Yapım Tarihi - 2001
Süre - 00:10:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Günay Varol, Murat Karataş, Aylin Birmeç, Banu Atay
Kısa-ca Öğrenci Filmleri Festivali, Belgesel Dalı, Prof. Dr. Alim Şerif Onaran Özel Ödülü. 2002
İFSAK Kısa Film Yarışması, Belgesel Dalı, Finalist ve Gösterim Seçkisi. 2002
İstanbul Kısa Film Festivali, Ulusal Kısa Film Yarışması, Gösterim Seçkisi. 2002
2. Paso Öğrenci Filmleri Festivali, Gösterim Seçkisi. 2001
Kaynak
Paso Öğrenci Filmleri Festivali
'Köylü Ekrem'den mesaj var!
Türkiye'de son günlerde sosyal medyada paylaşım rekorları kıran 'Köylü Ekrem'
videosunun mütevazi kahramanı Ekrem Öztürk'ten açıklama geldi: Rahatsızım.
Utandım, yüzüm kızardı ve uyuyamadım. Hak etmediğim övgülerde bulunmuş,
lütfetmişsiniz. Teşekkürler...
Yıllar önce Anadolu Üniversitesi'nin televizyonu TVA için bir grup öğrenci
tarafından mezuniyet projesi olarak çekilen ve ilk olarak 7 ay önce 'Konya
Turistik' adlı bir kullanıcı tarafından YouTube sitesine yüklenen video son
günlerde sosyal medyada fırtına gibi esiyor.
'Ben de Köylü Ekrem’im' adlı belgeselde, kaotik kent yaşamından kaçıp inzivaya
çekilen ve sanatla birlikte yeniden varoluş mücadelesi veren Ekrem Öztürk adlı
vatandaşın hayatından kesitler ve ağaç,taş gibi doğal malzemeler kullanarak
yaptığı yontma çalışmalarından örnekler sunuluyor.
İŞTE FİLMİN ARKASINDAKİ EKİP
Büyük ses getiren bu belgesel, o dönemde Anadolu Üniversitesi öğrencisi olan ve
halen yönetmenlik yapan Güray Varol, Murat Karataş (Habertürk muhabiri), Banu
Atay (TRT Okul'da müdür) ve Aylin Birmeç Kozan (senarist / yönetmen) oluşan ekip
tarafından mezuniyet projesi olarak kameraya alınmıştı.
'YÜZÜM KIZARDI'
Ancak yapımın bu kadar popüler olmasının ardından, aslında biraz da bu popüler
kültürden kaçan 'Köylü Ekrem', ister istemez büyük üne kavuştu ve kendini bir
açıklama yapmak zorunda hissetti.
Arkadaşlarının kendisine anlatması üzerine, filmin şu anda paylaşım rekorları
kırdığından haberdar olan Ekrem Öztürk, aldığı övgüler karşısında yüzünün
kızardığını olanca mütevaziliğiyle söylerken konuya şöyle giriyor: Rahatsızım.
Utandım, yüzüm kızardı ve uyuyamadım. Önce heykeltıraşlardan, sonra halkımdan
özür dilerim. İşlerim, heykel değil, ’heykel denemeleri’’dir. Bilinsin. Hak
etmediğim övgülerde bulunmuş, lütfetmişsiniz. Teşekkürler. Hak etmediğim
övgünüzü alıp, kabul edersem, size borçlu kalırım...
EKİBİN ÜYESİ GÜRAY VAROL FACEBOOK'TAN PAYLAŞTI
Ekrem Öztürk, mesajı, o dönemde filmi çeken yapım yönetim grubunun üyesi Güray
Varol aracılığıyla iletti. Yönetmen Varol da, onun sesini kitlelere duyurabilmek
amacıyla, kendi Facebook sayfasından bu mesajı paylaştı.
Varol, Ekrem Öztürk'ün mesajına geçmeden önce, 'önsöz' olarak şu ifadeleri
kullandı:
VAROL: MESAJI PAYLAŞMAYI GÖREV BİLİRİM
Anadolu Üniversitesi’nin televizyonu TVA’nın zamanında yapmış olduğu deneme
yayınından kaydedilmiş ve YouTube üzerinden ilk olarak Konya Turistik adlı bir
kullanıcı ve daha sonra da birçok kullanıcı tarafından bilgimiz dışında
paylaşılan "Ben de Köylü Ekrem’im" belgeselimizin konusu ve kahramanı sevgili
Ekrem Abi’nin son dönemde yaşananlarla ilgili söyleyeceği bir iki sözü var.
