Yapım Tarihi - 2004
Süre - 00:28:00
Bölüm Sayısı - 2
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe, Betacam
Yönetmen - Zeynep Keçeciler, Cafer Şanal
Yapımcı - Zeynep Keçeciler, Cafer Şanal
Danışman - Asker Kartarı
Metin Yazarı - Asker Kartarı
Fotograf - Ahmet Ferah
Yapım - Yönetim Yardımcısı - Hilal Ün
Seslendirme - Zekai MÜFTÜOĞLU
Grafik Tasarım - Serap DAĞ
Müzik - Eser Taşkıran
Görüntü Yönetmeni - Cemalettin İrken
Kurgu - Nuri LEBLEBİCİ
Işık - Fatih UZUNBOY
Kamera Asistanı - Haşim DURTAŞ
Anadolu ve Kafkasya arasında tarih boyunca uygarlık köprüsü olan ve zengin
kültürel dokuya sahip Kars ve Ardahan bölgesini konu alan program 28 dakikalık 2
bölüm olarak hazırlandı. Aytemiz Şirketler Grubu ve TRT’nin katkılarıyla
yaklaşık bir senelik bir çalışmanın sonucunda hazırlanan program, Türkiye’nin en
uç noktasında yer alan bu şehirlerdeki farklı mozaiği izleyicilere tanıtmaya
çalışıyor.
Doğunun bu gizemli şehirlerindeki zengin yapı kendine özgü bir uyum ve ahenk
içinde zamana aldırmaksızın varlığını ve çeşitliliğini korumaya devam ediyor.
Bu bölgeyi zengin kılan bir arada yaşamasını bilen ve bundan zevk alan farklı
kültürlere sahip insanlar. Onlar bir arada yaşamanın getirdiği zenginliğin
tadına ve zevkine vararak dostça bir atmosfer içerisinde yaşamlarını
sürdürmekteler.
TRT ekibi bu proje için yaklaşık 8 ay boyunca aralıksız Kars ve Ardahan’da
çalıştı. Kış çekimleri sırasında TRT ekibi kar fırtınası yüzünden civar illerle
tüm bağlantısı kesilen Kars’ta çok zor koşullar altında çalıştı.
Hava sıcaklığının - 40 derecelere düştüğü kış aylarında, programın en önemli
çekimleri gerçekleştirildi.
Zorlu bir çalışmanın sonucunda yöre insanının katkılarıyla, bölgenin dört
mevsimi ve buralarda korunup yaşatılmaya çalışılan zengin geleneklerimiz
görüntülendi.
Kaynak
Zeynep Keçeciler
TRT Radyo Televizyon Dergisi, Sayı 182, Temmuz 2004, Sayfa 10
Yönetmenin Günlüğünden;
Bugün Orhan Pamuk’un “Kar” romanını bitirdim. Hiç bilmediğim bir şehri, Kars’ı
anlatıyor bu roman....
Çok garip anlatılan onca olumsuz şeye rağmen, kitap, bende bu şehri görme isteği
uyandırdı.
Bölüm panosuna yeni önerilerin verilmesi ile ilgili duyuru asılmış. Kars’la
ilgili bir öneri versem mi acaba?
Çok garip sürekli Karslılarla tanışıyorum... Meğer herkes Karslıymış da benim
haberim yokmuş. Çok renkli hikayeler anlattılar. Bu şehri mutlaka gidip
görmeliyim. Çok farklı gözüküyor, araştırmaya gitmeye karar verdim...
Bugün çok heyecanlıyım. Yarın sabah Kars’a uçağım var. Nasıl bir şehir acaba?
Bütün gece heyecandan hiç uyumadım. Uçağa binene kadar heyecanım hiç dinmedi.
Kars’ta 1. Gün
Şu anda Kars’ın üstündeyiz. Sıradan bir Anadolu şehri gibi görünüyor.
