Yapım Tarihi -
Süre - 00:00:00
Formatı - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - İlyas Yılmazer
Yaylalar deyince Karadeniz, Karadeniz bölgesi deyince de uçsuz bucaksız yayları
akla gelir…
Bizde bu ilk programımızda sizleri Karadeniz bölgesine götüreceğiz.
İsterseniz gideceğimiz bölgenin tarihi durumunu önceden aktaralım. Ardından asıl
konumuza kaldığımız yerden devam edelim.
Gümüşhane yöresindeki arkeolojik bulgular, yerleşik yaşamın MÖ. 3000 yıllarına
dek uzandığını göstermektedir. Bölgede bilinen ilk halk MÖ.. 2. binin
ortalarında ortaya çıkan Azzi ve Hayaşalardır. Bu nedenle, Gümüşhane’yi de içine
alan bölgeye Azzi-Hayaşa ülkesi deniyordu. Yine MÖ.. 2. binde Mezopotamya’dan
gelen Asurlu tüccarların, Gümüşhane ve yöresinde bulunan Maden yatakları
nedeniyle bölgeye ilgi duydukları bilinmektedir.
Hitit İmparatorluk döneminde de Gümüşhane çevresindeki gümüş yataklarının
işletilmesiyle, bölge zenginlik kaynağı olma özelliğini sürdürmüştür. Hitit
İmparatorluğu’nun yıkılmasından sonra bölgeye Urartular hâkim olmuş, MÖ. 8.
yüzyıl sonlarına doğru Kimmer-İskit akınları başlamıştır. Bu dönemde halkın
büyük çoğunluğu yerini yurdunu bırakarak güneye ve batıya doğru göçe
başlamıştır. Daha sonra yöreye sırasıyla Medler, Persler ve Pontos Krallığı
egemen olmuştur. MÖ.. 1. yüzyılda bölgede Romalıların hâkimiyetinin yayıldığı
görülmektedir. MS.. 395’te Bizans İmparatorluğu toprakları içerisinde kalan
Gümüşhane, M.S. 7. yüzyılda Bizans-Hazar askeri işbirliğine konu olan topraklar
arasındaydı.
MS.. 7. ve 8. yüzyıllarda Arap egemenliğine giren bölge toprakları, sonradan
yeniden Bizans egemenliğine girmiş, 11. yüzyılda Saltuklular tarafından
fethedilmiştir. 1461 yılında Fatih Sultan Mehmet Trabzon Rum İmparatorluğu’nu
yıkarak yöreyi Osmanlı egemenliği altına almıştır. 7 Temmuz 1916’da Ruslar
tarafından işgal edilen Gümüşhane, 15 Şubat 1918’de işgalden kurtarılmıştır.
Bu yöreye ulaşmak için önce İstanbul’dan hava yoluyla Trabzon’a geliyoruz.
Burada bizi bekleyen özel aracımızla Trabzon’u Doğu Anadolu’ya bağlayan
karayolunu takip ediyoruz.
Bin bir doğal güzelliklerle süslü coğrafyanın içerisinden akıp giden Kara yolu
üzerinde yolumuza devam ediyoruz. Şoförümüz teybine coğrafyaya uygun kaset
koymayı da ihmal etmiyor.
Kayıp giden araç ışık huzmeleri, ardımızda bıraktığımız zamanın görünen yüzü
gibi. Up uzun Tüneller bizi yüce dağ platolarının derinliklerine sokup öbür
taraftan çıkarıyor.
Derin vadileri, yem Yeşil ormanları, doğanın içerisine saklanmış köyleri geçtik
ten sonra
1997 yılında hizmete giren Zigana tüneline geliyoruz. 1960 metre uzunluğundaki
bu tünelin genişliği 11 metre 20 santim. Gümüşhane - Trabzon il sınırında yer
alan bu tünel yörenin iklim kuşağında da olumlu değişiklik yapmış.
Şimdi artık Gümüşhane il topraklarındayız. Hareket noktamıza olan kadırganın
bağlı bulunduğu Özkürtün kasabasına 20-30 km. yolumuz kalmış.
