir. İnsan sürekli yollarda
olunca ‘hayret’ uyandırabilecek şeyler oldukça süzülmeye başlıyor. Gerçekten
Özgün ve farklı olanlar dışındakiler sıradan geliyor. Kos tamamen deniz
turizmine ağırlık vermiş bir ada. Yunan Adaları gelirlerinin çoğunu turizmden
sağlıyor aslında, fakat buranın turizm şekli sadece denize girilebilecek plajlar
ve tipik turistik alışverişe dayalı. Yunan Adaları’nın Özgün mimarisinden eser
yok burada. Bundan dolayı giriş işlemleri tamamlandıktan sonra yola çıkmaya,
bence Yunan Adaları içinde en özgünü olan Santorini’ye gitmeye karar verdim.
Kos–Santorini arasında Astipalaia adlı, adı pek fazla bilinmeyen bir ada daha
var. Tam yolun üzerinde olduğundan buraya da uğrayıp bir geceyi burada geçirmeye
karar verdim. Doğrusu ya, beklemediği zamanlarda karşılaştığı şeyler insanı daha
fazla hayrete düşürüyor. Ada ummadığım kadar güzel ve Özgün çıktı. Sadece ufak
bir yerleşim yeri olan adada kalabalık turist kafilelerinden eser yoktu.
Son derece sessiz olan köyün üzerinde 4’cü yüzyıl Bizans’ından kalma bir kale
yükseliyor. Duyulan yegâne ses evlerinin önünde birbirleriyle sohbet eden ada
halkının yüksek seslerinin ve arada bir attıkları kahkahaların köyün daracık
beyaz sokaklarında yankılanması… Meteorolojinin verdiği dört günlük fırtına
uyarılarını da hesaba katarak havanın yumuşamasını burada değil de görmek için
sabırsızlandığım Santorini’de beklemeye karar vererek sabah güneşiyle birlikte
yola koyuldum.
Akşam hava kararmadan buranın güvenli olarak kalmaya müsait tek limanı olan
Vlikadha’ya demir attıktan sonra Kara keşifleri için yanıma aldığım bisikletimi
hevesle ambardan çıkartıp kendimi vakit kaybetmeden yola attım. Fakat ada fazla
inişli çıkışlı çıktı. ‘Eski bisikletçiyim’ böbürlenmesini bir yana bırakıp
bisikletin burada fazla işe yaramayacağını kabul etmeye karar verdim. Dilim bir
karış dışarıda, kiralık motosiklet sağlayan firmalardan birinin önünde aldım
soluğu. Adamın bana “Dikkatli ol, burada araçları deli gibi kullanırlar”
uyarılarını “Siz merak etmeyin, ben Türküm” diye cevaplayarak motoru aldım. Üç
gün için çok iyi bir fiyata anlaştığım ufak motosikletle adada girmediğim yer
kalmadı. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim; adamlar hiç de deli gibi
kullanmıyor. Bizim oraların alışkanlığıyla kullanınca deli gibi kullanan ben
oldum. Yunan Adaları içinde en çok fotoğrafı çekilmiş yer herhalde Santorini’dir
denilebilir. Kendine has inanılmaz coğrafyası ve mimarisiyle bu kadar
fotoğraflanmayı da hak ediyor doğrusu. Çok turistik olmasına, her tarafta bin
bir ırktan insanla karşılaşmanıza rağmen gitmeye ve görmeye fazlasıyla değiyor.
Santorini bu özgünlüğünü tamamen coğrafyasına borçlu. Ege’nin ortasında 80.000
yıl kadar önce oluşmuş bir volkanik ada aslında. Bugün de hâlâ aktif halde
bulunan dünyanın en önemli volkanlarından biri. Günümüze kadar kanıtlanmış 14
aktivite kaydı var. Sırasıyla M.Ö. 198-96, M.S. 19, 60, 726, 1457, 1508, 1573,
1650, 1707-12, 1866-70, 1925-26, 1928, 1940-41 ve en son olarak ta 1950
yıllarında olmuş. Listeden görüldüğü gibi bazen kısa süreli aktivite görülürken,
kimi zaman beş seneye kadar yayılmış. Aktivite çoğunlukla kraterin ortasında
bulunan kalderada, yani denizin altında oluşuyor. Bunlardan sadece biri, 1650
yılında olanı adanın üzerinde oluşmuş.
Bütün ada bir tane volkanın kocaman ağzının kenarlarının denizin üzerinde kalmış
hali. Bu yüzden ada üzerindeki iki önemli kentin, Fira ve Oia’nın kenarına
kuruldukları sarp uçurum hiç sığlık yapmadan hemen sahilden 380 metre derinliğe
kadar denizin dibine, yani aslında kraterin tabanına iniyor.
Bu adanın bu kadar Ünlü olmasının ardında sadece görsel zenginlik bulunmuyor
kuşkusuz. Ünlü, batarak kaybolmuş uygarlık Atlantis efsanesi kimi tarihçi ve
arkeologlara göre bu adaya, burada yaşamış ve o döneme göre çok İleri bir
uygarlık seviyesine ulaşmış Minos’a ait aslında.
M.Ö. 1450 yıllarında Minos uygarlığının en yüksek seviyesinde olduğu sıralarda
ada, daha doğrusu volkan çok şiddetli biçimde faaliyete geçiyor. Bulunan
verilere göre, patlamanın şiddetinden yüksekliği 250 metreyi, sürati ise 350
kilometreye ulaşan inanılmaz bir tsunami dalgası diğer komşu adalar ve Girit’te
de bulunan tüm Minos uygarlığını yok ediyor.
Bu hikâyeyi öğrenmem adaya başka bir gözle bakmaya neden oldu. Şu anda kazı
yapılan iki arkeolojik bölge, Akrotiri ve eski Thera’da dolaşırken insanların o
anda duyduğu derin korkuyu ve paniği içinizde hissediyorsunuz.