Benden iletmemi istedi: Özellikle övgüleri hak etmediği kısmına katılmadığımı
kendisine de söylediğim halde ona saygım ve sevgim gereği gönderdiği mesajı
noktasına virgülüne dokunmadan gönderdiği haliyle sizinle paylaşmayı görev
bilirim.
Sevgiler. Güray Varol...
İŞTE BU DA 'KÖYLÜ EKREM'İN MESAJI:
"Tanıdıklarım beni arayıp bilgilendirdiler açıklama yapmak zorunluluğu duydum.
Söz konusu görüntüler Anadolu Üniversitesi ve öğrencilerinin ürünüdür. Medya
için yapılmamıştır. Ekipten hala görüştüğüm Güray Varol’a akademik çevrede
kalması koşulu ile olur demiştim.
Yaptıklarım halkın huzuruna çıkacak kadar iyi değil, birer denemeydi. Anadolu
Ünversitesi'nin ve benim haberim olmadan iyi niyetli olduğunu düşündüğüm
birileri tarafından internete koyulmuştur.
Rahatsızım. Utandım, yüzüm kızardı ve uyuyamadım.
Önce heykeltıraşlardan, sonra halkımdan özür dilerim.
İşlerim, heykel değil, ’heykel denemeleri’’dir. Bilinsin.
Hak etmediğim övgülerde bulunmuş, lütfetmişsiniz. Teşekkürler.
Hak etmediğim övgünüzü alıp, kabul edersem, size borçlu kalırım.
Bu film bende yok.
Bana bu film verildiğinde istemedim. ’Ben zaten o avareyi tanıyorum, filme ne
hacet’ demiştim.
Hiçbir denememde imzam yok.
Benlik derdinde değilim.
Benim, güzel insanlarımla bağlantım, sunmaya çalıştıklarım, basit işlerimdir.
Benden size bir hediye. (Hediyenin kötüsü olmaz, lütfen kabul edin)
Adımla ve rahatsız edici görüntümle sizi üzmek istemezdim, özür dilerim.
Olgun bir insan Başhekime o cümleyi kullanmazdı.
Meraklısına: Şu anda: Günde ortalama doğaya yüküm elli Türk Lirası, elli liralık
iş üretmeye çalışıyorum.
50-50=0 Hesap ortada.
Yanlışlarım doğrularımı götürdü. Geriye kalan kocaman bir sıfır.
Evet; hak etmiyorum. Önce insan olunur sonra sanatçı.
Saygılarımla;
Ekrem."
posta.com.tr
09 Mart 2014
Onun adı Ekrem... Köylü Ekrem
Sevgili konuğum,
Önce yaptığınız her neyse onu bir an için ara verip aşağıdaki videoyu izlemenizi
isteyeceğim sizden. İsterseniz daha sonra aşağıdaki yorumları da okuyabilirsiniz
isterseniz…
Elinde değneğiyle kıraç bir tepede duran Ekrem Öztürk’ü görenler bunun kırsal
kesime özgü sıradan bir görüntü olduğunu düşünebilirler. Oysa yüksek öğrenimini
yarıda bırakıp köyüne dönen ve burada kendi kendine heykel yapmayı öğrenerek
çevresinde bulduğu her malzemeye hayat veren biridir Ekrem Öztürk. Ekrem Öztürk
yarattığı eserlerle, sanatına ve dünyaya bakışıyla izleyenleri hayrete
düşürecek.
Maltepe Üniversitesi 1. Üniversitelerarası Öğrenci Filmleri Yarışması’nda
birincilik ve Aydın Doğan Vakfı Genç İletişimciler Yarışması’nda ikincilik
kazanan bu belgesel sizi sıradan gibi görünen bire yaşamın renkli derinliklerine
çağırıyor.
People, that see Ekrem Öztürk, standing on a waste hill with his rod in his hand,
can think that this may be a common picture from the rural region, but beyond
his common view Ekrem Öztürk differs from his villagers. He left his university
education and returned to his village where he learned to make statues, to give
life to every substance around him. Ekrem Öztürk will amaze the spectators with
his works and the way he sees the art and the world around him.
Eskişehir’in Sivrihisar ilçesine bağlı Karakaya köyünde uzun yıllar çiftçilik,
inşaatçılık ve değişik işleri yapanEkrem Öztürk “Köylü Ekrem”le ilgili
yukarıdaki video’yu izleyince karmakarışık duygular içinde kalmadım desem yalan
olur! Aklıma ilk önce sevgili Atamızın o güzel sözleri geldi - “Efendiler;
hepiniz Milletvekili, Bakan ve hatta Cumhurbaşkanı bile olabilirsiniz! Ama
sanatçı olamazsınız!..”