Torul ilçe merkezine 8 kilometre kala ana yoldan sağa ayrılan Giresun karayoluna
dönüyoruz. Bu seferki kılavuzumuz Harşit çayı. Kafamızın üzerinden geçen jetler
ise dikkatimizi çekiyor. Yağmur sularının bıçakla kesmiş gibi oluşturduğu derin
vadi içersisinden kıvrıla kıvrıla giden karayolu, ilk baharları Coşkun akan
Harşit suyunu takip ediyor.
Ardı ardına sıralanan tüneller yolumuzu bir karanlığa, bir aydınlığa çıkarıyor.
Sanki zaman içerisinde geçen bir yolculukta hissediyoruz kendimizi. Git gide
büyüyen ışık huzmesi, tünelin öbür ucundan ayrı bir dünyaya açılacakmış hissi
veriyor bize.
Özkürtün’e girişte önce yol kenarlarına yapılan yöresel evler dikkatimizi
çekiyor. Ardından kemençe çalan bir çocuk selamlıyor bizi.
Karadeniz bölgesinin neresinde olursanız olun mutlaka kemençe çalan birisine
rastlarsınız. Bizde işte o rastlantılardan birisinin içerisinde buluyoruz
kendimizi. Biraz durup çocuğun kemençe coşkusuna kulak veriyoruz.
Özkürtün’e girişimizi bu levha müjdeliyor.
Nihayet Özkürtün’deyiz. Harşit vadisini oluşturan dik yamaca doğru kurulmuş bu
şirin belde. Yeşille süslü bu coğrafya parçası içerisinde biraz gezinelim
isterseniz.
Özkürtün, Gümüşhane ilinin sahile en yakın ilçesi olan Kürtün ilçesine bağlı
küçük bir Karadeniz kasabası. Harşit vadisi içerisinden geçen karayolu boyuna
doğru gelişme gösteren kasaba merkezinde hummalı bir çalışma dikkatimizi
çekiyor. Harşit suyu üzerine yapımı devam eden Kürtün baraj inşaatı buranın
kaderini etkileyecek gibi gözüküyor. Bu çekimlerimiz uzun bir süre önce
yapıldığı için, barajın bitmiş halini ancak yeni çekilmiş bu görüntülerle
sunuyoruz size.. Resimlerden de anlaşılacağı gibi, baraj burayı çok güzel bir
turizm merkezi haline getirmişe benziyor.
Özkürtün çarşı merkezi eski Uluköy’e kurulmuş. Uluköy ise adını uzun bir süre
öncesine kadar silah yapımıyla duyurmuş bir merkezdi.
Bugün buranın pazarı. İğneden ipliğe her şeyin satıldığı bu Pazarı dolaşıyoruz.
Çevre merkezlerden gelen Pazar esnafının açtığı sergilerin yanı sıra, yöre
haklıda kendi ürettiği ürünlerini gelip burada pazarlama imkanı buluyor.
Tap taze sebze ve meyveler tezgahlardaki yerlerini almış ve görücüye çıkmışlar.
Müşterileri ise çevre köylerden gelenler. Halis muhlis yerli yapağı çuvalları ve
cıncık boncuk tezgahı pazardaki yerlerini almış. Nalburiye tezgahında henüz bir
hareketlilik olmasa da, hemen yanına ilişmiş komşuda işler yoğun. Bir gayret
alış veriş sürüyor. Bu iki amcada bir birlerine şaka yaparken takılıyorlar
kameramıza. Azla yetinmenin mutluluğunu yakalamış gibiler.
Bu hanım ise, sabırla ürünlerine çıkacak müşteriyi bekliyor, hemen arkasında ki
hanım ise pazarlığı kızıştırmış bile. Pestil, köy ekmeği ve taze peynir
tartılmak için kantar sırasının kendilerine gelmesini bekliyor gibiler..
Bu tezgahta ip ve hayvan takılarına ayrılmış. Bu hanımlar ise geçen haftadan
yarım kalan sohbetlerine devam ediyorlar.
Hayvan çanları ile müzik kasetleri aynı sonun başlangıcındaymış gibiler. Birisi
hayvanlara, diğeri de insanlara hitap ediyor nede olsa. Ayakkabı çeşitleri ve
giyim eşyaları hep pazarlık konusudur burada.
Yine yerel ürünler satan bir tezgahtayız. Kadın burada da ön planda. Köyünde
ürettiği ürünleri pazarda satmak yine ona düşmüş..
