Yapım Tarihi - 2012
Süresi - 00:23:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Kağan Olguntürk
Ekip Üyeleri - Kagan Olgunturk, Özcan Akar, Yiğit Şener, Sinan Uçkan, Caner Bozkurt, Alihan Coşkun, Giray Bayer, Ufuk
Önen, Uğur Satılmış, Onur Saka, Burak Çaldır
Story of the Boxing Champion Cemal Kamacı.
Portrait of an old champion. Cemal Kamaci is a world famous Turkish boxing
champion. He fought as and amateur level first then he became professional and
be the European champion several times. Although he is 69 he is still boxing for
exhibitions organizations. This film is not only show his past successes also
tires to show his passion to this dangerous sport.
Milli boksörün hayatı belgesel oluyor.
Eski Avrupa şampiyonlarından milli boksör Cemal Kamacı'nın hayatı belgesel oluyor.
Bilkent Üniversitesi, Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi İletişim ve Tasarım Bölümü Öğretim Görevlisi Kağan
Olguntürk ve 4 öğrencisi, 67 yaşındaki milli sporcunun hayatını film yaparak uluslararası festivallere katılmayı
planlıyorlar.
Filmin yönetmeni Olguntürk, Kamacı'nın Türk spor tarihinde önemli bir yeri olduğunu belirterek, ilerleyen yaşına rağmen
spor yapmaya devam etmesinin kendisini çok etkilediğini söyledi.
Kamacı'nın, özellikle bu yönüyle belgesele konu olacağını ifade eden Olguntürk, “Belgesel film çalışmasının ilk
bölümünde, bir antrenman maçının çalışmasını anlatan çekim yaptık. Kamacı'nın bu yaşta hala spor yapması ve hayata bu
kadar güçlü bir şekilde tutunması çok etkileyici. Sinema eğitmeni olarak bence bu durum, film yapılmaya değecek bir
konu. Biz de bu konu üzerinde çalışmaya başladık. Kendisi de sağ olsun bize çok yardımcı oldu” diye konuştu.
Filmi, sanatsal çalışma olarak ele aldıklarını, ticari beklenti içinde olmadıklarını kaydeden Olguntürk, 30 veya 45
dakikalık filmi uluslararası festivallere göndereceklerini ifade ederek, “Bu belgesel, televizyonlardakinden farklı
olarak sinemasal bir belgesel niteliğinde olacak. Çalışma 1 ay sürecek” dedi.
Çeşitli sıkletlerde 3 kez Türkiye şampiyonu, 4 kez de Avrupa şampiyonu olduğunu anlatan Cemal Kamacı ise sporu
bırakanların şişmanladığını ve yürüyemez hale geldiklerini belirterek, şöyle devam etti: “Bu sabah 59,5 kilo geldim ama
bu kolay olmuyor. 22 yıldan beri öğle yemeği yemiyorum. Sabah kahvaltısında çok iyi besleniyorum. Her gün idman
yapıyorum, kolay değil. Türkiye'de spora ağırlık vermemiz lazım. İnsanlar spor yaparsa hastalıklar azalır.”
Sağlıklı bir hayat için başta sigara olmak üzere kötü alışkanlıklardan muhakkak uzak durulması gerektiğini vurgulayan
Kamacı, “Zamanı gelince ben de öleceğim ama baş ağrısı nedir, bilmiyorum. 5 yıl içinde sadece bir kez nezle oldum, başka
da bir hastalık bilmiyorum. Sabah evde yarım saat antrenman yapıyorum. Haftada üç kez en az 10'ar kilometre koşuyorum.
Zaman zaman da eldiven giyip gençlerle idmana çıkıyoruz” diye konuştu.
Sokakta sigara içen bir genç gördüğünde sigarının zararlarını ve spor yapmanın faydalarını anlattığını kaydeden Kamacı,
spor salonlarında gençlere sporu sevdirmeye ve tanıtmaya çalıştığını söyledi.
A.A.
23 Ocak 2010
KAĞAN OLGUNTÜRK İLE SÖYLEŞİ
Kağan Olguntürk 24 yıldır sinema dünyasının içinde. Olguntürk sinemanın hem teorisinde hem de uygulamasında son derece
üretken. Bir taraftan Bilkent üniversitesinde öğrenciler yetiştirirken diğer tarafta peşine düştüğü çocukluk
kahramanları ile dünü ve bugünü sorgulamamıza yol açan birbirinden önemli belgesel filmleri sinemaya kazandırıyor.
Yapıtları ile çok sayıda uluslararası ödülün sahibi. Anlaşılan ödüllerinin sayısı da sürekli artacak. Öyle ki bu
söyleşiyi yaparken son filmi İllüzyonist ile katıldığı bir uluslararası festivalde aldığı ödülü bildiren zarfı açtığına
tanık oldum.
Çektiği belgesel filmlerle uluslararası festivallerde çok sayıda ödülün sahibi Olguntürk ile belgesel sinemayı,
filmlerini, karakterlerini, çocukluk kahramanlarını, sinemayla dolu yaşamından kesitleri konuştuk.
Sizi akademik çalışmalarınızın yanı sıra çektiğiniz filmlerinizle de tanıyoruz. Eğitiminiz, işiniz ve sinema bir bütün
olarak yaşamınızın içinde yer alıyor. Bu konuda tercihiniz nasıl oluştu?
Aslında Türkiye’deki eğitim sistemi dolayısıyla biraz tesadüfen bu işin eğitimini aldım. Liseyi bitirdiğimde doktor
olmak istiyordum. Üniversite sınavında kazanamadım Tıp Fakültesini. Ertesi sene İstanbul’da radyo televizyon sinema
okumaya başladım. Sadece eğitimin yetmeyeceği bu işin pratikle öğrenileceğini düşündüğümden Üniversite 1. Sınıfta iş
aramaya başladım. Büyük bir tesadüf eseri o dönem İstanbul’un en büyük prodüksiyon şirketinde staj ayarladım kendime bu
çok özel bir şeydi benim için. O güne kadar ne olacağımı bilmiyordum ama sete ilk gittiğim gün ben bu işi yapacağım
dedim. O kadar emindim ki. Şimdi geriye dönsem bu sefer bilinçli olarak gene sinema televizyonu seçerim. Ve ilk öyle
başladı 1992’den beri de hiç ara vermeden çekiyorum. Önceleri para için çekiyordum, reklam tanıtım filmleri, daha sonra
çok sevdiğim şimdi rahmetli olan bir hocam vardı Zafer Doğan. Yedi Tepe Üniversitesi Radyo Televizyon Sinema bölümünü
kuruyordu beni çağırdı böylece akademiye geçtim. Akademiye geçmeyi istememin nedeni kendim için film çekme isteğimdi.