Bu inanılmaz yok oluş buraya sonradan yerleşmiş insanları epeyce etkilemiş. Bir
adada yaşıyor olmalarına rağmen yerli halk denizden hep uzak durmuş.
Yerleşimlerini adanın yüksek yerlerine, daha çok sarp bölgelerde açtıkları
mağaralara yapmışlar. Bu mağaralar zamanla kendine has mimarisi ve yolları olan
yerleşim yerlerine dönüşmüş ve turizmin de etkisiyle boyanıp süslenerek
günümüzdeki fotojenik halini almış. Bir adada yaşamalarına rağmen balıkçılıkla
ilgilenmeyip daha çok tarım ve hayvancılık yapmışlar. Bugün olağanüstü turizm
talebi nedeniyle (senede ortalama 500.000 kişi ziyaret ediyor) kolay ve iyi para
kazanma yöntemi olarak, artık çoğunluk bu sektöre yönelmiş durumda.
Buna rağmen eski yaşam biçimlerini hâlâ sürdüren bir azınlık da var adada.
Bunlar eski günlerde olduğu gibi yine ekin biçip hayvan yetiştiriyor, ekinlerini
eşeklerle taşıyıp bağlarında yetiştirdikleri üzümlerle adaya özgü çok lezzetli
şaraplar yapıyorlar. Bunlar da turizmden çok uzak kalamamışlar. Kimi gemilerle
denizden gelen paralı turistleri yaklaşık 200 metre yükseklikte bulunan kente
çıkarmak için eşeklerini kullanıyor, kimi de kendi mütevazi şartlarında yaptığı
şarapları sokak aralarında satıyor.
Adanın kullanımda olan iki ismi var. Bir tanesi Yunanlıların kullandığı Thira.
Bu adanın ilk isimlerinden aslında. M.Ö. 12. yüzyılda burayı ele geçiren
Dorianlılar adaya kralları Theras’ın adını vermişler. Bu günümüzde Thira’ya
dönüşmüş. Genelde bilinen Santorini ise 1204’te adayı işgal eden Fransızlar
tarafından verilmiş.
Ada üzerinde dikkatimi en çok çeken şey kiliselerin çokluğu oldu. Yunanlılar’ın
dinlerine bağlı olduklarını bilirdim, ama buradaki durum biraz daha abartılı
geldi bana. Volkanın ağzına bakan sarp Yamaç üzerine kurulmuş onlarca irili
ufaklı kilise var. Sanırım adanın yaşamış olduğu felaketler dizisi yerli halkı
derinden etkilemiş ve Tanrı’ya sığınma ve yakarma bir yaşam biçimine dönüşmüş.
Bu tür yerlerde zaman çabuk geçiyor. 3 gündür tozu dumana katan fırtına dinmiş,
motosikletin de kirası dolmuştu. Artık bir sonraki liman için demir alma vakti
gelmişti. Sabah erkenden limandan yola çıktım, ama adayı bir türlü terk etmek
içimden gelmedi. Tekneyi demirlediğim liman adanın arkasında olduğundan,
kraterin etrafında yer alan Fira ve Oia kentlerini denizden görebilmek için
dümeni tekrar kraterin içine kırdım. Denizden, aşağıdan yukarı doğru bakınca
kentlerin bulunduğu sarp yamaçların ihtişamı ve insanı ürküten güzelliği daha
iyi anlaşılıyor.
Bu büyüleyici adanın görüntülerini fotoğraf makineme ve hafızamın bir kenarına
işledikten sonra batan güneşe doğru olan koşuma tekrar başladım.
Hakan Öge / Birgün
20 Temmuz, 2009
MACELLAN’IN İZİNDEN DÜNYA TURU- ENDONEZYA
Tam bir Batı ülkesi olan zengin, refah Avustralya’yı dümen suyumda bırakmıştım.
Fazla değil, altı üstü 450 mil, yani kabaca 3-4 günlük bir seyirden sonra yolun
beni en heyecanlandıran ayaklarından birine ulaşacaktım. Asya’ya giriş yapacak,
üstelik bunu da tarihe Asya’nın damgasını vurmuş, dünya tarihinin belki de en
sarsıcı biçimde değişmesine neden olmuş bölgeden, ‘Baharat Adaları’ndan
yapacaktım.
450 millik seyir boyunca denizcilik açısından anlatılacak, yazılacak pek bir şey
olmadı. Rüzgâr oldukça azdı, deniz çarşaf gibiydi. Avustralya’dan çıkışta
açtığım yelkenlere tüm yol boyunca hiç el sürmedim ve 4 gün sonunda Kara
gözüktü. Son yıllarda yaşanan iç savaşlarla, gerilla hareketleriyle isminden
epeyce söz edilen, fakat günümüzde artık bir problemin kalmadığı Timor Adası’ydı
bu. Bu adanın 2002’den beri bağımsızlığını kazanmış ‘Doğu Timor’ ülkesine değil,
Endonezya topraklarındaki Kupang şehrine gidecek ve buradan ülkeye ve Asya’ya
ilk girişimi yapacaktım.
RÜŞVETİN EN BARİZ HALİ!
Sonunda 20 Ekim sabahı, saat onda karaya ayak bastık. Fakat doğrusu daha gelir
gelmez adaların bu büyüleyici tarihi önemi gözümde yok oldu gitti. Şimdiye kadar
hiç rastlamadığım bir kaosun içinde buldum kendimi. Önce telsizden pasaport
işlemleri için günlerden Cuma olduğundan elimizi çabuk tutmamızı bildirdiler;
çünkü Müslüman bir ülkedeydik ve Cuma günleri resmi tatil olmasa da insanlar pek
çalışmak istemiyordu. Yol yorgunluğu omuzlarımda, apar topar botu şişirdim.