Ama bu yaşlı dede ile sırtladığı alış veriş sepetini taşımaya çalışan bu nine,
beklide Torun düğününün alış veriş telaşındalar. Biraz ilerde bekleyen köy
postasına yetişmeye çalışıyorlar kim Bilir.
Bu pazarda sebze ve meyvenin alası satılır.
Burası da hayvan pazarı. Özkürtün pazarının hemen uç kısmında yer alır bu Pazar.
Et fiyatlarının düşüklüğü, dolayısı ile canlı hayvan fiyatlarına da yansıyor
belikli. Bu amca aldığı ile sattığının arasındaki uçurumu hesaplamaya çalışıyor,
sigarasını telleye telleye… Bu sığır ise birazdan kopacak pazarlığın ilk
habercisi gibi. Müşteri, önce şöyle isteksiz pozlarıyla yaklaşıyor. Amacı,
fiyatı aşağı çekmek. Satıcı ise durumun farkında. Neyse ki aracılar hemen
devreye giriyor da ara bulunuyor. Var gücüyle tokalaşmak ise işin batiğini
gösteren bir gelenek….
Bu amca ise, nafakasını yüklediği merkebiyle erkenden köyün yolunu tutmuş.
Alış verişler tamamlanınca, artık dostlarla bir araya gelmenin zamanı. Buluşma
yeri ise doğal olarak kahvehaneler. kahve sohbetlerinin yerini hiç bir şey
tutamaz. Karadeniz’e mahsus tavşan kanı çayların servis yapıldığı bu
kahvehaneler, yöre insanının bir birleriyle halleştikleri en önemli toplanma
yerleridir.
Bir köşeye tezgahını kurmuş bu yaşlı dede de saat tamir etmekle meşgul.
Özkürtün aslında daha aşağıda, Harşit suyunun hemen kenarından geçen karayolunun
etrafında kurulu bulunuyordu. 1990ların başlarında yaşanan sel felaketi
nedeniyle karayolu bugünkü yerine alınınca kasaba merkezide buraya taşınmış.
Bu alan bir süre sonra baraj sularının altında kalacak. Köy konağı, idare
binası, kahvehanesi, bakkalı, eski hanı tüm yaşanmış anılarının verdiği
yorgunluklarını Harşit suyuna gömecek..
O yıllardan kalan bu köprü günümüzde artık kullanılmıyor ama, kullanıldığı
yılların anısını halen üzerinde taşıyor.
3600 nüfuslu Özkürtün kasabası, bağlı bulunduğu Kürtün ilçe merkezine 6,
Gümüşhane iline ise 74 km. mesafede yer alıyor.
Özkürtün belediyesi hemen çarşı merkezinin üst kesiminde yer alıyor. Buraya
gelmişken belediyeye uğruyoruz.
Başkan Yakup Turgut’la kısa bir görüşme yaptıktan sonra yeniden çekimlerimize
devam edeceğiz…
Özkürtün’de zaman hep kendi ritminde akar. Tarih ise, kah eski bir mezar taşı
olarak çıkar karşımıza, Kah ta asırlar öncesinden günümüzü selamlayan bir kale…
Süme kalesi de tarihin derinliklerinden günümüze gelen ender yapılardan birisi.
Roma yapısı olan bu kale Milattan Sonra 11. yüz yılda ilk kez Türklerle
tanışmış. O dönemde yörenin kralı olan Prenses Tamara, Orta Asya'dan getirttiği
Çepni boyuna ait eli silah tutan askerleri bu kalelere yerleştirmişti.
Bu gün ise o askerlerin torunları buralarda mahalleler oluşturmuşlar.
Bu mahallelerden biriside Süme mahallesidir. Süme mahallesi Özkürtün’ün eski
yerleşmelerinden birisidir. Çetin tabiat koşulları burada teknolojiye meydan
Okumuş. Eski usullerle dövülen harman ve bu ilkel patoz makinesi beklide türünün
en son örneği olarak burada yaşıyor.
Osmanlıların kurduğu beldelerin alayı yamaçlardadır. Ve hiç biri diğerinin
manzarasını, güneşini kapatmaz. Bu sadece imar planlamasında varılan noktayı
göstermez. Ecdadın komşu hakkına, insana verdiği değerin ölçüsüdür aynı zamanda.
Ve ruh asaletinin tabii.