Çünkü başkaları için çekiyorsunuz o da bir tatmin. Çekiyorsunuz ve o insanın kafasında yarattığından da daha etkileyici
bir şey yaratmak da insanı çok tatmin ediyor ama kendisi için bir şey çekmek çok başkaydı. O yüzden de akademiye geçtim.
Ben eğitimimin tamamını sinema televizyon üzerine yaptım. Dört yıllık lisans eğitimim sinema televizyon. Sinema
Televizyon yüksek lisansı yaptım. Sanat doktorası, sanatta yeterlik deniyor sinema televizyon üzerine yaptım ve de
görüntü sanatları doçentiyim. Yani bu işin hem akademik yanını hem de uygulama yanını 92’den bu yana 24 yıldır da
çekiyorum.
Eğitiminizin film çekim aşamasında size katkısı olduğunu söyleyebilir miyiz?
Ben her şeyi okulda öğrendim ama benim sınıf arkadaşlarımın %90’ı okulda hiçbir şey öğrenmediler. Öğrencilere anlatmak
istediğim şey de bu. Üniversite öğrencisi etkendir edilgen değildir. Size kimse bir şey öğretmez ama benim hocalarımın
hepsi beni tanırlardı. Hala hatırlarlar. Bir kere bile ders aldıysam en azından baş belası sorular soran adam diye
tanırlardı beni, çünkü ben aynı zamanda çalıştığım için okuduğum her şeyi sette denerdim, kitapta yazdığı şekliyle de
çıkmazsa hocaya sorardım bu niye çıkmadı diye. Dolayısıyla ben okulda çok şey öğrendim.
Filmlerinizi belgesel sinema içinde değerlendirir misiniz? Sizin yorumunuzla belgesel sinema nedir?
Türk Belgesel Sinemasının babası kabul edilen Süha ARIN beni çok etkiledi. Hayatımda en büyük komplimanı da doçentlik
sınavım sırasında Feride Çiçekoğlu’ndan duydum. Feride Hoca benim jüri üyemdi ve bana “sevdiğiniz belgesel yönetmenleri
kimler” diye sordu, ben de birkaç tane bildiğim sevdiğimi saydım Süha Hocanın adını unuttum ve “kusura bakmayın ben beni
en çok etkileyen hocanın ismini unuttum. Türk belgesel sinemasının babasıdır “ dedim,” Süha Arın’mı? Sizin filmleriniz
onunkilere çok benziyor” dedi. Benim hayatımda duyduğum, halen bile anlatırken tüylerim diken diken olur, en büyük
komplimandı. Ben Süha Hoca ile ilk tanıştığımda üniversitede asistandım. Beni çok etkiledi. Onun belgesel açıklaması
şöyledir; O filmi ikiye ayırır, bir belge film ya da bilgisel film ve bir de belgesel film vardır der. bu ikisini
birbirinden ayırır. Ben de bu ayrıma inanırım. Yani bunu anlatırım ve bunu uygularım. Belge filmde bir şey olur ve siz
kameranızla o olan şeyi zapt edersiniz. Şimdi Türk sinemasının ilk filmi Ayastefanos Abidesi’nin Yıkılışı gerçi son
dönemlerde filmin kopyası olmadığı için ilk film olarak değerlendirilmemeye de başladı bazı kaynaklar tarafından ama o
da bir belge filmdir. Şimdi belge filmle belgesel film mesajla ayrılır. Belge filmde mesaj mesela aslanları çekiyorsunuz
Afrika’da onların bir hayatı var işte avlanıyorlar, belli bir hiyerarşik düzen var aralarında, işte erkeklerin başka bir
görevi var, dişilerin başka bir görevi var, siz onları çekseniz de çekmeseniz de onlar bu hayatı yaşıyorlar. Siz gidip
bu hayatı izleyicinin anlayabileceği şekilde kameranızla zapt ediyorsunuz. Bu bir belge film. Ama aynı sinemacı ben
bütün bunları kullanacağım ama bütün bu vahşet içinde bile aslan açken öldürmeyen bir canlıyken insan aç olsa da olmasa
da öldüren bir canlı diye bir mesaj vermek istiyorum diyorsanız işte o zaman film belge filmden belgesel filme geçmiş
oluyor. Çünkü artık aynı filmi çekemezsiniz. Kamera açınız değişir, kullandığınız odak uzaklığınız değişir.
Kullandığınız diyafram değişir.Net alan derinliğini ona göre ayarlamanız gerekir. Perspektif algıyı ona göre ayarlamanız
gerekir. Her şey değişir.
Yorum katıyorsunuz.
O zaman aslanlar sizin için bir araç olur. Kendi mesajımızı vermek için. Ben filmlerimin hepsinde buna bakarım. Hiç bir
zaman tesadüfen denk gelmedim. Ha ne enteresan adam ya bunun bir filmini çekelim demedim . Ben genelde o adamları
ararım. Arar ve bulurum.
Sizin filmlerinize baktığımızda Sermet Erkin, Cemal Kamacı, Cevdet Öğüt, Ali Başar, Aweys, gibi isimlerle
karşılaşıyoruz. Bu kişilerin sizin yaşamınızdaki yeri nedir? Biraz önce ben arayıp bulurum dediniz ya nereden
esinleniyorsunuz?