İşte size bir sanatçı…Mevcut sistemin dışında, “okullu” olmayan, “alaylı”
denilen cinsten…Alaylı demek genelde okullu’lar tarafından küçümsenenler demek
olsa da bu alaylı küçümsenemeyecek kadar özel biri kanımca…Çünkü sanatın ruhunu
yakalamış Ekrem… Hepimizin içindeki o ruhun, o özün, o Tanrı parçacığının, o
gözle görünmeyenin heykelini yapmaya, o ruhu bize göstermeye çalışıyor çünkü
Ekrem.
Mesela bir heykeli var, adı “Balerini öpen hava“, ama baktığınızda bir balerin
yok ortada, ortasında boşluk olan tahtadan bir heykel diyeyim sizlere basitçe.
Kendi deyişiyle o balerini saran havanın kırılım hareketlerinin heykelini yapmak
istemiş. Obje’nin değil süje’nin heykelini yapmak istemiş. O dış görünüşe değil,
içe bakıyor anlayacağınız, yani gönül gözüyle bakıp, gönül gözüyle yapıyor
heykellerini.
Mesela başka bir heykeli var, bir büst, tahtadan, üzerinde delikler var…Onu
kurtların çok sevdiği ceviz ağacının kökünden yapmış, fikir çalışması olarak -
“-Nasıl insanlar kanser karşısında çaresizse, içinde yüzlerce kurtçuk ağacı
yemeye devam ediyor, iç tarafı tamamem boşalıp dış kabuk zayıflayınca o da
yıkılıp göçecek, nasıl insanlar kanser karşısında çaresizse benim heykelim de
kurtçuklar karşısında çaresiz…hala gülümsediğine bakmayın büyük acılar çekiyor!”
Özü yakalayışı, kavrayışı, anlayışı, anlatışı, bize yansıtışı, bunu yaparken çok
basit bir şeymiş gibi davranışı örnek olmalı, kime mi, herkese, sanatçı ya da
sanatçı olmayan herkese…ama en çok sanatçılara, sergilerine bir ay kala atölyeye
kapanıp eser yaratanlara, eser satmaktan başka gayesi olmayanlara, sergi açmanın
eser satmak ve meşhur olmaktan başka bir şey olmadığına inanlara, o sergiden o
sergiye boy gösterip sanatsever olduğunu sananlara…
Mesela yolda bir taş bulmuş, insanlara “-bakın nelere basıp geçiyorsunuz” demek
için takviyelerle bir insan figürü oluşturmuş ve ayak altından baş üstüne
kaldırmış. Üstelik bunu biraz da ironiyle yapmış diyebilir miyiz acaba! Heykele
bakarken birden gelen bu oldu aklıma: yerden bulup kaldırdığı ve heykel yaptığı
taş, bir kadın heykeli, üstelik çirkin bir kadın heykeli…
Bir çok anlam bulabiliriz kanımca…Öncelikle yerden alıp, ayak altından alıp baş
üstüne koyması mı, onu kadın haline çevirmesi mi, çirkin bir kadın yapması mı,
güzellik kraliçesi Afrodit‘e nazire yapması mı, hangisiydi acaba onu bu heykeli
yaparken güdüleyen şey. Güzellik ve çirkinliğin göreceli olduğunu mu anlatmak
istiyordu yaparken, yoksa kadının ayak altına alındığı, bir taş kadar değeri
olmadığını mı gözümüze sokmak istiyordu, taş gibi cansız olan bir nesnenin iyi
ellerde yoğrulduğunda nasıl da ruh bulduğunu, aslında cansız olan hiçbir şeyin
olmadığını mı, herşeyin doğayla uyumlu olduğunu mu söylemek istiyordu bilinmez…
Onun ruhundakileri bizler bilemeyiz. ”Büyük nehirler tıpkı büyük ruhlar
gibidir. Derinlikleri sık sık değişiverir. Gerçek denizcileri çeken de işte
budur aslında. Yaşamı kavrayan bir insanın gözünde hiçbir şey gide gele alıştığı
bir yol kadar sıkıcı olamaz.” Yazar Panait Istrati’nin Sünger Avcısı isimli
kitabından alınan bu sözler tam da onu anlatıyor aslında. Sistemi terkedip, gide
