Yapım Tarihi - 2016
Süresi - 00:44:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Ahmet Elmas, Yiğit Mengü
Danışman - Dr. Öğr. Üyesi Mine Artu Mutlugün
Görüntü Yönetmeni - Serkan Tak
Sanat Yönetmeni - Mustafa Enes Çakıcı
Prodüksiyon - Ahmet Melih Yılmaz
"1929 yılının yaz başlangıcıydı. Her günkü gibi sürülerimi almış, otlamaya
çıkmıştım. Dağılan sürülerimi toplayarak Balaban Deresi'ne (Yalova) indim.
Sığırlarımı otlatarak çiftliğe dönüyordum. Uzaktan yirmi kadar atlı göründü.
Aldırmadım. Yoluma devam ettim. Ama en öndeki atlının bana doğru geldiğini
gördüm.
Atından inerek çiftliğin yolunu sordu. Elimle işaret ederek:
- Siz yanlış yoldan gelmişsiniz, çiftliğin yolu şurasıdır, dedim.
Atlı tekrar bana dönerek adımı sordu:
- Mustafa, diye cevap verdim.
O anda yüzünde bir gülümseme belirdi.
- Benim de adım Mustafa. Demek adaşız..
Sonra birden ciddileşti, aramızda şu konuşma geçti:
-Sen Gazi'yi tanır mısın?
-Tanırım
-Onu sever misin?
-Severim
-Niçin seversin?
-Paşa olduğu için severim!
Tekrar gülümsedi.
- Aferin oğlum böyle olmalı!
- Sen ne iş yaparsın?
Çocuk aklımla mantıklı cevaplar bulmaya çalışıyordum.
- İşte bu gördüğün sığırları güderim.
- Ne kadar para alıyorsun?
- Ayda üç lira.
- Peki, söyle bakalım ayda üç lira senede ne kadar eder?
- Otuz altı lira eder.
Sorular bitmiyordu. Bu kez:
- Sana bu kadar para versem ne yaparsın?
- Bu parayı almam ki!
- Neden almazsın?
Biraz duraklayarak sözlerime devam ettim:
- Otuz altı lira çok para, ailem nereden aldın diye sorar.
Tanımadığım o güleç yüzlü atlı, tekrar bana gülümseyerek:
- Aferin oğlum, böyle olmalı. Fakat bu parayı yol gösterdiğin için veriyorum
sana. Kimse bir şey söyleyemez....
- Otuz altı lirayı bir şartla kabul edebilirim. Yolda yemek için getirdiğim bir
torba ceviz vardı. Bu cevizleri alırsan ben de dediğin paraları alırım.
Ben, ona cevizleri o da bana parayı verdi. Böylece ödeşmiş olduk. Atına bindi.
Bana döndü:
- Benim de adım Mustafa. Yalnız benimkinin yanında Kemal'i var. Mustafa ile
Kemal bir araya gelince ne olur?
- Sen koskoca Gazi Mustafa Kemal Paşa'sın!
Kafamda şimşek gibi bir şey çaktı. Bu, Mustafa Kemal Paşa'ydı. Evet, bütün
dünyayı dize getiren koskoca Komutan Gazi Mustafa Kemal Paşa.
- Beni başka bir yerde görsen tanır mısın?
Başımı salladım.
- Tanımaz mıyım? Sen koskoca Gazi Mustafa Kemal Paşa'sın!
Atlılar, atlarını dört nala sürerek yanımdan ayrıldı. Ben de sığırlarımı alarak
çiftliğe döndüm.
Ertesi gün birkaç kişi evimize gelerek izin verirlerse beni Ata'ya götürmek
istediklerini söylemişler. Sığırtmaç kıyafetiyle Kaplıcalara götürdüler.
Arabadan inerek büyükçe bir kapıdan, salona yöneldik. Salondan içeri girince
ayakta duran bir şahıs, bana:
-Hoşgeldin, beni tanıdın mı?
Ben de kendisini tanımadığımı, o güne değin hiç görmediğimi söyledim. O ise bir
gün önce bana çiftliğin yolunu sorduğunu, kendisine para karşılığı ceviz
verdiğimi söylüyordu. Israrla söylediği şahsın kendisi olmadığını belirttim.
O sırada salonun perdesi kıpırdadı ve ardından Mustafa Kemal göründü. Başımı
okşayarak:
- Aferin oğlum, sandığımdan da dikkatliymişsin. Benzetmeyi çok kolay fark ettin!
Hemen eline sarılarak öptüm.
- Mustafa, seni çiftliğime kahya yapmak istiyorum. İster misin?
Cevap vermedim. Tekrar bana döndü:
- Kahyalık işi için sana ayda dört lira versem yeter mi?
- Siz bilirsiniz.
- Hayır Mustafa, seni kahya yapmayacağım. Seni okula göndermek istiyorum. Orada
okuma yazma öğrenip bir meslek sahibi olacaksın.
O kadar sevinmiştim ki, nasıl hareket edeceğimi bilemiyordum. Ata, sığırtmaç
kıyafetimle birlikte fotoğraf çektirdikten sonra bana yeni kıyafetler giydirtti.
Birkaç gün Atamın yanında kaldım. O sıralarda bakımsızlıktan cılız, çelimsiz ve
hasta bir çocuktum. Şişli'deki Çocuk Hastanesi'ne yatırıldım. Tedavim yapıldı ve
özel hocalar sayesinde çok kısa sürede okuma yazma öğrendim.
Dört ayda çok değişmiştim. Gürbüz bir çocuk olmuştum. Hastaneden çıktıktan sonra
Beşiktaş'taki 19'uncu ilkokula başladım.
Atamla sık sık görüşüyorduk. Beni en kısa sürede çok sevdiği ordusunun bir
subayı olarak görmek istediğini söylüyordu.
Bulunduğum toplantılarda beni "Genç Türkiye Cumhuriyeti'nin gelecekteki genç
subayı, benim Mustafam" diye övüyordu. Kuleli Askeri Lisesi'ne girdim.
Mezuniyetime iki sene kala o koskoca insanı kaybettim. Dünyam yıkıldı, hayatta
yapayalnızdım.
Kendimi toparlayarak onun isteğini yerine getirdim. Kuleli'den 1941/B'li olarak
daha sonra da Kara Harp Okulu'ndan mezun oldum. Ordudan ayrılıncaya dek bana
gösterdiği yoldan ayrılmayarak Atama yaraşır bir evlat olmaya çalıştım."