Çöplerin, kedi, köpek leşlerinin davul gibi şişerek yüzdüğü, suyun renginin
siyaha çaldığı leş gibi bir sahilden karaya çıktık. Bir anda etrafımız
insanlarla çevrildi. Botu dört bir taraftan tutuyor, her biri bir tarafa çekmeye
çalışıyordu. Bir iki kelime bildikleri İngilizceyle botun güvenliğini sağlamak
için para istediklerini söylüyorlardı. Bir süre sonra kendi aralarında müşteri
kapma kavgasına giriştiler.
Tüm bu hengâmede ne yapacağımı şaşırmışken bembeyaz elbiseli adamın biri geldi,
resmi karantina memuru olduğunu söyleyip tekneye gitmek istedi. Umutsuz gözlerle
adama bakarken önceden temasa geçmiş olduğumuz, işlemlerimizi yapmayı üstlenmiş
olan acente görevlisi Hızır gibi yetişti imdadımıza. Kolumuzdan tutarak zorla
kalabalığın arasından sıyırdı bizi. Acentesine ulaştığımızda tekneye gitmek
isteyen karantina görevlisi ardımızdan içeri girdi. Çantasından çıkardığı eciş
bücüş kâğıtlara bir şeyler yazdı, görevi karşılığında 15 dolar istedi. “Yanımda
yok, bankaya gidip geleyim” dedim. “Olmaz, şimdi isterim” dedi. “Zaten karantina
bayrağı çekmemişsiniz, ceza keseceğim” diye devam etti. Adam göz göre göre yalan
söylüyordu. Tekneye hem Endonezya bayrağı, hem de sarı karantina bayrağı
çekmiştim hâlbuki. Bir anda acente görevlisi hiçbir şey anlamadığım dillerinde
bağıra çağıra bir şeyler söylemeye başladı. Sonunda cebinden bir tomar para
çıkarıp adama verdi. 15 dolardan çok daha az olan bu parayı adam evirdi,
çevirdi, söylene söylene cebine attı. Sonunda kâğıtları verdi ve çekip gitti.
Hayatımda bu kadar bariz ve yüzsüz rüşvet isteme ve kabul etme görmemiştim o ana
dek.
Elimize ülkeye resmi giriş yaptığımıza dair evrakları alır almaz demir alıp bu
pis, gürültülü, karmakarışık şehri arkamızda bıraktık. Biraz kendimize
gelebilmek için insanın bulunmadığı, sakin bir yere gitmekti amacım.
Böylelikle, 2 günlük bir seyirden sonra 250 mil mesafede bulunan Rincha Adası’na
ulaştık. Burası 225 milyonluk nüfusuyla dünyanın en kalabalık dördüncü ülkesi
olan Endonezya’ya ait bir ada olsa da üzerinde birkaç milli park bekçisi dışında
kimse yaşamıyor.
Çok güzel ve korunaklı bir koyunda, bulduğum tonozlardan birine tekneyi
bağladığım Rincha Adası’nın çok önemli bir ayrıcalığı var. Hemen yanı başındaki
komşu ada Komodo ile dünyanın en büyük kertenkeleleri olan ‘Komodo Canavarı’na
ev sahipliği yapıyor. Dünyada sadece burada bulunan bu endemik türü koruma
altına almak için 2 ada milli park statüsü kazanmış. Endonezya’daki ilk yorucu
deneyimin ardından bu sakin, sessiz ada çok iyi geldi doğrusu. Burada kaldığımız
3 gün boyunca karada yaban domuzundan geyiğe, maymundan Komodo canavarına kadar
birçok hayvanı gözlemleme şansımız oldu.
MÜSLÜMAN ÜLKEDEKİ HİNDULAR
Bu güzel adadan üçüncü gün sonunda ayrılıp Endonezya’nın belki de en Ünlü adası
olan Bali’ye doğru yola çıktık. Bali, Endonezya’nın en turistik adası. 200
milyonluk Müslüman nüfusuyla dünyanın en büyük Müslüman devleti ünvanını alan
Endonezya’da az da olsa Hindu ve Budist azınlık var. Hindu azınlığın önemli
bölümü işte bu adada, Bali’de yaşıyor. Müslüman bir ülkede Hinduizm gibi bir
dine sahip olunca ortaya oldukça farklı ve renkli bir kültür çıkmış. Sahip
oldukları binlerce yıllık kültürel birikimi Müslüman ve Budist komşularla
harmanlayıp tüm dünyanın görmek için adeta birbiriyle yarıştığı bir mozaik
çıkmış ortaya. Bali diğer adalardan o denli farklı ki, konuştukları aynı dil
dışında fazla bir ortak yanları yok gibi duruyor.
Adım başı Hindu tapınaklarının bulunduğu bu sıradışı adada 1 hafta geçirdik.
Günlüğü altı üstü 10 dolara araç kiralayıp adanın içlerini keşfe çıktık. Oldukça
turistik olan kıyı şeridinden biraz çıkıp içerilere, dağlara girildiği anda
Bali’nin nefes kesici çeşitliliği olduğu gibi önümüze serildi. Hindu
geleneklerine sıkı sıkı bağlı yaşayan bu insanların ölü yakma törenlerine şahit
olduk önce, ardından, özel bir gün için özene bezene hazırladıkları oldukça
büyük ve önemli bir tapınağı ziyaret ettik. Sonunda biraz da adanın turistik
Ubud şehrini ziyaret ederek maymunların kutsal sayıldıkları, binlercesinin
serbestçe ortalıkta dolaşıp semirdikleri ‘maymun tapınağı’na gittik.