Havaalanında Sıdıka (Ertaş) Hanım karşıladı beni. Çok sıcak, hoş bir bayan. Eşi
Kars’ın en büyük aşiretinin önde geleniymiş. Yemeğe gitmeyi teklif etti. Halbuki
ben bir an önce sokaklara atmak istiyorum kendimi.
Caddeler çok geniş bu şehirde. Ama gene de sıradan bir Anadolu şehrini
andırıyor. Hay Allah, biraz hayal kırıklığına uğradım. Pek beklediğim gibi
değil.
Bütün yemek boyunca somurttum. Hayal kırıklığına uğradığım çok belli oldu
galiba. Kale ve eski Kars’ı çok farklı bulup beğeneceğimi söyledi Sıdıka Hanım,
umarım dediği gibidir!
Nihayet sokaklardayız....
İnanamıyorum! Yapıların soyluluğuna ve ihtişamına inanamazsınız. Meğer ne kadar
yanılmışım. Bambaşka bir ülkede, bambaşka sokaklarda yürüyor gibi. Bir kez daha
şaşırtmayı başardı bu ülke beni...
Kaleye çıktım. Şehir çok ihtişamlı ama biraz hüzünlü...
Evet evet bu şehirde en net hissettiğim Duygu “ SOYLULUK” ve “ HÜZÜN”.
Kars’ta 2. Gün
Bugün Belediye Başkanının kardeşi beni Kars dışındaki köylere götürecek.
Terekeme, Yerli, Azeri ve Kürt köylerine gideceğiz.
Çok garip, ben herkesin ayrı köyü var zannediyordum. Herkes bir arada yaşıyor,
gruplaşma diye bir şey yok.
İnsanlar çok sıcak inanılmaz misafirperver. Gittiğim her köyde bizi ağırlamak
için birbirleri ile yarışıyorlar.
Nevruz ve Muharremlik bu bölge için vazgeçilmez iki önemli günmüş. Eskisi kadar
olmasa da hala çok ihtişamlı kutlanıyormuş. Demek ki bu tarihlerde burada olmak
zorundayım.
Kars’ta 3. Gün
Çıldır’dayım...
Çok ama çok güzel. Yerle göğün, dağla bulutun, mavi ile yeşilin bu kadar uyumlu
olduğu ve birbirini tamamladığı başka bir yer görmedim...
Her zaman martıların en çok İstanbul Boğazı’na yakıştığını düşünmüştüm. Ama
yanılmışım buraya daha çok yakışıyor.
Tepede bir Terekeme Köyü’ne götürdüler. Muhtarı çok tatlı; yaşlı tonton bir
amca. Bana “evladım; ne işin var buralarda? Dağda, bayırda tek başına dolanma,
git evlen çoluk çocuk büyüt” dedi... (Haklı mı acaba?)
Kars’ta 4. Gün
Alican Bey Öğretmen evi’nden sabahın köründe gelip aldı beni.
Bugünkü istikametimiz Ani...
Çok merak ediyorum burayı. Bakalım nasıl bir yer...
Siz siz olun sakın bir günde dolaşmaya kalkmayın Ani’yi. Yemin ederim ayaklarım
su topladı, kıpırdamaya halim yok.
Uçağımı kaçırmamam için son sürat Kars’a dönüyoruz.
Aman Allah’ım o da ne?
Binlerce at koşuyor... Bir an Amerikan filmlerindeymiş gibi hissettim kendimi.
Yılkı atlarıymış. Yemyeşil Kars ovalarında nasıl başlarına buyruk, nasıl da
özgürler...
Bu şehir her saniye şaşırtıyor beni. Hüznün ve soyluluğun yanı sıra şimdi de
özgürlüğü hissediyorum; Özgür ve YALNIZ...
Acaba hangi Duygu en iyi tanımlıyor bu şehri... HENÜZ BİL- Mİ –YO-RUM!!!
Ankara
Öneriyi hazırlayıp verdim. Bölüm Müdürümüz Mihriban Sezen Tanık çok beğendi. Zaten
Belgesel Komisyonunda o da var.
Bugün komisyon toplanıyor, çok heyecanlıyım. Bakalım ne olacak...