gele alıştığı ve sıkıldığı monoton yoldan çıkıp ne kadar derin olduğunu
bilemediğimiz ruhunun derinliklerinden bulduklarını hayata çıkartıyor, kendi
içinden doğum yapıyor, yeniden doğuyor. İçindeki özle barışıyor, ruhunun
gözleriyle bakıyor, ayna tutuyor dışarıya…
Sanat’ın birilerinin tekelinde midir? sorusunun cevabı Ekrem ve Ekrem gibilerde
saklı aslında. Alaylı ya da okullu, nice sanatçı herkes var olma derdindeyken
Ekrem sistemi terketmiş, özgürce yaşamakta…Herkesin yapmak istediği ama
yapamadığı bir şeyi başarmış Ekrem başarmasına da sanat birilerinin tekelinde
midir diye sormuştuk ya, evet sanat hep birilerinin tekelinde olduğundan ve
ahkam kesenler de çok olduğundan Ekrem bugünlerde sıkıntılı…Sıkıntılı çünkü
bilen bilmeyen, sanattan anlayan anlamayan herkes kendince, kendi bildiğince
konuşmakta hakkında. Video’da da görmüşsünüzdür, o zaman da küçümseyenler olmuş
olmasına da, o son sözü söylemiş “hiç farketmiyor, ben de köylü Ekremim yani”
sonuçta ne olacak hepimiz insanız, ünvanlar bizi sanatçı yapamıyor, insan
yapamıyor ne yazık ki…
Evet, Ekrem ile ilgili haberleri araştırırken Ekrem‘in niye insanlardan uzakta
yaşadığını da anlar gibi oldum biraz…Onu destekleyen, hayran olan, tebrik
edenler kadar küçümseyen ya da hor gören, sahte bulan da bir sürü insan var ne
yazık ki…Gidip tanışmak, bir çayını içmek isteyenler de var, köylülerinin
yaptığı gibi söylenenler de, Yorumlardan bazılarını aşağıya almak istiyordum ama
sonra vazgeçtim, çünkü tabii ki herkesin fikri kendine ama ne zaman acaba yapıcı
bir eleştiri yapmayı öğreneceğiz acaba diye de düşünüyorum doğrusu! Hemen
saldırı, hemen tehdit! Herkes herşeye alınıyor, herkes herşeyden
işkilleniyor…Anlayamıyorum, onlarda olmayana mı karşı bu insanlar yoksa herşeye
mi! Bilmezler mi ki herkes ayrı bir hazine, ayrı bir değerdir. Biri çıkar heykel
yapar, biri şiir yazar, sanattan çok iyi anlar, ama illa da sanattan anlayacağız
diye bir şey yok, biri iyi matematikçidir, biri iyi yüzücü, biri iyi bir anne,
iyi bir öğretmen…Önemli olan işini severek, isteyerek, yaptığı işin ruhunu
kavrayarak ve ona ruhunu katarak yapabilmekte…Ekrem gibi illa da kapatmanız
gerekmiyor elbette, her yiğidin yoğurt yiyişi farkıdır elbet, siz yeter ki
yolunuzu seçin derim ben de…
Ne diyor Köylü Ekrem :
“-Sistemin bana verdiği her şeyi reddettim. Kendime estetik ve ahlaktan başka
kendime hiçbir sınır koymadım… Ben nihayetinde ellerim kadar varım… İşletme
okumanın veriği tesirle, “para daha kolay nasıl kazanılır, verimli işletmecilik
nasıl yapılır” öğretisiyle yaşadığımı ve hayatın sadece bu olmadığını birgün bir
kaya tırmanışında düştüm ve iki kaburgamı kırdığım gün öğrendim. Orada iki gün
yattım ve düşündüm: var ile yok arası bir saniyeden bile kısa, bir an!… Hiç
ölmeyecekmişçesine sadece çıkar amacıyla yaşamak, para için yaşamak çok
yanlıştı. Çünkü kazandığım her şey bir anda yoktu…”
“Ne zaman doğduğum kaç yaşında olduğum birilerini ilgilendirdiğini düşünmüyorum;
40 yaşında doğduğumu hissediyorum, şimdi de çocukluğuma doğru büyüdüğümü ve
kesinlikle çocuk olarak öleceğimi söyleyebilirim.”