Bu insanların hepsi benim hayatım. Hayatımın bir parçası değil benim hayatım. Kronolojik sırayla söz edeyim. Bu serinin
ilk filmi Usta. Usta benim aynı zamanda doktora filmim. Ali Başar’la çektiğimiz. Ben o dönemde tezde ne çekeceğimi merak
ediyordum. Aklımda da bir fikir yoktu. Ve de bir trafik kazası geçirdim. Bir sene hastanede yattım. İki bacağım 18
yerinden kırıldı. Sağ omuzum yerinden çıktı. Ve beni paketlediler, hastaneye yatırdılar. Hastanede zaman çok acayip
geçiyor. Tıme lapse görüntüler pencereden bakarken hop mevsim değişiyor yani, gerçek hayatta öyle bir şey olmuyor
diyorlar ya oluyor yani eğer 5 ay oturup aynı pencereden dışarı bakarsanız baya oooo diye değişiyor. Ben şunu fark ettim
o sırada. Sadece sol elimi kullanabiliyordum. Odaya bir sürü doktorlar asistanlar gelip gidiyordu. Hemşireler sağlık
personeli hepsinin benden daha çok mutlu olmak için sebepleri vardı. Benden daha sağlıklılar daha iyi durumdalar,
yürüyebiliyorlar, istedikleri yere gidebiliyorlar, uyuyabiliyorlar ki ben 3 tane uyku ilacı alıp gecede 2 saat
uyuyabiliyordum. Ve fark ettim ki en mutlu adam benim. Yani hayatta kaldığım için falan mutlu değilim çünkü o kazada
ölebileceğim hiç aklıma gelmedi. Bunu hep söylüyorum, ben ölseydim en çok ben şaşırırdım diye. Ama baktım ki herkes çok
mutsuz. Sonra benim ilk mesajım, Usta’nın mesajı orda çıktı. Zaten mesajınızı bulursanız sonrası daha kolay. Dedim ki bu
mutluluk büyük şeylerin ardına saklı değil. Sadece insanlar nereye bakmaları gerektiğini bilmiyorlar. Yani bu kül
tablası bu sehpanın üstünde, bunu masanın üstünde ararsanız hiçbir zaman bulamazsınız. Hastaneden çıktım ve de mutsuz
olması için sebepleri olan buna rağmen mutlu olan bir adam aradım. Ali Başar babamın av ve balık arkadaşıydı. Ciddi
sağlık sorunları vardı o dönemde. Ali Başar ayakkabı ustası ama eliyle ayakkabı yapıyor baya eski usul yani fabrikasyon
falan değil. Çok sağlıksız şartlarda çalışıyordu. Ben atölyesine gittim, 2 saat falan durduk ben nefes alamıyordum
çıktığımda. O yapıştırıcıların kokusundan. Zengin biri değil maddi olarak yani fakir biri de değil ama ben kimsenin
maddi durumunu değerlendirmek pozisyonunda olmak istemem ama paranın mutluluk getirebileceği kadar parası yok öyle
diyeyim. Fakat mutlu bir adam. Yaptığı işle yaşadığı hayat arasında bir kontrast oluşturmaya çalıştım filmde. Bu
filmdeki amacım da Ali Başer ayakkabı yaparken aslında zihinsel olarak nerde olduğunu göstermekti. Dolayısıyla
izleyiciye çalıştığı yeri gösterirken işitsel olarak av anılarını anlattırdım. Ali Başer bir ayakkabı ustası ama filmde
ayakkabı yapımına dair hiçbir şey söylemiyor.
Bu filminizle ilgili nasıl tepkiler aldınız?
Bu film benim yurt dışında da gösterdiğim ilk filmim oldu. Salzburg ‘da Salzburg seminerleri denen bir yere davet
edildik gittik, bu bir film festivali değil, insan hayatı portrelerle ilgili bir oturumdu. Filmi gösterdik çok ciddi
tartışmalar oldu. İki tane drama anlatım sistemi var. Bunlardan bir tanesini bulan adamın ismi Stanislavski bir tanesi
de Brecht. Stanislavski’nin drama yapısı, özdeşleşme, gerilim ve katharsis üzerine dayanır. İzleyici kahramanla
özdeşleşir, kendisi film seyrettiğini unutur perdede ona yansıtılan tabi perde demez Stanivslavski ama sahnedeki
kahraman olur. Bu sayede gerilimi yaşar ve olayların çözüme ulaştığı noktada da duyusal bir rahatlama sağlar.
Dolayısıyla bu tür tiyatro veya filme gittiğimizde her zaman girdiğimizden daha rahatlamış olarak çıkarız. Konu ne
olursa olsun. Brecht buna alternatif getirir derki katharsis duyusal düzeyde yaşanan bir hazdır. İnsanlar bilinç
düzeyinde de haz duyabilirler. Dolayısıyla bu filmin drama anlatım şeması özdeşlemeyi engeller epizodlardan oluşmuştur
ve Brecht’in belki de belgesel sinemaya uygulanan benim bildiğim tek uygulamasıdır. Dolayısıyla filmi izleyip rahat
edemezsiniz. Tam böyle kaptırırsınız kendinizi bir tane uzun feyd olur, alakasız bir görüntü girer sizi tekrar iter
koltuğa yok der özdeşleşmeyeceksin ben bir şey anlatıyorum beni dinle bilincini kaybetme. Dolayısıyla izlenmesi çok
kolay bir film değil.
Hangi yılda çektiniz?
2004
Daha sonra Salzburgda birisi bu film bana hiçbir şey anlatmıyor dedi. Bunu anlattım çok pişman oldu bunu bana
söylediğine. Çünkü bu film izleyiciyi pasif değil aktif konuda tutmak için tasarlandı dolayısıyla sıradan sinema
izleyicisi için izlenmesi zor bir film. Çünkü sanatta yeterlilik projesiydi hani öyle bir projenin sıradan işte bilindik
bir takım metodlar kullanmamasını düşündüğüm için yaptığım bir şeydi. Daha sonra filmi orada izleyen Amerika’daki bir
üniversitenin o dönemki bölüm başkanından bir mektup aldım. “ben sizin filminizi izledim o seminerde sizinle
konuşamadım. Ama ben bizim bölümde bu dönem uluslararası Ortadoğu edebiyatını temsilen iki eser kullanmak istiyorum,
biri Orhan Pamuk’un ‘Kar’ kitabı bir de sizin filminiz. Ama sizin filminizi bulamadım bana gönderebilir misiniz?” dedi.
Ve o dönem gönderdim filmi ve orada İngiliz dili edebiyatı bölümünde işlendi. İngiliz Dili ve Edebiyatının Amerika’da
şöyle bir özelliği var. Şu film stabilize denilen film çalışmaları bölümleri Amerika’da ilk defa İngiliz dili ve
edebiyatı bölümleri tarafından bulunmuş. Yani şimdi film analizi yapanlar eskiden edebiyatçılarmış. İngiliz dili ve
edebiyatı hocaları. Dolayısıyla öyle bir departmanın bu filmi bu seviyede görmesi beni bir hayli etkiledi diyebilirim.
Tartışmalı Film Gösterimi, USTA isimli film ABD’de bulunan Emory ve Henry College, isimli Üniversitenin İngilizce
departmanı tarafından Ortadoğu edebiyatını temsilen davet edilmiş ve gösterilmiştir. ABD Mayıs 2007.
Usta birinci filminizdi; sonra ne geldi?