Yaşasın, önerim kabul edildi. Bu şehrin bana uğur getireceğini biliyordum.
Çekim planımı hazırladım.
İlk çekim hasatta başlayacak; yani Ağustos sonu...
Tüm yazışmaları, çizişmeleri bitirdim; bütçeyi de açtım. Haftaya Kars’ta
çekimdeyim. Üzerimden TIR geçmiş gibi. Çekime gitmeye halim kalmadı.
İNANAMIYORUM!!! Kameramanımız değişmiş. Cemalettin İrken’le çalışıyormuşum. Çok
iyi bir belgesel kameramanı. Ama biz hiç birbirimizi tanımıyoruz. Bugün
Cemalettin Bey’le tanıştık. Tatlı adam. Bu çekimlerin ikimiz açısından da
birbirimizle çalışıp çalışmamaya karar verme çekimi olmasını kararlaştırdı.
Yarın ilk çekimler için Kars’a uçuyoruz. Bütün gece bir sağa bir sola dönüp
durdum. Heyecandan hiç uyumadım. Allah’ım lütfen yardım et; bunun benim ilk
çekimim olduğunu biliyorsun. Lütfen her şey yolunda gitsin.
Kars’ta Çekim
Ve Kars’tayız...
Gündüz mekan araştırması yapacağımı için çekim koymadım. Akşam aşık çekimleri
var. Kars’ın Ünlü Aşıklar Kahvesi’nde olacağız...
Akşamki çekimler iyi olmadı. Biraz moralim bozuk...
Hacı Halil Köyü’nde hasat çekeceğiz. Bir dağ köyü. Allah’ım nasıl bir yol bu
böyle. Buraya yol demeye bin şahit gerek. Zaten yol diye arazide gidiyoruz. Toz
toprak içinde kaldık nefes almanın imkanı yok.
Hele şükür biraz daha yola benzer bir yere çıktık. Çok güzel bir köy, Dere
kenarında. Biraz soluk almak için durduk. Kazları güden çocukları çektik.
Sevimliliklerine ve doğallıklarına inanamazsınız.
Tırpan öğleden sonra yapılacakmış...
Bu arada yöreye has çeçil peyniri yapımını çekeceğiz. Çok zor iş köyde kadın
olmak. Kaynar kazanların içinden elleriyle çıkarıp aldı Fatma Teyze peynirleri.
Peynirin tadı muhteşem. Çay, peynir ve ev yapımı ekmek ikram etti ev sahibi
bize.
Çok lezzetliydi...
Nasıl doğal ve içtenler. Evet evet bu şehrin bende yarattığı başka bir Duygu “
DOĞALLIK” Yaşadığımız onca yapaylıktan sonra Kars insanının içtenliği ruhuma çok
iyi geldi. Burada insanlar öyle iyi ki kapılarını sonuna kadar açıp hayatlarının
içine dahil ediveriyorlar sizi...
Sevginin bu kadar içten ve beklentisiz paylaşıldığı başka bir yer görmedim...
Gün batımında tırpancıların çekiyoruz. Gözlerimi kapattım, rüzgar saçlarımda
dolaşırken Türkmen gençlerin tırpanının hışırtısına karışan türkülerini
dinliyorum.
Kars’a dönüyoruz. Ekip çok yorgun görünüyor. Ama herkesin yüzünde verimli bir iş
günü geçirmenin getirdiği huzur okunuyor...
Bugün Çıldır çekimlerimiz var. Terekemelerin en yoğun yaşadığı bölge burası. O
yüzden bir sene boyunca burası önemli çekim alanlarımdan biri olacak...
Çıldır’a gelmek üzereyiz. Kars’la burası yaklaşık 45 dakika. Şansa bakın sabah
hava günlük güneşlikti, şimdi şakır şakır yağmur yağıyor. Nasıl bir yağmurdur bu
böyle...
Sanki Gök delindi...