Son söz olarak köylü Ekrem ile ilgili olarak Birgül Akyar’ın yazdığı yazıyı
aşağıya almak istedim :
” -Anadolu Üniversitesi’nin televizyonu TVA’nın zamanında yapmış olduğu deneme
yayınından kaydedilmiş ve YouTube üzerinden ilk olarak Konya Turistik adlı bir
kullanıcı ve daha sonra da bir çok kullanıcı tarafından bilgimiz dışında
paylaşılan “Ben de Köylü Ekrem’im” belgeselimizin konusu ve kahramanı sevgili
Ekrem Abi’nin son dönemde yaşananlarla ilgili söyleceği bir iki sözü var. Benden
iletmemi istedi;özellikle övgüleri hak etmediği kısmına katılmadığımı kendisine
de söylediğim halde ona saygım ve sevgim gereği gönderdiği mesajı noktasına
virgülüne dokunmadan gönderdiği haliyle sizinle paylaşmayı görev bilirim.
Sevgiler. Güray Varol”
KÖYLÜ EKREM’in internette tanınmasından sonra yaptığı açıklama -
“Tanıdıklarım beni arayıp bilgilendirdiler açıklama yapmak zorunluluğu duydum.
Söz konusu görüntüler Anadolu Üniversitesi ve öğrencilerinin ürünüdür. Medya
için yapılmamıştır. Ekipten hala görüştüğüm Güray Varol’a akademik çevrede
kalması koşulu ile olur demiştim.
Yaptıklarım halkın huzuruna çıkacak kadar iyi değil, birer denemeydi. Anadolu
Ünversitesi’nin ve benim haberim olmadan iyi niyetli olduğunu düşündüğüm
birileri tarafından internete koyulmuştur.
Rahatsızım. Utandım, yüzüm kızardı ve uyuyamadım.Önce heykeltıraşlardan, sonra
halkımdan özür dilerim.İşlerim, heykel değil, ’heykel denemeleri’’dir. Bilinsin.
Hak etmediğim övgülerde bulunmuş, lütfetmişsiniz. Teşekkürler. Hak etmediğim
övgünüzü alıp, kabul edersem, size borçlu kalırım.
Bu Film bende yok.Bana bu film verildiğinde istemedim ’’ben zaten o avareyi
tanıyorum, filme ne hacet’’ demiştim.
Hiçbir denememde imzam yok.
Benlik derdinde değilim.
Benim, güzel insanlarımla bağlantım, sunmaya çalıştıklarım, basit işlerimdir.
Benden size bir hediye. (hediyenin kötüsü olmaz, lütfen kabul edin)
Adımla ve rahatsız edici görüntümle sizi üzmek istemezdim, özür dilerim.
Olgun bir insan Başhekime o cümleyi kullanmazdı.
Meraklısına: Şu anda: Günde ortalama doğaya yüküm Elli Türk Lirası, Elli Liralık
iş üretmeye çalışıyorum.
50-50=0 Hesap ortada.
Yanlışlarım doğrularımı götürdü. Geriye kalan kocaman bir sıfır.
Evet; hak etmiyorum. Önce insan olunur sonra sanatçı.
Saygılarımla;
Ekrem.”
Yazdıkları için ne demeli bilemiyorum doğrusu…Kendisini böyle bir açıklama
yapmaya mecbur hissettiği için üzüldüm doğrusu, çünkü dağın başına da gitseniz
medeniyet denilen tek dişi kalmış canavar gelip sizi orda bile buluyor, rahatsız
ediyor maalesef…Ekrem de rahatsız olmuş demek ki izahatlarda bulunuyor. Olma be
Ekrem kardeş. Hele hele haketmediğini söyleme….Sen onların takdiri için
yapmıyorsun ki zaten değil mi! Hele önce insan olunur, sonra sanatçı derken öyle
olmadığını söyleme…
Ekrem anlamış başına gelecekleri, akademik çerçevede kalsın demiş belgesel
için…Aslında şimdi düşündüm de çok zeki bir adam Ekrem, zira akademik çerçevede
kalsın dediğinde önce halkın tepkisini, olur olmaz konuşacakların düşündüğünden
(ki öyle olmuş gerçekten) öyle söyledi galiba derken dank etti kafama gerçekler,
aslında ironi yapmış orda, çünkü bir sonraki cümlesi ona işaret ediyor
“Yaptıklarım halkın huzuruna çıkacak kadar iyi değil, birer denemeydi.” – halkın
huzuruna çıkacak kadar- vavvv gerçekten de şapka çıkarılır Ekrem’e… En büyük, en
gerçek, en değerli takdirin halktan geleceğini anlatıyor bizlere ve akademik
kariyere ve kariyercilere koca bir nanik yapıyor, ama terbiyelice…Önce
heykeltraşlardan sonra halkından özür dilemesi de ayrı bir bilmece mi dersiniz…
“-Hiçbir denememde imzam yok. Benlik derdinde değilim"diyebilecek bir sanatçı
biliyor musunuz? Şahsen küçücük kıytırıktan bir şiir yazdığımızda bile sonuna
attığımız imzamızı, ad ve soyadımızı büyük harflerle yazıyoruz çoğunlukla,
farkında mısınız? Oysa o bu dünyada bir yolcu olduğunun bilincinde, imzası olsa
ne olur, olmasa ne olur!…İmzasını atan atmış nasılsa.
