Yapım Tarihi - 2004
Süre - 00:20:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe, DV
Yönetmen - Meral Özçınar
Yönetmen Yardımcıları - Ömür Durna
Yapımcı - Histogram Film
Yapım Yardımcıları - Önder Eranıl
Prodüksiyon - Kerim Öztürk
Metin Yazarı - Meral Özçınar
Görüntü Yönetmeni - Erdem Tepegöz
Kameraman - Erdem Tepegöz
Kamera Asistanı - Güneş Güneş
Montaj - Erdem Tepegöz
Post Production - Erdem Tepegöz
Proje Uygulama - Deniz Atasoy
Proje Araştırma - Kerim Öztürk
1970’lerin merak öğesi, 80’lerin tutkusu ve 90’ların alay konusu fotoroman. Hem
her an dalga geçtiğimiz hem de hiç vazgeçemediğimiz muhteşem replikler...
Hep atmak isteğimiz ama bir türlü atamadığımız ruh haline eşlik eder.
Ve bir gün bir aşk ilişkisinde acemice bu replikleri tekrarlarken yakalarız
kendimizi.
Ne kadar reddetsek de bir türlü vazgeçemeyiz melodram hikayelerden...
Hem fena halde tutkumuzdur hem de üzerinde hiç düşünmeyiz.
Klişeleri ile dalga geçtiğimiz, bize hep aynı hikayeleri anlatan fotoromanlar
üzerine niye hiç düşünmeyiz? Belki de kendimizi yakalamaktan korkuyoruz.
Sahi fotoromanları çıkarırsak geriye ne kalır hayatımızda?
16. Ankara Film Festivali, Ulusal Belgesel Yarışması, Amatör Dal, En iyi
Belgesel Ödülü. 2004
Kanal 6, Mansiyon Ödülü. 2004
Kısa-ca Film Festivali Özendirme Ödülü. 2004
10. Nürnberg Film Festivali, Özel Gösterim Seçkisi. 2004
5. İzmir Kısa Film Festivali
1. Akbank Kısa film Festivali
17. İstanbul Film Günleri
Ludwisburg Film Bienali
Web Sitesi - www.histogramfilm.com
Elektronik Posta Adresi - info @ histogramfilm.com
Dünya Hakları / World Sales- Histogram Film
Telefon / Phone:+90 535 5742185
E-Mail - sihken @ mynet.com
Scenes From Life
The Photo Stories, the centre of curiosity in 1970’s, the greatest obsession in
1980’s and the matter of irony in 1990’s. The glamorous playscripts, which we
both always make fun of and Can never give up, accompany the mood that we
constantly try to get rid of but unfortunately aren’t able to. Someday we
unconsciously find ourselves in a naive tendency of imitating these playscripts
in a love affair of us. No matter how hard we try to refuse we Can hardly give
up these tragic stories and of course the Photo Stories as well. Whereas they
are our inevitable obsessions, we never think over them deeply. Why don’t we
think over The Photo Stories that teel us the same stories over and over again
and that we make fun of the cliches? Perhaps, we’re scared of facing ourselves.
Suppose we get rid of the Photo Stories, what would we have left from our lives?