Sonra ‘Konak’ geldi. Usta’dan sonra ben zihinsel olarak çok yorulmuştum. Çünkü bu ekip işi Usta’da maalesef ekip olarak
çok küçüktük. Ben Ankara’ya yeni taşınmıştım, çok az insanı tanıyordum,
Kaç kişilik ekiple çektiniz?
4 hatta bir arkadaş da sonradan ayrıldı. Montajı yapan arkadaş şimdi montajın olduğu hard diski yere düşürdü, bütün film
gitti. Daha sonra ben kendi düşündüğüm gibi yeniden montajladım ama hala montajda o arkadaşın adı yazar çünkü yaptı o
işi ve ben adını çıkarmak istemedim. Ama totalde 3 kişiydik. Böyle bir zorluk içerisinde olunca bir hayli yoruldum.
Zihinsel yorgunluk içindeydim. Mesaj gelmiyor aklıma. O sırada evlendim, ilk çocuk için eşim hamile kaldığında çocuğumu
tutup elinden bu evde doğdum, işte burada büyüdüm ben şu okula gittim diyeceğim gibi bir takım hayaller kurmaya
başladım. Sonra bir fark ettim ki benim gittiğim ilkokul düğün salonu olmuş, ortaokul yıkılmış. Doğduğum ev diye bir ev
yok zaten otopark olmuş. Hiçbir şey kalmamış, ölüp gideceğim arkamdan hiçbir şey kalmayacak dedim. Ev benim için taş
beton yığınıdır ama orayı yaşanılır kılan insandır anılardır. Siz bir evi yıktığınızda ben halen düşünürüm sokakta
yürürken böyle inşaatlarda bir bina yıkılır ya içim acır yani aslında orada yıkılan sadece taş değildir. Oradaki bütün
anılar yıkılır. Onu yıktıklarında benim çocukluğumu da yıktılar.
Sonra ben bir yer bulayım bu yer hep aynı kişilere ait olsun diye düşündüm. Acaba hani ben burada 15 sene yaşadım,
mesela o evde babamda yaşamış olsaydı çocukluğunda onun babası da yaşamış olsaydı ne biçim anı birikirdi. Ve de ben bu
filmi ailemin içinde buldum. Benim dedem o zaman hayatta idi. Reşit İskenderoğlu. İskender Paşa’nın 12. kuşaktan torunu.
İskender Paşa, Diyarbakır ve Bağdat Valiliği yapmış bir Osmanlı Paşası. Şu anda Kanlıca’da oğluyla ikisinin de türbesi
var. Orda İskender Paşa Camii onun yanında da İskender Paşa türbesi var. Aslında annemin tarafından benim 13 jenerasyon
öncesi dedem olur. Ve 600 yıldır o aile aynı konakta yaşamış. Konak Diyarbakır’da. O ekip daha kısıtlıydı. Her şeyi ben
yapmak zorunda kaldım. Özcan Akar ve İlgi Genç, (Ankara’dan bizim öğrencimizdi şimdi mezun oldu), bana Ankara’daki
röportajları çekmemde yardım ettiler. Konağın her şeyini ben çekmek zorunda kaldım. Bir ders aldığım şeylerden biri de
odur. Bir daha kamerayı ben kullanmak istemiyorum dedim orda. Çünkü yönetmenin ve kameramanın sorumlulukları başka.
Görüntü yönetmenliği yaptığım son filmdir. Önceki film Usta’da kafa sesini hiç kullanmadım çünkü kafa sesine çok
inanmıyorum. Yani siz bir şey izlerken Tanrısal bir sesin izleyiciye bilgi vermesi izleyiciyi aptal yerine koyuyor
demektir gibi bana öyle geliyor. Ama Usta’da şöyle bir izlenim edindim çevremdekilerden. Beceremiyor da mı kullanmıyor
bu kafa sesini, belgesel dediğin öyle olur havasında birazda kızdım böyle ben de kullanırım görürsünüz dedim, fakat
tanrısal sesi öyle küt diye koymaktansa işitsel bir kontrast yaratmak istedim. O da şu ki filmdeki kafa sesi sadece
ansiklopedik bilgi veriyor. İşte bina kuzey güney yönündedir. İşte bahçesi buraya bakmaktadır. Şurası böyle olmaktadır
işte aşağıda zerzembe denilen kiler bulunmaktadır. Bu kiler yaz kış soğuk olduğu için öteberiler orada saklanır gibi.
Biz sadece ansiklopedik bilgi verirken orada yaşayanlar sadece Konakta yaşadıkları anılarından söz ettiler. Dolayısıyla
taş yığını ve anıları iki ayrı sesle iki ayrı dünyada anlatmaya çalıştım bu filmde.
Festival Gösterimi, Mid- Ulster International Film Festival with the film “The House” (Konak) isimli film, İngiltere,
Mayıs 2008
Üçüncü filminiz?
3. film Change (Değişim). O şöyle oldu. Ben bir yarışmaya girdim. Yarışmanın özelliği şu, size tür ve temayı yarışma
festivali Perşembe günü veriyor bitmiş filmi pazara onlara ups’e vermiş olmanız lazım.
Nerede?
Amerika’da ve bize tür ve temayı onlar verdi, bizde bir önceki senede ne vardı dedik bir bakalım ve bu mülteci işi
olabilir dedik yani daha doğrusu bir sene öncenin birincisi olan adam bir Amerikalı askerin belgeselini çekmiş. Bu
Amerikalı asker hayvanların öldürülmesine katlanamadığı için vejeteryanmış. Sonra Irak’a gitmiş leblebi gibi adam
öldürmüş ve tabi biraz da psikolojisi bozulmuş yani. Hayvan öldürülmesine karşı vejeteryan ve asker öldürmeye Irak’a
gitmiş sonra, tamam dedik bir de oradan kaçanlar var bu oraya gitti diye bir de onların açısından bakalım onlar ne
durumda fakat Irak’tan kaçan kimseyi bulamadık. Fakat tesadüfen Aweys’e ulaştık.
Türkiye’de mi?
Türkiye’de, Aweys’in hikayesi şöyle,u para veriyor İtalya’ya kaçıracaklar diye İstanbul’a getiriyorlar burası İtalya
deyip salıyorlar. Kanunen bizde kalıcı mülteci alamıyormuşuz. Bu çocuğun ne herhangi bir sağlık sigortası var nede
herhangi bir işe giremiyor para kazanamıyor, feci şartlarda yaşıyor. Biz sadece burada Mülteciler Yüksek Komiserliği
diye bir yer var onlar sadece bu adamlara yurt dışından ev bulmaya falan çalışıyorlar. Onun dramını anlatan bir film
çekmek istedik. Ben Türkiye’de insanın insan olarak çok değer bulmadığını düşünüyorum ve çok üzülüyorum açıkçası. Onun
için bu film benim için önemlidir yani çünkü beni en çok üzen kısmı birçok insan umursamaz ama Aweys “ ben en çok futbol
oynamayı özledim” dedi. ”Gel sana top, ayakkabı ne istiyorsan alalım” dedim.” Oynayamam çünkü sakatlanırsam tedavi
olamam” dedi.