Son söz, adımla ve rahatsız edici görüntümle deyip kendini iyice aşağılara çekme
köylü Ekrem, seni sevenler kadar sevmeyen, anlamayan, kızanların da çok merak
etme, bunu da biliyorsun zaten. Onlara kendini anlatmak için alttan alma, boş
ver anlamasınlar seni. Adına gelince adının manası çok güzel ki Ekrem demek çok
cömert, çok bonkör, çok onurlu demek, sen de onurlu bir insan olarak Allah’ın
sana verdiği özü cömertçe paylaşıyorsun herkesle, görüntünse nice şehirli ya da
köylü farketmez nice insandan daha hallice, ayrıca dış görünüşün hiç bir önemi
olmayan doğayla içiçe yaşayan birinden daha ne bekleyebiliyorlar ki bu insanlar
anlaşılır değil…Laf olsun, torba dolsun misali herkes birşey söylüyor işte, bu
kadar mütavazi olma…Biz senin içindeki öze, yansıttığın resme bakarız
yaratılarında…Gerisi laf-ü güzaf.
Hele hele hiç özür dileme, olgun bir insan Baş hekime o cümleyi kullanmazdı
demişsin, gerçekten böyle düşünüyorsan da işte o zaman seni kibirlilikle
suçlayanları tasvip etmiş olursun ki, yapma. Çünkü sendeki kibir değil,
tevazu…Kibir sahibi olmaktan kaçma çabası, ama insanlar yanlış anlıyor seni…Ayrıyeten
o cümleyi niye kullanmayasın ki, o seni, bırak seni köylü kisvesi altında
birinin sanatçı olmasını küçümseyebiliyorsa sen de karşısında istediğini
söyleyebilirsin, esas demezsen, o cümleyi kullanmazsan kibre kapılmış olursun
ki, o kibir seni zehirler işte o zaman…Sen yine olduğun gibi ol, doğal ol,
içinden geleni söyle, hissettiğini yap, kimse kimseyi küçümseyemez, okullu
olmakla kimse insan olamaz, kimin ne olduğunu ancak Allah bilir…
Yolun açık olsun Ekrem…Bir gün yolumuz düşerse uğramak, bir çayını içmek isterim
demek isterdim ben de diğer hayranların gibi ama uğrayıp da seni o güzel
ortamını bozmak istemem doğrusu. Sonuçta benim gibi her merak eden gelse yanına,
sana yaratacak zaman kalmayacaktır. O güzel eserlerin doğumuna neden olan doğa
ve yalnızlığınla seni olduğun gibi korumak lazım aslında…Yalnızlık doğum sancısı
çeken sanatçıların soluklandığı bir dönemdir aslında…Farkındalık yaratır insana.
Beklemesini, dinlemesini, uyum sağlamasını öğrenince yalnızlığa o da açar tüm
gizlerini, sessizliğin içinden nice sesler yükselecektir sonra farketmen için, o
an farkettiğin ilk şey de yaratının ana fikrini oluşturacaktır, o yüzden
yalnızlık iyidir bir sanatçıya…Sen yalnızlığınla büyüksün aslında…Bu nedenle çok
istediğim halde gelmeyi, ziyaret etmeyi yalnızlıkla paylaşmayı seçiyorum bu
isteğimi ve kalbimi gönderiyorum sana, seni, yalnızlığını, yaratılarını
anladığını sanan, sanan diyorum belki de bambaşka duygularla yarattın eserlerini
hiç bilmiyorum, benimkisi oturduğum yerden ahkam kesmek aslında, ama eğer
öyleyse, eğer bir nebze yaklaşabildiysem duygularına o zaman ilerde bir zaman,
bir başka sanat aşığının, sanat sevgisiyle yoğrulmuş bir ruhun heykelini de
yaparsın zaman içinde belki de…