Gerek geleneksel yaşamıyla, gerek verdiği hizmetle, gerek tarihiyle, gerekse son
derece Güler yüzlü, sıcak halkıyla benim çok hoşlandığım bu adanın en büyük
gelir kaynağı turizm. Fakat maalesef islami terör örgütlerinin ardı ardına
patlattıkları bombalar sonucu hayatlarını kaybeden turistler yüzünden bu sektör
oldukça büyük bir yara almış. Tek geçim kaynakları bu sektörden olan yüz
binlerce insan bu günlerde ziyarete gelenlerin azlığından kan ağlıyor. Gitmeye,
görmeye gerçekten deyecek bir yerin terör yüzünden insanların Kara listesine
girmiş olması çok acı. Arada bir Türkiye’de de bu sektörde dalgalanmalara neden
olan terörist eylemler kısa vadede neden oldukları Can kayıplarını takiben uzun
vadede ülkelerin ekonomisinde çok ciddi tahribat yaratıyor. İnsanlara sadece
barış içinde, huzurlu bir yaşamın yolunu gösterme amacı taşıyan dinlerin
adlarını taşıyarak tarih boyunca milyonlarca insana ölüm, milyarlarcasına da
mutsuzluk, huzursuzluk, umutsuzluk tohumları taşımanın mantığını anlamam hiçbir
zaman mümkün olmayacak.
Yol ÜZERİNDE BİR BULUŞMA
Hafif rüzgârlı, pırıl pırıl bir günde Bali’den ayrıldık. Hedef 300 mil sonraki
Baewan Adası’ydı. Arada duracak bir yer olmadığından bu geçişi ara vermeden
yapmak zorundaydık. Yani, tüm çekincelerime karşın, gece de seyir yapmak
gerekecekti. Bunu hesaba katarak yola dolunayda çıktık. Ay sayesinde geceler
bile o kadar aydınlıktı ki, sonunda hiçbir problemle karşılaşmadan demir yerine
ulaştık.
Burada bir iki gece geçirip ayrılmaktı niyetim. Fakat geldiğimiz gün bir
elektronik posta aldım. Mektup en son Fransız Polinezya’sında gördüğümüz diğer
Türk teknesi Yol’dan geliyordu. Yazdıklarına göre bulunduğumuz yere çok
yakınlardı. Bunun üzerine beklemeye karar verdik. 2 gün sonra verdiğimiz
koordinatlar yardımıyla Yol hemen yanımıza demir atmıştı bile.
Denizde bu tür karşılaşmalar çok sıcak oluyor. Aynı kaderi paylaşan insanların
uzun süre geçtikten sonra dünyanın bir başka ucunda karşılaşmaları her zaman
bayram havasında geçiyor. Anlatacak, paylaşacak o kadar çok şey oluyor ki,
saatler boyunca muhabbet ediliyor. Fransız Polinezyası’ndan sonra Levent ve Ayça
güneydeki adalara, bizse kuzeydekilere doğru hareket etmiştik. Dediklerine göre
adalar güzelmiş güzel olmasına ama, yolda çok kötü havayla karşılaşmışlar. Kötü
hava yüzünden uzun süre yola çıkamamışlar. Buraya varıncaya dek epey güçlük
çekmişler. Şimdi, korunaklı sularda biraz nefes alma şansı buldukları için
mutluydular.
Baewan’da birlikte iki gün daha kaldık ve yola beraber çıktık. Korsanlık
açısından dünyanın en tehlikeli bölgelerinden birindeydik. Riski azaltmak için
bu bölgedeyken beraber yola devam etme kararı almıştık. Gerçi silahlı bir sürü
insana karşı yapacak fazla bir şey olduğunu sanmıyorum, ama yine de başka bir
teknenin varlığı psikolojik olarak insanı rahatlatıyor işte.
Sonuçta, arada bir görüş mesafesinden çıksak ta aradaki telsiz irtibatını
sürekli koruyarak ülkenin en kuzeyindeki Batam Adası’na ulaştık. Burası
Endonezya’daki son durağımız olacaktı. Nitekim, görmeye değecek fazla bir şeyin
olmadığı, endüstriyel bir yer olan Batam’da sadece 2 gün kaldıktan sonra giriş
kadar problemli olmayan çıkış işlemlerini yaptırıp hemen karşıda, bizim
boğazların iki yakası kadar bir mesafede olan Singapur’a yöneldik.
HAKAN ÖGE
info@hakanoge.com
21 Şubat 2010
birgun.net
MACELLAN’IN İZİNDEN DÜNYA TURU- PENİNSULA VALDES
Peninsula Valdes’i seçmiş olmamın nedeni, buranın hem tekneyle seyir yolumuzun
üzerinde olması, hem de çok zengin bir yaban hayatına ev sahipliği yapması...
3 günlük bir seyir sonunda Brezilya’daki son liman olan Rio Grande’den ayrılıp
Arjantin’e, okyanus kıyısında önemli liman kenti Mar del Plata’ya ulaştık.
Bundan sonra Arjantin boyunca 1.100 mil inen kıyı şeridi dünyanın en zor
denizlerinden biri kabul ediliyor ve burayı her sene çok az sayıda yelkenci
inmeye cesaret edebiliyor. Bu yüzden burada sadece eksikleri gidermek değil,
cesaret de toplamaya karar verdik.
Cesaret toplamaya karar vermek kolay da, nasıl toplayacaktık bu cesareti?
Etrafta parayla satılan bir şey değil ki mübarek… Günler birbirini kovalamaya
başladı böylelikle. Teknenin eksiklerini gidermek için elim bir türlü alet
çantasına ulaşmıyordu. Baktım olacak gibi değil, biraz ortam değiştirmek, biraz
fotoğraf çekmek, biraz da şartları kendi gözümle görmek için bir araba kiralayıp
1.000 km güneyde bulunan Peninsula Valdes’e yola çıkmaya karar verdim. Bu
yolculuk sırasında uzun zamandır kızından ayrı olduğundan ziyarete gelmiş olan
Sophie’nin annesi de bize eşlik edecekti.