Bu yörede sıkça rastladığımız serenderler, Orta ve Doğu Karadeniz Bölgesi’nde
insan yiyeceklerinin kurutulması, depolanması ve çeşitli bakımlardan korunması
için yapılan ahşap mimarlığın güzel bir örneğidir. Serenderi ayakta tutan ahşap
kolonların başlarına yerleştirilen bu başlıklar, fare ve diğer zararlıların
girmesini engellemek için.
Yöre halkının geçim kaynakları, tarım, hayvancılı, gurbetçilik ve Orman
işçiliğine dayalıdır. Yöre ormanlarında yetişen ağaçların önemli bir bölümü yurt
dışında, bir bölümü de yurt içinde tüketilir. Bu yörede yer alan örümcek
ormanlarında boyu 60 metreyi bulan ağaçlara rastlamak mümkün.
Buralarda komşuluk ilişkileri o denli derindir ki, anlatmaya kelimeler yetmez.
İş odlumu bütün komşular tek vücut olup üstesinden
gelir elim Allah..
Buralarda yaşam dingindir. İnsanları ise sıcakkanlıdır.
Karadeniz olurda, hiç mısırı, Kara lahanası, hamsisi eksik olur mu. Ama illaki
fındığı bir başkadır buranın.
Yamaçlara ekilen fındık ağaçları meşakkatli bir çalışma ister. Bugün hasat
zamanı. Süme hanımları bir gayret fındık toplama telaşındalar. Dalından özenle
bir bir toplanan fındıklar ya bu iş için özel üretilmiş sepetlere, yada
bellerine bağlı bulunan özel ceplere konuluyor. Ardından bir yerde bekletilen
çuvala aktarılıyor. Özkürtün, fındık üretiminin yapıldığı iç kesimlerdeki en son
nokta. Bu alandan sonra fındık üretimi fazla yapılmıyor. Ama burada yaşayanların
önemli bir bölümü fındık mevsiminde Trabzon ve Giresun illerine çalışmaya
gidiyorlar.
Ağzına kadar dolan fındık çuvalı sergi yerine taşınmalı. İp yardımıyla sırtlanan
çuval, yorucu bir yolculuktan sonra toplanma yerine taşınır. Çoğumuzun yaya bile
tırmanamayacağımız bu Yamaç, Çalışkan yöre kadını için günlük yaşamın bir
parçası. Çocuklar ise daha bu çağlarda yaşamın zorluklarına alıştırılıyor.
Fındıklar toplanıp kurutulunca iş bitmiyor elbette. Ardından kabuğundan
ayrılması gerekiyor.
Şimdi kameralarımızı bir başka geleneğe çeviriyoruz. Çetin doğal koşulların
teknolojiye meydan okuduğu bu coğrafyada, ister istemez eski geleneklerde yerini
korumaya devam ediyor. Öküzü, harmanı, ve Çetin coğrafi koşullar. İşte bu üçlü
bir araya geldi mi, gerisi yine meşakkatli yöre kadınına kalıyor. O biliyor ki,
tarlayı ekmezse ekin, ekini biçmezse hasat, hasadı harman yapıp öküzleriyle
dövüp buğdayını sapından ayırtmazsa kış günleri ekmek yapacak un bulamaz… O
nedenle dövenin ucuna bağladığı öküzlerine ho demek zorunda. Ho diyecek ki,
onlar döveni çeksin, döven sapı ezsi ve ardından ezilen sapı yine eskilerden
kalma bu insan gücüyle çalışan patoz makinesinden geçirerek buğdaydan ayırsın…
Tüm bu çabalar huzurlu bir ekmek için. Yaşlı dede ise geçen zamanın izini
tutuyor köstekli saatinden. Ev hanımı da bi gayret öğlen yemeği hazırlama
telaşında. Isırgan otu çorbasıyla savılacak bu öğün belli ki. Olsunda ısırgan
otu olsun. Allah ne verdiyse onunla yetinmek yöre insanının mütevazılığından ve
kanaatkarlığındandır elbette… Vurulacaktır kelle soğanın başına başına…
Türküler eşliğinde işi zevke dönüştüren yöre kadını, aynı zevki sebzeliğinde de
gösteriyor. Ama her halükarda mutludur bu topraklarda yaşamaktan. Yanık
türküleri ve selamları hep gurbetteki yakınlarına…
Ah birde onların hasreti olmazsa ya.. o zaman buraların tadına doyum olmaz
alimallah… Aslında Karadeniz insanının en yakın dostu kemençedir. Kemençe
sayesinde Karadenizli eğlenceyi sever, Horona bayılır. Ama kemençesiz asla
olmaz…
Hamurunda o vardır, toprağı onun verdiği hazla işlenir. Gurbeti onsuz olmaz.