Sonra ne oldu acaba?
Sonra biz filmi çekerken o dönemde Kanada’dan iltica talebinin kabul edildiğini duyduk ama tabi sonra öyle bir
bağlantımız olmadığı için ne durumda olduğunu bilmiyoruz. Gidebildi mi? Gidemedi mi bilmiyorum.
Festival Gösterimi, Mid- Ulster International Film Festival, Change isimli film, İngiltere, Mayıs 2009
Belgeseli tercih etmenizdeki nedenler neler?
Belgesel çekmemin sebebi bütçesinin kurmacaya göre daha uygun olması ve de öyküleri bana daha uygun geliyor. Ben
belgeseli azıcık şiire benzetiyorum. Gerçi şiir kalmadı şimdi ama 21. yy. da onu yaratmaya çalışıyorum. Yoksa kurmaca da
çekebilirim.
Sonra gelen filminiz Derinin Kokusu nasıl ortaya çıktı?
Herkes bana tuhaf tuhaf mantıklı sebepler anlatıyor. Mesela bir arkadaşım var motosiklet alıyor, benim bir motosikletim
var bana diyor ki” aldım çok rahatladım. Artık park sorunu yok, az yakıyor” diyor.” düşünce bacağını kolunu kırıyorsun
ama riske değer mi” diyorsun yani şimdi böyle olunca “senin niye var o zaman” diyor.
Birisi başkasına aşık olur. Aşık olmak tamamen duygusal bir şeydir. İnsan kontrol edemez. Aşık olur neden aşık olduğunu
sana mantıklı bir şeklide anlatmaya çalışır. Yani olmuşun ne gerek var. Ben dedim ki “bir şeyi yapmaması için binlerce
sebebi olan ama seviyor olduğu için yapan birini bulmam lazım benim.” Yani derinin kokusu öyle çıktı. Böyle biri ne
olabilir? Etrafıma bakmaya başladım. Yani biri olacak, bir şey yapıyor olacak, o şeyi yapmaması için milyonlarca sebebi
olacak sadece sevdiği için yapacak. Son derece soyut bir şey kim olabilir bu? Ama bir kere bu mesaj çıktıktan sonra ben
bunu öğrencilerime de söylüyorum film tamam demek. Artık ondan sonrası insanlarla konuşup gözlem yapmaya kalıyor. O adam
nerede? Benim çok sevdiğim bir dostum var yaşça benden büyüktür. Alparslan Hoca, O zaman Çankaya Üniversitesi’ndeydi,
Ben de oraya derse gidiyordum. Alparslan Hoca’nın dizindeki kıkırdak incelmiş, çok da iyi futbol oynuyor. Biz şimdi onu
arasak gel oynayalım diye gelir ama maçtan sonra aksayarak yürüyor, buz koyuyor, dinleniyor, yani çok ızdırap çekiyor.
Bana böyle biri lazım ama futbolcu olmaz çünkü işin bir de görsel kısmı var. Birincisi futbolda amaç rakibi sakatlamak
değil ikincisi de çok büyük alanda oynanıyor. Futbolda bütün maç boyunca hiç koşmadan kendinizi idare edebilirsiniz
kimseyi yanınıza yaklaştırmadan da idare edebilirsiniz. Bana bunun boks yapanı olursa süper olur çünkü boksta sonuçta
siz kendinizi koruyamazsınız yani çıkacağız o ringe küçücük bir yer işte artık kimin gücü kimin gücüne yeterse yani.
Boks benim çok da anladığım bir sporda değildir aslında. Sonra kim boks yapmamalı diye düşündüm çok yaşlı bir boksör ama
hala boks yapıyor olması gereken biri olsun dedim. Ve de Feyzullah Aydaş o da eski milli boksörlerden hala çok faal spor
camiasında. Onunla tanıştım; Alparslan Kartal Hoca beni tanıştırdı; “siz Cemal Abiyi arıyorsunuz” dedi. Cemal Kamacı
Türk boks tarihinin ilk büyük şampiyonu. Kendisi Avrupa şampiyonu, dünya şampiyonu, amatör olduktan sonra profesyonel
oluyor ve 4 yılda 5 tane profesyonel maç yapıp ünvanını koruyor. Şu anda 70 yaşında hala boks yapıyor. Evet bakın ben
size yapmaması için sebep göstereyim 70 yaşında bir adam, boks yapmak halı sahada top oynamak gibi değil ki boks
yapabilmesi için haftada 5 gün antrenman yapması lazım. Haftada 3 defa 15 km koşuyor. Biz filmi çekerken şınav çektirdik
herhalde 100 tane çekti orada. Çünkü biz film çekerken kameraları yerleştiriyoruz başlıyoruz “1,2,3,4,5,6,7,8,9,10
başla” diyoruz sonra “kamera sallandı” diyor kameraman bir dakika diyoruz kestik bir tane daha. Sonra kameraların yerini
değiştiriyoruz hadi bir 10 daha. İp atladı bizim için gösteri maçı yaptı. O yaşta birinin o tempoda spor yapması bir
sürü açıdan onu sınırlar. Uykusuna dikkat etmek zorunda, gıdasına dikkat etmek zorunda, o anlamda hayatta kalabilmesi
için dikkat etmesi gerekiyor. O yaşta birinin o yoğunlukta spor yapması işte yapmaması için bir sebep. Yaşı işte sağlığı
bozulabilir. Üstelik zaten mesleğinde zirve yapmış. Hani şunu anlayabilirim hep şampiyon olmak istemiş biri olsa hala
yapmaya çalışıyor. Bu adam olmuş başarmış hala yapıyor yani. Ve belli ki bunu sadece sevdiği için yapıyor. Filmin adının
Derinin Kokusu olmasının sebebi de boks eldivenleri deriden yapıldığı için belki onun kokusunu seviyordur dedim.
Sordunuz mu?
Hayır.
Aslında siz kendi hayalinizdeki kahramanları yaratıyorsunuz.