Peninsula Valdes’i seçmiş olmamın nedeni, buranın hem tekneyle seyir yolumuzun
üzerinde olması, hem de çok zengin bir yaban hayatına ev sahipliği yapmasıydı.
Güneşli bir pazar sabahı Mar del Plata’yı arkamızda bıraktık. Bir buçuk senedir
ilk defa araba direksiyonunun başına geçmiştim. Neyse ki araba kullanmak
bisiklet kullanamaya benziyor. Yıllar geçse de unutmuyor insan. Hiçbir garipseme
hissetmeden Arjantin’in ip gibi uzayıp giden yollarında ilerlemeye başladık.
Arjantin çok farklı coğrafi bölgelerden oluşuyor. Kuzeyinde yağmur ormanları,
orta bölgelerinde dümdüz uzayıp giden tarlalar, güneyinde önce kıraç, sonra
yemyeşil, dağlık Patagonya. Mar del Plata uçsuz bucaksız çiftliklerin bulunduğu
Pampa adı verilen dümdüz bir arazide bulunuyor.
Yemyeşil, özenle bakımı yapıldığı her hallerinden belli olan çiftlikler yolun
iki yanında uzanıp gidiyordu. Nüfus yoğunluğunun çok düşük olduğu bu bölgede
çiftliklerin sonsuz biçimde uzayıp giden çitlerinin arkasında geçen arabalara
meraklı gözlerle bakan büyük baş hayvanlardan başka bir canlı yok gibiydi.
Arjantin dünyanın önde gelen büyükbaş yetiştiricilerinden. Yerleşimin yoğun
olmadığı bu ülkede hayvancılık bizim yaşlı kıtamızda alışık olmadığımız,
bilmediğimiz bir şekilde yapılıyor. Yüzlerce kilometrekare büyüklüğündeki devasa
çiftliklerde binlerce hayvan serbestçe dolaşıyor. Denetim atlarla günler boyunca
arazide turlayan ‘gaucho’lar tarafından yapılıyor. Amerika’da ‘cowboy’ adını
alan sığır çobanları Arjantin’de ‘gaucho’ olmuş.
Yaklaşık 300 km sonra bariyerlerle kesilmiş yolda arabayı sağa çektim. Nazikçe
araca yaklaşan görevli dokümanlarımızı kontrol ettikten sonra yanımızda taze
yiyecek olup olmadığını sordu. Yolda yemek için birkaç meyve dışında bir şey
olmadığını söyledim. Patagonya’ya gelmiş olduğumuzu, doğal hayatın çok sıkı
olarak koruma altına alındığını ve Bu bariyerlerin ötesine bir elma dahi
geçirmenin yasak olduğunu belirtip tüm taze yiyecekleri bırakmamızı istedi.
Durum inanılmazdı. Herhangi bir milli parktan değil, 40. paralelden 55.
paralele, yaklaşık 2.000 km uzayıp giden dev bir coğrafi bölgeden bahsediyorum.
Koruma adı altında tüm araçlardaki meyve sebzeye el koyuyordu görevliler. Bu
özel coğrafyanın koruma altına alınması elbette çok olumlu bir şey, fakat
araçlardaki bir iki elma - armuda izin verilmemesini anlamak mümkün değil.
Bariyerlerin ardında, sanki bıçakla kesilmiş gibi bambaşka bir coğrafya
bekliyordu bizi. Yemyeşil çiftlikler yok olmuş, kıraç, verimsiz toprakların
uzandığı topraklar başlamıştı. O ana kadar varlığını hissetmediğim rüzgâr bir
anda deli gibi esmeye başlamış, arabaya yandan şamar gibi bindiriyordu. Yol
boyunca tek tük varlığını sürdürmeye çalışan sararmış cılız ağaçlar sert rüzgâra
boyun eğmiş, hepsi aynı yöne eğilmiş durumdaydı. Bu ani değişim karşısında
şaşırmış durumdaydım. Korkuyla baktım Sophie’ye. Yıllardır hayalini kurduğum
Patagonya’da yelkenli bir tekneyle yol almak pek de kolay olmayacağa benziyordu.
Heyecanımı yatıştırmak için çıktığım yolculuk ters tepki vermeye başlamış
gibiydi.
Yolların düzgünlüğü sayesinde zorlanmadan geçtiğimiz 1.000 km sonrasında
Peninsula Valdes Yarımadası’nın en önemli kenti olan Puerto Madryn’de bulduğumuz
bir otele yerleştik. Bu ıssız, yaşamın karada Filiz veremediği sert coğrafyada
turizm sayesinde serpilip gelişmiş bir kent Puerto Madryn. Patagonya’nın en
Özgün yaban yaşam alanlarından birinin tam merkezinde bulunuyor. Kentte Arjantin
vatandaşından çok Avrupalılar göze çarpıyor. Herkesin burada olma amacı aynı-
Kuzey Yarımküre’de bulunmayan, Antarktika’nın soğuk sularına ait deniz
canlılarını yaban ortamlarında gözlemlemek.
Kente iner inmez ayağımızın tozuyla hemen planlamaya giriştik. İlk olarak bir
tekne ayarlayacak, denize açılıp balina gözlemi yapacaktık. Ertesi gün Golfo
Nuevo Koyu’nun kuzey ucunda bulunan minik bir yerleşim yeri olan Puerto
Pyramides’e ulaşmış, burada bulduğumuz bir firmanın 50 kişiyi alabilen dev şişme
botuna kurulmuş, saatte 30 deniz mili hızla koyun bir ucundaki balinaların yoğun
yaşadığı bölgeye doğru yol alıyorduk.