Sıla özlemlerine hep o eşlik eder. O 3 telli harikalar yaratan kemençe.
Kemençe, Karadenizlinin kanını kaynatır, tüm kaslarını harekete geçirir. Ona dur
durak bilmeyen bir enerji verir. Karadenizli de kemençeyi 5000 yıldır yanından
hiç eksik etmez. Onun için kemençe bir simgedir…
Bir yerde bir türkü söyleniyorsa, orada muhakkak bir Özlem bir hasret vardır.
Ama eğer türkü kemençenin eşliğinde söyleniyorsa, orada anlayın ki horon
vardır….
Bu görüntülerimiz Konacık mahallesinden. Tabiat harikası doğal güzelliklere
sahip bu mahalle Özkürtün Kadırga karayolu üzerine kurulmuş. Burada bir eve
konuğuz. Aslında ilk bakışta bir düğüne mi geldik diye düşündük. Ama öğle değil.
Mahalle halkı her akşam bir araya gelerek kendi aralarında eğlenceler tertip
ediyorlar. Bizde bu eğlenceyi kameraya kaydediyoruz…
Konacık mahallesi en güzel yöre yemeklerinin yapıldığı bir mahalle.
Herhalde neden bahsettiğimiz anladınız.
Evet yöresel yemekler konumuz. Ama önce isterseniz, bu Yeşil coğrafyaya bir göz
atalım. Burada mevsimin hiç önemi yok. Bir bakıyorsunuz güllük gülistanlık, bir
bakıyorsunuz her taraf sis içinde ve bir bakıyorsunuz yağmur yağıyor. O nedenle
bu yöreye gezmeye gelenler, doğanın bu sürprizlerine hazırlıklı olması
gerekiyor.
Her taraf yeşille bezeli, bin bir çiçekle süslemiş doğa kendisini. Bu yöre,
Karadeniz bölgesi ile doğu Anadolu bölgesi arasında ki iklim geçiş kuşağında yer
aldığı için, her iki iklim kuşağına ait bitki türleri burada yaşama imkanı
bulur. Zamanımızın sınırlı olması nedeniyle tespit ettiğimiz yüzlerce çeşit
bitki ve çiçek türünden sadece bir kısmını ekranlarınıza getiriyoruz.
İnsan oğlu ise bu doğanın içerisinde, fotoğrafı tamamlayan birer objeler gibi,
kah ormandan odun getirirken, kah doğada gezerken kah da ahşaptan yapılmış
evlerin içerisinde lezzetli lezzetli sohbet ederken çıkıyor karşımıza.
Bu serenderde ise hanımlar el değirmeninde kışlık için mısır öğütmekle meşgul.
Bir şeyler üretmenin hazzı yüzlerinden okunuyor…
Ama arada sırada dibeğe kaçan taş parçalarını da temizlemek lazım.
Evlerin önünde oluşturulan bu sebzeliklerde ise adeta yok yok. Ama illaki
mısırın, karalahananın, ısırgan otunun ve daha çok turşu olarak tüketilen taze
fasulyenin yeri bir başkadır.
Neyse şimdi yeniden yöresel yemeklerin yapıldığı mutfağımıza geri dönelim. Zira
karnımız da bir hayli acıktı.
Önce sirondan başlayalım. Siron yemeği aslında hamur işidir. Önce yoğrulan hamur
yöre kadınının hünerli elleriyle iyice bir açılı. Ardından hafif şekilde sacda
pişirildikten sonra, katlanıp doğranarak bir tabağa itina ile dizilir. Önceden
hazırlanan sulandırılmış süzme çökelek ile yufkalar iyice ıslanana kadar üzerine
dökülür. Sıra artık sirona tat veren kırılmış ceviz içi ile tereyağı karışımına
gelmiştir. Bundan sonrası ise servise hazır.