Evet ama gerçekliği eğip bükmeden yaratıyorum. Yani bence şunu dese daha iyi olur ya da şöyle yapsa şimdi gerçeği eğip
bükebiliriz sinemada. Ben gerçek kelimesine de inanmam. Kimse de gerçeği filmle de yapamaz zaten çünkü gerçek eş zamanlı
olur. Siz bir odak uzaklığı bir kamera açısı belirlediğiniz zaman o zaman sadece gerçeğin bir kısmını gösteriyorsunuz.
Ama ben benim istediğimi anlatsın diye gerçeği eğip bükmüyorum ki. Yapabilirim bunu, herkes yapabilir bütün sinemacılar
yapabilir. Ben eğip bükmüyorum ama doğru adamı arıyorum ki benim istediklerimi yaşamış benim istediklerimi söylüyor
olsun. Ben yönlendirmem sorularımla da yönlendirmem. Ya şunu şöyle deseniz daha iyi olur gibi ipucu da vermem. Şunu mu
demek istiyorsunuz da demem. Ama doğru adamı çok ararım bulduktan sonra da zaten çekmeden önce gider konuşurum.
Bu aşamada, ikna etmekte zorluk yaşıyor musunuz? Hemen kabul ediyorlar mı?
Cemal Bey hemen kabul etti. Çünkü o da öyküsünü anlatmak istiyordu .Tek enteresan konuşmamız şu oldu.. “ Kağan Bey şimdi
siz buraya geleceksiniz çekeceksiniz benim bir filmim olacak bir sürü para harcıyorsunuz ne kazanacaksınız bundan” diye
sordu. Ben “sizin arabanız ne marka” diye sordum. “Ford” dedi “mesela ne kadar aldınız 10 liraya, şimdi satsanız 10 lira
eder mi” dedim “etmez” dedi. “Niye biniyorsunuz dedim. İşte aynı şey.”
- Festival Gösterimi, GigHarbour Film Festival, “Scent Of The Leather” (Derinin Kokusu) isimli film, WA, ABD, Ekim 2014
- Festival Gösterimi, Bliss Fest 333 Film Festival, “Scent Of The Leather” (Derinin Kokusu) isimli film, Colortape Film
Festival, Avustralya, Haziran 2014
- Recognition Award “Scent Of The Leather” (Derinin Kokusu) isimli film, Colortape Film Festival, Avustralya, Haziran
2014
- Festival Gösterimi, Intendence Film Festival, “Scent Of The Leather” (Derinin Kokusu ) isimli film, CO, ABD, Haziran
2014
Bundan sonra ki filmlerinizde mesajlar ve kahramanlar nasıl gelişti ?
Ben genelde çocuklar uyuduktan sonra evde çalışıyorum kendi bilgisayarımda, onlar uyuduktan sonra montaj yapıyorum.
Karnım acıktı gece 12 falan bizim oğlan daha o zaman küçüktü bir parça peynir ekmek yiyim dedim. Evde peynir bitmiş
beyaz peynir, bir tek ona aldığımız sarı çirkin görünümlü organik beyaz peynir var. Bir dilim peynir kestim ekmekle
birlikte ağzıma attım ve kafamda ilkokul birinci sınıf öğle tatiline gittim. İlk gün annem beyaz peynirli sandviç
koymuştu aynı beyaz peynirdi, ben o gün bugün marketlerde satılan o bembeyaz peynirler var ya yemedim. Ya dedim peynir
buradan buraya gelirken başka neler nereden nereye gitti. Nitekim Mösyö, Derinin Kokusu ve bundan sonra çekeceğim iki
film aynı öyküyü anlatır. Benim çocukluğumu anlatır. Çocukluğumdaki değerleri temsil eden birini aramaya başladım. Ben
çocukken sizin toplumda ne kadar saygın ve değerli biri olduğunuzu belirleyen şeyler şimdikinden daha farklıydı. Adabı
muaşeret kurallarına ne kadar uyduğunuz? Ne kadar genel kültürlü olduğunuz işte ne kadar düzgün konuştuğunuz bunlar
sizin değerinizi belirlerdi bunun gibi kriterler. Şimdi bunların hiçbir önemi yok. Cebinizde kaç para var ise o kadar
değerlisin. Ben bunun yanlış ya da saçma sapan bir şey olduğunu düşünüyorum. Bir insanın cebindeki para onun ticari
başarısını gösterir ya da eğer ticari başarısıyla kazandıysa bunu. Böyle birini aramaya başladım. Bir gün Özcan Abi bana
senin aradığın adamı buldum dedi. Özcan Abi Bilkent’te çalışan teknik işlerden sorumlu abimiz ve aynı zamanda bizim
filmlerin prodüksiyon amiri. Ben Özcan abi olmadan hiçbir yere gitmem. Özcan Abi Usta’da da vardı, Konak’ta da vardı,
Derinin Kokusunda da vardı. Mösyöde de vardı bir tek Change’de yoktu. . Şimdi nasıl abi dedim. Gel anlarsın dedi.
İtfaiye meydanına gittik İtfaiye meydanında uzun saçlı bir adam böyle saçı at kuyruklu kafasında fötr şapka, pardesü,
son derece janti bir girdik dükkanına ya bu adam başka bir gezegenden gelmiş diyorsun Öyle bir adam ve de eskici. Biz
ordayken bir şey söyledi ya tamam dedim bu adam. Ancak benim çocukluğumdan bir adam bu lafı eder dedim. Birisi geldi bir
parçayı sordu işte bu kaç para diye adam da dedi ki ” 5 lira” müşteri “3 lira olmaz mı” dedi, adam “paran yoksa al senin
olsun. Para vereceksen o 5 lira” dedi. “Paran yoksa tamam al dert değil yani. Ama parasıyla satın alacaksan onun fiyatı
5 lira”. Bu beni çok etkiledi.
İsmi neydi ?
Cevdet Öğüt. Biz oturduk ben kendimi tanıttım bir belgesel filmde sizi çekmek istiyorum dedim.” Valla kardeşim buraya
öyle çok adam gelip gidiyor TRT den falan da geldiler ben ilgilenmiyorum öyle şeyle” dedi. Öyle şak kestirdi attı. Ben
“tabi ilgilenmiyor olabilirsiniz ama çay kahve ikram etmeden gönderecek misiniz” dedim. “ Tamam çay kahve ikram ederiz”
dedi. Oturduk oraya 20 dk da ikna oldu. Ben şuna inanıyorum. Siz iyiniyetli olduğunuz zaman bütün değişkenler sizi
destekliyor. Herkes size yardımcı olmaya çalışıyor. Bunun içine ruhani şeyler de dahil karma diyorlar ya ben karmaya
inanıyorum diyemem de ruhuna inanıyorum diyebilirim. Sonra ben Şükrü Hocanın projede olmasını çok istiyordum. Şükrü Hoca
müthiş bir görüntü yönetmenidir. O zamana kadar ben Şükrü Hocanın aldığı ödülleri biliyordum. Yaptığı işleri de
biliyordum. Şükrü Hoca benim hocam, projede ben çok istiyordum onun olmasını. Çok zamanımı da ona ayarlamaya çalıştım.