Bölgeyi çok iyi bilen rehber ilk balinayı görmekte gecikmedi. Botu yavaşlatıp
usulca karaya yaklaşmaya başladı. Israrla gösterdiği yöne bakmama rağmen balina
falan göremiyordum bir türlü. Önümüzde bir iki Kaya parçası ve karadan başka bir
şey yok gibiydi. İlerlemeye devam ettik. Bir anda önümüzdeki siyah Kaya
parçalarının hareket etmeye başladığını fark ettim. Kaya diye dikkate almadığım
nesneler balinaymış meğerse… Bot hayvanlara iyice yaklaşınca artık kuşkuya yer
kalmadı. Bunlar dev balinalardı.
Botla bu tembel hayvanların etrafında bir saat boyunca boşuna döndük durduk.
Belki kuyruğunu çıkarır, belki belleklerimize kazınacak şeyler yapar diye boşuna
bekledik. Brezilya’da, Abrolhos Adaları açıklarında karşılaştığımız, havalara
sıçrayan, taklalar atan, tekneye merakla yaklaşan humpback balinaları henüz çok
tazeydi anılarımızda. Üzerlerine konan martıları uzaklaştırmak için bir iki kez
başlarını çıkarma lütfunda bulunmak dışında bir şey yapmadı bezgin yaratıklar.
Soğuk rüzgârdan titremeye başlamış vücutlarımızın sesini dinleyip biraz hayal
kırıklığına uğramış olarak karaya döndük.
Yarımadanın stabilize yollarında toz toprak içinde 2 saat Süren bir yolculuk
sonrası Caleta Valdes adlı okyanus kıyısında İnce bir şerit halinde karaya
sokulan bir başka koya ulaştık. Etraf “kıyıya yürüyerek gitmek yasak” yazan
levhalarla donatılmıştı. İnin cinin top oynadığı bu ıssız topraklarda bu yasak
ne amaçla konmuş olabilirdi acaba? Hiç aklımda olmamasına rağmen yasakçı tabela
yüzünden arabayı kenara çekip yasaklanan işe koyuldum. Sahile doğru yürümeye
başladım. Denize yaklaştıkça karada garip şekiller seçmeye başlamıştım.
Yaklaştıkça bu şekillerin hareket ettiklerini fark ettim. Evet, evet, şekiller
hareket ediyor, üstelik ses de çıkarıyorlardı. Bunlar karada miskin miskin
uyuklayan denizaslanlarıydı. Şimdi yasağın nedenini anlamıştım. Fakat bu
hayvanlara bu kadar yaklaşmışken arkamı dönüp çekip gitmek olmazdı. Arada bir
tehditkâr bakışlar ve kükremeler dışında kötü bir anı yaşamadığım bu hayvanlarla
1 saate yakın vakit geçirip bol bol fotoğraflarını çektim. Başlarında bulunan
dev gibi bir erkeğin gözetimi altında yavrularını emziren 10 kadar dişi
denizaslanına elveda edip tekrar yola koyulduk.
Bir süre sonra bariyerlerle çevrilmiş bir yere gelmiştik. “Bariyer varsa görecek
bir şeyler vardır” diyerek araçtan indik. Bariyerlerin ardında bizi tam bir
sürpriz bekliyordu. Bir penguen kolonisinin yanı başındaydık. Yuvalarını
toprağın içine yapan bu sevimli yaratıklar bu kıtada en çok rastlanan Macellanik
penguen cinsine aittiler. Yuvalarının başında sessiz sakin gelen giden meraklı
turistlere bakıyorlardı.
Yola devam edince bir süre sonra Caleta Valdes’in ağzına ulaştık. Koyun hemen
ağzında denizden bir bıçak gibi çıkmış siyah bir çıkıntının hareket etmekte
olduğunu fark ettim. Ne olduğunu anlamak o kadar da zor değildi. Katil balina ya
da Orka. Bu olağanüstü estetik ve güçlü hayvan öğle yemeği için koya gelmiş
olmalıydı. Burada en sevdiği yiyecek olan yavru denizaslanları tüm tehlikelerden
habersiz deniz kıyısında birbirleriyle oyun oynuyorlardı. Bu vahşi yemek
sahnesine Tanık olmadık şükürler olsun. Fakat izlediğim videolar ve gördüğüm
fotoğraflar doğada yaşamın ne kadar acımasız olduğunu yeterince anlatıyordu.
Sevimli yavruların bu dev hayvanların midesine inişi benim için kolay hazmedilir
bir sahne değil doğrusu.
Peninsula Valdes’de geçirdiğimiz 3 gün sonunda Patagonya’yı biraz yakından görme
fırsatı bulmuş, önümüzdeki seyirler için heyecanım değil yatışmak, daha da
artmıştı. Bu iklimin sert ve acımasız koşullarıyla karada mücadele etmek kolay,
fakat denizde oldukça zor ve tehlikeli gibi. Fakat bu kadar hazırlandıktan sonra
da vazgeçecek değilim. Mar del Plata’ya dönerek uygun hava koşullarını beklemeye
ve bu bekleyiş sırasında da teknenin eksiklerini gidermeye girişeceğim.
HAKAN ÖGE
29 Kasım 2009
info@hakanoge.com
MACELLAN`IN İZİNDEN DÜNYA TURU- Fransız Polinezyası
İki elimle sıkı sıkıya kavradığım ahşap yeke ellerimi acıtmaya başlamıştı.
İçeride, bilgisayardaki dijital haritanın başında olan Sophie durmaksızın
emirler yağdırıyordu: `Doğru git, simdi iskeleye kır... Hayır, fazla oldu, biraz
sancağa... Tanrım, geri gidiyoruz... Hah, biraz ilerledik simdi...`
Motor şimdiye kadar zorlamadığım kadar hızlı çalışıyordu. Gaz sonuna dayalı,
tekne tam surat ilerliyordu sözde...