Isırgan yemeği ise bir hayli meşakkatli. Taze olarak tüketildiği gibi, önceden
nane kıvamında kurutularak ta tüketildiğini burada belirtelim. Ateşte kaynayan
suyun içerisine önceden hazırlanmış kuru yada taze ısırgan otu ilave edilerek,
bulamaç haline gelene kadar pişirilir. Belli bir kıvama geldikten sonra
yeterince mısır unu ilave edildikten sonra, tere yağı ve sarımsaktan oluşturulan
özel sosu da katıldıktan sonra servise sunulur.
Ama böreğin tadı bir başkadır buralarda. Aslında böreklik yufkalar önceden
pişirilip kilere alınır ve sırası geldiğinde bu yufkalar kullanılır. Önceden
hazırlanan yufkalar hafif suyla nemlendirildikten sonra, ateşte, içinde yağ
kaynayan tavaya serilir. Böreğin kalınlığı ise misafir sayısına göre değişir.
Pişen börek bıçakla parçalar haline getirildikten sonra üzerine tatlı sos
dökülerek servise hazır hale getirilir.
Makarna ise, erişte hamurundan yapılır. İnce İnce doğranan çiğ yufkalar hafif
ateşte yağla kızartılır. Yeterince kızarmış makarnalar tabağa alındıktan sonra
üzerlerine şerbet ilave edilerek servise sunulur.
Bu arada mısırımız ve köy ekmeğimiz de sobada pişiyor.
Mısır ekmeğine gelince, önceden hamur haline getirilen mısır unu, bezeler
halinde kızgın sacın üzerinde pişirilir. Ardından elde edilen bu ekmek hem Kara
lahana, hem de ısırgan otu çorbasına doğranılarak yenir.
Hamsi köftesinin tarifini ise bir başka evden alacağız…. Şimdi şöyle güzelce bir
ziyafet çekelim kendimize….
Yöresel yemek çeşitlerini yine yöresel, kirmen çatılı ahşap bir mekanda
yaptığımız için mutluyuz.. Yemek üstüne kahvelerimizi ise bu otantik şark
köşesinde yudumlayacağız.
Bu yaşlı nine ise, bir yıl önceden salamurasını koyduğu hamsilerden köfte yapma
telaşında. Yine misafirleri biziz.
Saklama bidonundan çıkarılan Hamsiler birer birer temizlendikten ve mısır unuyla
karıştırıldıktan sonra, köfte kıvamında bezeler haline getiriliyor. Ardından
kızartma işlemi başlıyor. Karnınız ne kadar tok olursa olsun, bu temiz havada ve
illaki bu köfte kokusundan etkilenirsiniz. Birde işe misafirperver yöre
insanının ısrarı girince yok demek ne elinizden, ne de içinizden gelir.
Ama bizim olmazsa olmaz dediğimiz bir başka geleneği getiriyoruz şimdi
ekranlarınıza. Ha görüntüleri izledikten sonra, bu kadar iş güç arasında, yöre
kadını bu işlere nasıl zaman ayırıyor diyeceksiniz…
Sorusu basit.
Onlar bu işlere zaman ayırmıyor, diğer işler onlara bu el emeği, göz nuru
isteyen işleri yapsınlar diye zaman ayırıyor. Tabi birde işin içine çeyiz
giriyorsa, o zaman evlilik çağına gelmiş geç kızlar için bu işler bir sevda
oluyor elbette.
Oyalısı, yazması, dokuması, kanavası, örmesi hep bir kökenden beslenir bu el
sanatlarının. Binlerce yıllık bir geçmişten süre gelen
bir gelenekten.
Her yörede aynı gelenek, aynı özenle sürdürülür. Ama bu yörede bu gelenek
diğerlerine göre biraz farklıdır. Zira burada genç kızın yaşadığı çevre yansır
nakışlarına. Birazda hayal gücü, işte bu eşsiz eserlerin doğmasına sebep olur.
Çocuktan, manzaradan, çiçekten, kuştan Örnek alınırda hamsiden hiç alınmaz mı. O
da gelecekte süsleyecek yeni bir yuvanın duvarlarını…
Geldik bu haftaki programımızın sonuna…
Gelecek hafta yine aynı yöreden ama bu sefer Zigana platolarında ki yaylalardan,
yayla şenliklerinden görüntüler getireceğiz ekranlarınıza.
Dağ başında ilginç bir sanat galerisi, Kadırga efsanesi ve şenlikleri, 3 ilin
buluşma noktasında ki erik beli ve doğal güzellikleri,