Ve sonunda onu da ikna ettim. Ve de çok iyi bir proğram yaptık yani 18 dakikadır mösyönün uzunluğu ve biz iki yarım
günde çektik mösyöyü.
Çiziyor musunuz?
Ben çizerim. Daha doğrusu benim defterim vardır baştan çalışırım. Sorular, istediğim planları çizerim. Planları hem kuş
bakışı çizerim hem de çerçeveden ne görüneceğini çizerim. Bu bir belgesel nasıl yapıyorsun. Tabi ki senaryo yazmıyorum
ama illüzyonistten bahsederken daha rahat anlatabilirim. Şöyle oturacak buradan çekebilirim, ben şu görüntü sırasında şu
lafı kullanacağım. Dolayısıyla bu soruyu soracağım. Onu bu görüntüyle işleyeceğim gibi taleplerim olur. Tabi Şükrü
Künüçen Hoca müthişti. Bir ışık düzeneği yaptı biz montajda color correction yapmadık. Bir çok festivale gitti Mösyö.
İntendence’te iki ödül aldı en iyi belgesel en iyi uluslararası belgesel, jüri ödülü olarak en iyi uluslararası belgesel
ödülü ve halen geliyor ödüller.
- Honorable Mention” Colortape International Film Festival. “Mösyö” Australia, 2015
- Festival Gösterimi, Legcy Media Institute International Film Festival, “Mösyö” isimli film, VA, ABD, Ekim 2014
- Festival Gösterimi , Phenom Film Festival, “Monsieur” (Mösyö) isimli film, LA, ABD, Eylül 2013
- En İyi Belgesel Ödülü, İzleyiici Oyları Ödülü, “Monsieur” (Mösyö) isimli film Intendence Film Festival, CO, ABD,
Haziran 2013
- En iyi Uluslararası Belgesel Film Ödülü, Jüri Ödülü, “Monsieur” (mösyö) isimli film, Intendence Film Festival, CO,
ABD, Haziran 2013
- Festival Gösterimi, Intendence Film Festival, “Mösyö” isimli film, CO, ABD, Haziran 2013
Mösyö de oynattığınız Cevdet Öğüt’ü zor ikna etmiştiniz çekimler sırasında nasıldı? Sonra filmi izledi mi; geri dönüşü
nasıl oldu size?
Şöyle oldu ben Cevdet beye filmin DVD’sini verdim. Hiç yorum yapmadı bana. Elinize sağlık dedi ama film şöyle iyi olmuş
böyle etkilendim gibi hiçbir şey söylemedi. Ben duygularımı çok dışarıya vurmam; vurmayan insanlara da saygı duyarım.
Filmin ismi neden Mösyö?
Mösyö iki bölümden oluşuyor. Birinci bölüm dükkanının olduğu yer ikinci bölüm bir meyhane. Cevdet Bey, “Arkadaşlarımla
ben haftanın 3 günü meyhaneye gider içeriz” dedi. Ben de dedim ki” bizim için izin alır mısınız? çünkü şimdi içki içen
insanları çekeceğiz restoranda biz oraya girince bir sürü müşteri rahatsız olacak.“ “Tamam ben izin alırım “dedi. Bir
cumartesi günü beni aradı, bu arada bende devamlı filmin adını düşünüyorum ne koysak ne koysak diye. “Kağan Bey ben izin
aldım siz gelin ben Cevdet beyin film ekibiyiz deyin onlar sorun yapmayacak” dedi. Kapadı telefonu. Sonra bir daha
çaldı. Açtım “ama Kağan Bey beni orada Cevdet diye tanımazlar mösyö derseniz öyle tanırlar” dedi. “Tamam” dedim kapadım
sonra “filmin adını buldum” dedim ekibe işte öyle mösyö oldu. Filmde niye mösyö dediklerini anlatıyorlar ama hiç biri de
Fransızcadaki mösyö kelimesine tam denk gelmiyor.
Halen işine devam ediyor mu? Görüşüyor musunuz?
Ben size bir e- mail okumak istiyorum. Bu e- mail bana geldiğinde bir festival için yurt dışındaydım “ Merhaba Kağan Bey
adım Işıl Öğüt Kasan, Cevdet Öğüt amcam oluyor. 2012 yılında kendisinin bir belgeselini (Mösyö) çekmiştiniz. Tekrar
izledim, ellerinize sağlık insan yüzünde bir tebessüm ile izliyor bütün çekimi. 24 Mart Salı akşamı amcamı beklenmedik
şekilde kaybettik. Hepimiz büyük üzüntü içindeyiz. Sizi de bilgilendirmek istedim.” Ben o rahmetli olduğu dönem yurt
dışındaydım bir festival için ama daha sonra kızıyla da konuştum. Sizin hayatınızın bir parçası ölüyor. Çünkü benim
hayatımda çocukluğuma dair bir takım değerleri taşıyan biriydi Cevdet Bey. Onun ölmüş olması benim bir parçamın öldüğünü
hissettirdi bana. Bunu alır almaz Şükrü Hoca Özcan Abi herkesle paylaştım. Herkes çok üzüldü. Bizim haberimiz olduğunda
cenaze kalkmıştı. Yani 17 Mart’ta rahmetli olmuş 24 Mart’ta bizim haberimiz oldu cenaze çoktan kalkmıştı. Ne
yapacağımızı bilemedik ama herkes bir şey yapmak istedi.
Başınız sağolsun.
Sağolun. Mösyö’nün öyle bir şeyi var ve gördüğünüz gibi öldükten sonra bile ödüller kazanmaya devam ediyor. Ben bütün
kazandığı ödülleri bütün gösterimleri hepsini filmden aldığım bir takım sabit görüntülerin hepsini elektronik posta
yoluyla kızına gönderdim.
Peki çocukluğunuzun kahramanı İllüzyonist değil mi?
Tabi İllizyonist benim çocukluğumun kahramanı ben hep sihirbaz olmak istedim. Numaralar da bilirim yani.