Umutsuzca karaya bakıyordum, çok yavaş ilerliyormuşuz gibi geliyordu. Fakat
ilerlemekten çok hemen yanıbaşımızda kırılmakta olan dalgalara doğru
sÜrüklendiğimizi fark ettim. Kalbim yerinden çıkacakmışçasına çarpıyordu. `Ne
yapmalıyım` dedim kendi kendime, `Mahvolmak üzereyiz...` Demeye kalmadan tekne
deniz üzerinde muazzam şekilde yükseldi. `Şimdi sonumuz geldi` diye düşündüm o
anda. Birkaç saniye içinde korkunç bir gürültü koptu. Kırılan dalgayla beraber
Mardek hayatımda bir tekne üzerinde görmediğim bir süratle ilerlemeye başladı.
Tekneyi elimden geldiğince düz tutmaya çalışıyordum. Fakat o hızda giden bu
boydaki bir tekneyi kontrol etmek mümkün değildi. Doğanın korkunç gücü
karsısında çaresiz kalmıştım. Tekne bir anda dalgaya yan döndü. Gırtlağımı
patlatırcasına bir çığlık çıktı vücudumdan. `Artık kurtulmanın imkânı yok` diye
düşündüm. Fakat mucizevî bir şekilde dalga bir anda yok olmuştu. Terden
sırılsıklam vaziyette, soluk soluğa ardıma baktım. Rüya mı görmüştüm? Deniz
durulmuş gibiydi.
Beş günlük bir seyrin son anlarını yaşıyorduk. Üç haftalık beklemenin sonunda
uygun havayı bulup Gambier Takımadaları`ndan ayrılıp Tahiti`ye doğru yola
koyulmuştuk. Direkt olarak Tahiti`ye gitmektense yol üzerinde bulunan, deniz
yüzeyinden sadece bir kaç metre yükseklikte bulunan atollere uğramaya karar
vermiştim.
Lagünün sakin sularına girmemizle gevşemiştim iyice. Dümeni hemen ileride
direğini fark ettiğim büyükçe bir katamarana doğru kırdım. Yaklaşık 15 dakika
sonra katamaranın yanına demirlemiştik.
Aslında bu, yaklaşık 2 aydır ayarlamaya çalıştığımız bir randevuydu. Katamaran
bizden bir gün önce buraya gelmişti ve bizi heyecanla bekliyorlardı. Bu Belçika
teknesi Vamos`un ta kendisiydi. Bir buçuk sene önce Yeşil Burun adalarında
Sophie`yi bulduğum, sonradan Atlas Okyanusu`nun ortasında tekrar mucizevî
biçimde karşılaştığımızda Sophie`nin Mardek`e bir daha ayrılmamacasına geçtiği
tekneydi. Sophie`nin ablası Catherine ve eniştesi Daniel sonradan yolculuğa
devam etmiş, bir sene Karayip Denizi`nde kaldıktan sonra Panama`dan Büyük
Okyanus`a açılmışlardı. Buralarda bir yerlerde yolumuzun kesişebileceğini
biliyorduk. Sonunda buluşmayı başarmıştık.
KÖPEKBALIKLARININ Cirit ATTIĞI SULAR
Vamos`la buluştuğumuzda bir hafta beraber olmayı düşünmüştük. Fakat
birlikteliğimiz sandığımızdan uzun oldu. Yaklaşık 3 hafta boyunca beraber olduk.
Bu süreyi neredeyse tamamen onların teknesinde geçirdik. 13 metre uzunluğunda
bir katamaran olan Vamos bir evdeki hemen hemen tüm konfora sahip. Jeneratörü
sayesinde 220 volt elektrikten tutun da, tatlı su yapıcısı sayesinde hiç
çekinmeden harcayabileceğiniz sıcak ya da soğuk suya kadar her şey var teknede.
Üstelik 4 kişiye göre tasarlanmış olmasına rağmen 2 kişi olduklarından bizim
varlığımız hiç sorun çıkarmadı. Adalar arasındaki seyirler haricinde Mardek`te
hiç kalmadık. Üç hafta Süren 5 yıldızlı tatil çok iyi geldi bize doğrusu.
Tahanea atolünde buluştuğumuzda atolde başka hiç bir tekne yoktu. Koskoca lagün
sadece bize aitti. Üstelik deniz olağanüstü berraktı. Ege`nin adeta saydam,
turkuaz sularını andırıyordu. Deniz inanılmaz biçimde davet ediyordu hepimizi.
Fakat bir türlü kimse girmeye cesaret edemiyordu. Çünkü buraların denizi
özellikle bir şeyiyle çok ünlüydü- köpekbalıkları...
İlk günü yutkunarak suya bakmakla geçirdik. İkinci gün havanın da çok sıcak
olması nedeniyle iyice huzursuzlanmaya başladık ve bir deneme yapmaya karar
verdik. Teknenin arkasından sarkarak suya vurmaya başladık. Bir kaç dakika
içinde teknenin etrafında 3 tane köpekbalığı peydahlandı. Nefesim tutulmuştu.
İlk defa doğada canlı olarak köpekbalığı görüyordum. Fazla büyük değillerdi, 1,5
metre civarında olduklarını tahmin ediyorum, ama yine de oldukça ürkütücüydüler.
Sophie, deniz gözlüğünü takarak sarktı iyice denize. Sudan başını çıkararak,
`Yüzgeçlerinde siyah nokta var, bunlar resif köpekbalıkları` dedi. Elimizdeki
kaynaklara göre bu tür köpekbalıkları nispeten daha uysal oluyorlarmış.