Sermet Erkin’ den mi ?
Tabi ki Sermet Erkin, Türkiye’de 40 lı yaşlarda olup da Sermet Erkin’i tanımayan var mı? Herkes tanıyor onu. Her Pazar
rahmetli Cenk Koray’ın Tele kutusunu bilirdik bir de Sermet Erkin’i bilirdik.
Sonra aklınıza nereden geldi?
Biz Mösyöyü çektik. Mösyöyü gösterdiğim festivallerden bir tanesi Luisiana’daydı. Ben o zaman istiyordum Sermet Erkin’i
çekmeyi. Luisiana da bir röportaja katıldım çok sayıda sinemacı ile birlikte. Bir dahaki projeniz ne olacak dedi birisi
ağzımdan çıkıverdi. Ben dedim çocukken sihirbaz olmak isterdim. Çocukluk kahramanımı çekmek istiyorum dedim ilk defa tam
o zaman yüksek sesle söyledim. İsmini söylemedim ama sonra Ankara’ya geldim. Şimdi bu tür şöhretlerin genelde ajansları
oluyor. Arıyorsunuz onunla konuşuyorsunuz o sizi sallıyor falan böyle tatsız sıkıntı verici bir şey. Onun içinde elim
telefona bir gidiyor bir geliyor. Sermet Erkin’in bir Web sitesi var orda da iletişim numarası olarak bir cep numarası
yazıyor. Herhalde dedim bu menajerinin falan telefonudur. Ara ne olacak ki dedi Şükrü Hoca beni cesaretlendirdi. Ben de
aradım. Telefona Sermet Erkin çıktı. Kendimi tanıttım ben gelip sizinle tanışmak istiyorum dedim. Özcan Abi ben Şükrü
Hoca İzmit Karamürsel’e gittik. Orada yaşıyor. Siz ne çekeceksiniz diye sordu. Siz benim çocukluğumun kahramanısınız ben
Sermet Erkin’i çekeceğim dedim. O zaman ikna oldu. Hala da inanmıyor çocukluk kahramanım olduğuna siz beni kandırmak
için söylüyorsunuz kendimi iyi hissedeyim diye diyor.
- “Honorable Mention” Los Angeles Film Review, “Independed Film Awards”, “İllüzyonist”, CA, ABD,2015
- “Bronze Winner Award” International Independed Film Awards, İllüzyonist”, CA, ABD, 2015
- Festival Gösterimi Gwinnet Center Uluslararası Film Festivali, “İllüzyonist”, GA, ABD, 2015
- Festival Gösterimi, Intendence Film Festivali, “Official Selection”, “The Illusyonist” CO, ABD, 2015
- - Festival Gösterimi “Official Selection” New York Audience Awards, “İllüzyonist”, NY, ABD, 2015
- “En iyi belgesel Ödülü” Digitalmation Film Awards, İllüzyonist”, FL, ABD,2015
- “Merit Award “Short Documentary”, Depth of Field Uluslararası Film Festivali ve Yarışması, “İllüzyonist”, DE, ABD,
2015
- - “Merit Award” “Editing”, Depth of Field Uluslararası Film Festivali ve Yarışmadı, “İllüzyonist”, DE, ABD, 2015
- “Honorable Mention” San Fransisco Film Awards, İllüzyonist”,CA, ABD,2015
Çocukluk kahramanlarınızı filmleştirmeyi neden istiyorsunuz? Çektikten sonra duygularınız değişiyor mu?
Çektikten sonra bende bir değişim oluyor mu? E tabi o insanlarla tanışmış oluyorum.
Kahramanlarınız yine kahraman olarak kalıyor mu sizde ?
Kalıyor tabi.
Kaybetmiyorsunuz zenginleşiyorsunuz yani.
Ben tanıştım Sermet Bey’le, ben onu televizyonda görürdüm o kadar uzak ki ama şimdi benim çok sevdiğim dostum ahbabım.
Cemal Kamacı’da öyle. Düşünsenize bu adam Avrupa profesyonel boks şampiyonu. Bana” sizin artık burada abiniz var, buraya
gelip uğramazsanız çok darılırım.” dedi çok mutlu oldum.
Çocukluk bakışınızla şimdiki algılarınız değişiyor mu?
Orada aslında şey yapmıyorum yani ben çocukluğumun kahramanlarının çocukluğumun düşünceleri olduğunu da söylüyorum
aslında. Sermet Bey, Mösyö’ye göre daha etkin benim değer yargılarımı karşılıyor. Yani onun önem verdiği şeyler benim
daha çok önem verdiğim şeyler. Ama şimdi maalesef çok önem verilmeyen şeyler.
İnsanlarla bu hikayelerinizi neden paylaşıyorsunuz?
Ya deli olmadığımı diğer insanlar anlasın diye aslında. Yani bir tek siz söylediğiniz zaman bazı şeyleri yok ya böyle
adam mı kaldı diyorlar sonunda adınız deliye çıkıyor. Ama şimdi bakın benim söylediğimi söyleyen kaç tane adam var. Bak
bu da onu söylüyor bak bu da ona önem veriyor. Yani kalabalığız biz o kadar da az kişi değiliz.
Yeni projenizle ilgili ipucu verir misiniz?
İsmini söyleyemiyorum Türk rock müziğinin babası. Şimdi onu aradım, o da çok sıcak davrandı eğer her şey yolunda giderse
onu çekmek istiyorum Sonra onun kadar ünlü bir başka şarkıcının filmini çekeceğim.
Belgesel olarak devam edeceksiniz galiba?
Aslında istemiyorum ama şimdi iki proje var. Benim aslında kurmaca senaryomda var.
Sizi etkileyen sinemacılar?
Andrei Tarkovski. Her zaman beni en çok etkileyen tartışmasız odur.
Belgesel yönetmenlerden takip ettiğiniz var mı?
Michael Moore’la oturup kahve içmek isterim. Müthiş bir adam belgesel sinemacıların elini öpmesi gerekir. Çünkü Oscar
ödüllerinde belgesel sinema başvuru şartnamesini değiştirtti. Oscar’a başvurabilmek için Los Angeles’ta sinemalarda
bilmem kaç hafta gösterimdekalması gerekiyor filminizin. Michael Moore dedi ki belgesel böyle olmaz ki kimse
başvuramıyor zaten onun üzerine onun başvurusu üzerine şartnameyi değiştirdiler.
Çocukluk kahramanlarınızı paylaştığınız için teşekkür ederim.