Özellikle üzerlerine gidilmedikçe saldırma eğilimleri yokmuş. `Ben gidiyorum,
daha yakından görmek istiyorum bu hayvanları` demesiyle Sophie`nin suya dalması
bir oldu. Ardından ağzım açık bakakaldığımı hatırlıyorum. Kızcağızı öyle tek
başına köpekbalıklarının arasında bırakacak halim yoktu herhalde. Ben de
maskeyi, paletleri kuşanıp usulca, fazla çırpıntı yapmadan suya süzüldüm.
Sophie`nin cesaretine ve o anda yapmakta olduğum şeye inanamıyordum. Her
tarafımız köpekbalıklarıyla çevriliydi ve biz aralarında yüzüyorduk... Fakat
zaman ilerledikçe bizimle pek ilgilenmediklerini, kendi hallerinde ortalıkta
gezindiklerini hissettim, en azından bana öyle geldi. Fakat sayıları garip
biçimde artmıştı. Sanırım en az 10 tane irili ufaklı köpekbalığı arasındaydık.
Bir ara içlerinden birinin diğerlerinden daha büyük olduğunu fark ettim.
Yaklaşık bir insan boyundaydı. Bunu görünce artık tekneye dönme vakti geldiğini
anlamıştım. Sophie de ikna olmuştu. Birlikte tekneye çıktık.
Tahanea`daki beşinci günümüzü tamamladığımızda, günlerdir deli gibi esen rüzgâr
biraz azalır gibi oldu, demir alarak hemen yanıbaşımızdaki Fakarava Atolü`ne
geçtik. Karada fazla yapacak şey olmayan atollerde zamanın çoğunu denizde
geçirdikten sonra Fransız Polinezyası`nın en önemli adası olan Tahiti`ye 2 gün
suren bir seyirden sonra ulaştık. Başkent Papeete açıklarında akşam karanlığı
çökmek üzereyken biraz el yordamıyla demir yeri aramaya başladık. Bu arada
bizden önce varmış olan Vamos`u demirde Duran yüze yakın tekne arasında
bulabilmek için telsizle anons yapıyorduk. Birkaç kere denedikten sonra hiç
beklemediğim bir yanıt geldi. Telsizdeki ses Türkçe konuşuyordu: `Mardek, Mardek,
burası Yol… Hoşgeldiniz, biz de sizi bekliyorduk…` Nasıl sevindiğimi ve
şaşırdığımı anlatamam. Yıllardır ilk defa biri benimle telsizden Türkçe
konuşuyordu. Bu, bir süredir internet aracılığıyla haberleştiğimden burada
olduklarını bildiğim Türk bayraklı bir yelkenli olan Yol teknesiydi…
Hava iyice kararmış olduğundan bulduğumuz yere demir atıp ertesi gün hava ağarır
ağarmaz demir yerini değiştirip Yol`un yanına demirledik. Daha önceden tanışıyor
olduklarından Vamos da Yol`un hemen arkasına demirlemişti. Ne karşılaşma ama…
Tam bir bayram havası içinde, sanki 40 yıllık dostmuşçasına kucaklaştık Levent
ve Ayça ile. İki Türk teknesinin dünyanın bir ucunda yan yana gelmesi o kadar
alışıldık bir durum değildi sonuçta.
Papeete`ye gelişimizin temel amacı Şili`den beri neredeyse tükenmiş olan yiyecek
stoğumuzu tazelemekti aslında. Tam bir metropol görünümünde olan Papeete`de
Avrupa`nın tüm önemli mağazalarını bulmak mümkün. Alışveriş işlerini tamamlayana
kadar bir hafta geçip gitti. Sonunda Vamos ve Yol ekibiyle vedalaşarak
uğrayacağımız son Fransız adası olan Bora Bora`ya yelken açtık.
PAHALI OTELLERDE EGZOTİK GÖSTERİLER!
Bora Bora dünyanın belki de en Ünlü adası. Turizm broşürlerinde `dünyanın en
güzel adası` diye geçer. Hep abarttıklarını düşünürdüm. Adanın kıpırtısız
lagününe demir attığımızda o kadar da abartmadıklarını gördüm. Diyebilirim ki,
en azından bizim o âna kadar gördüğümüz en güzel adaydı Bora Bora. Deniz
yüzeyinden 727 metre yükselen volkanik dağın etrafını çepeçevre saran mercan
kayalarıyla insanın başını döndüren bir ada. Üstelik su üzerine kazıklara
sabitleyerek yaptıkları oteller görüntüyü çirkinleştireceğine çok daha güzel,
sıcak bir hava yaratıyor.
Bu güzel coğrafyanın tek eksiği, tüm diğer Fransız Polinezyası Adaları`nda
olduğu gibi geleneksel hayatın neredeyse tamamen silinmiş olması. Fransız
hükümetinin desteğiyle gelen ekonomik güç, Amerikan usulü yaşama isteğiyle
birleşince adalarda insan kendini sıcak ve Yeşil bir Amerikan kentinde sanıyor.
Filmlerde görünen çiçek kolyeli yerliler pahalı otellerde folklor gösterisi
yapmak için ortaya çıkıyor sadece. Geleneksel hayatın yok olmuş olması; dünyanın
diğer ucunda, izole, minicik bir adada olma duygusunu tamamen ortadan
kaldırıyor. Küreselleşme ve kitle turizmi daha 20 sene öncesine kadar var olan
kültürel çeşitliliği hızla ortadan kaldırıyor. Artık günümüz seyyahları için
keşfedecek o kadar az şey kaldı ki. Bu az olan da hızla eriyip yok olmakta.
Buralarda bulamadığımız geleneksel yaşam yüzünden biraz hüzünlü, fakat inanılmaz
zengin su altı yaşamı sayesinde de keyifli biçimde Fransız Polinezyası`ndan
ayrılmak üzere Bora Bora`dan demir aldık.