Kendimiz Gül Teyzenin oraya zor attık. Çok komik bir kadın Gül Teyze. İki
pelikanı var. Küçücük bir baraka burası. Yağmurdan korunmak için tepiş tepiş
sığındık onca insan. Tabi baş köşede PELİKANLAR...
Öfff... nereden çıktı şimdi bu yağmur. Bir an önce dinmesi için dualar ediyorum.
Yemi ediyorum ağlayacağım birazdan. Cemalettin Bey her zamanki gibi beni
sakinleştirmeye çalışıyor. Adamcağız işini mi yapacak, beni mi sakinleştirecek
şaşırdı vallahi...
Hem niye telaş yapıyorum ki; dört mevsimini çekiyoruz bu şehrin. Tabi ki
sonbahar yağmurlarına da ihtiyacım var. Yağmur şiddetini azaltınca dışarı
çıktık. Çıldır Gölü, cidden çıldırmış gibi. Kesinlikle gölde olmak istemezdim.
Hava biraz sakinleşti. İnanamıyorum, güneş açtı. Gölün üzerindeki Gökkuşağının
görüntüsüne inanamazsınız. Bu belgeselin en iyi görüntülerinden biri olacak...
“Yağmur yağmazsa bu gökkuşağını nereden bulacaktık” dedi Cemalettin Bey.
Haklı...
Bir daha Allah’ın işine karışırsam Arap olayım!
Öyle yorgunum ki...
Yağmuru da yedik Çıldır’ın insanı donduran rüzgarını da. Umarım hastalanıp
yatmayız.
Sabah yataktan sürünerek kalktım. Resmen kazıdım kendimi. Saat 4.30; sabah
ışığında şehri çekeceğiz. Cemalettin Bey’in fikriydi. Ben öğleden sona çekelim
dedim dinlemedi.
Öldürecek ekibi...
İyi ki sabah ışığında çekmişiz; görüntülerin güzelliğine inanamazsınız.
Selçukludan, Osmanlıdan ve Ruslardan kalan yapıların soyluluğuna soyluluk kattı
sabah ışığı...
Saat sekiz...
Kars merkezdeki çekimlerimiz bitti. Herkesin gözünden uyku damlıyor. Ama bizim
hala çok işimiz var. Sıcak bir çay içip gene düştük yollara bu sefer ki
istikamet KAĞIZMAN...
Yorgunluktan ölüyoruz. Ama sonbaharın son çekimini yapacağız. Gün ışımadan
Sarıkamış’a doğru yola düştük. Sarıçam ormanlarının ihtişamına inanamazsınız.
Gelip görülmeye değer bir yer burası. İnanılmaz bir doğa güzelliğine sahip.
Bugün Ankara’ya dönüyoruz. Bu çekimlerde “ Paşa” lakabını kazandım. Ekip, TRT
TRT olalı böyle bir zulüm görmemişti. Enver Paşanın Sarıkamış’ta orduları
soğuktan kırdığı gibi sende bizi kırdın, perişan ettin dediler. Şaka bir yana
inanılmaz bir performansla çalıştık. Ama ekibim çok uyumlu ve çok Çalışkan...
Ekim ayı, Kars’ta düğün ayı. Tüm köy muhtarlarına haber gönderdik. Otantik bir
Kars düğünü çekmek istiyoruz. Dört gözle Kars’tan haber bekliyoruz...
Nihayet Kars’tan haber geldi. Bir değil dört düğün çekebileceğiz.
Gene düştük Kars yollarına...
Kars’ta Çekim
Bu sefer düğün çekmek için buradayız. Köyler çok renkli. Düğünlerde Kafkas
ezgileriyle sürekli halaylar çekiyorlar, çok eğlenceli...
Bugün gelin çıkarma çektik. Gelinin annesi inanılmaz bir ağıt yaktı. Bütün ekip
göz yaşlarımızı tutamadık. Çok hüzünlüydü...
Garip bir şey şu evlilik. Hem sevinci hem de hüznü aynı anda içinde
barındırıyor.
Bugün Çıldır’daki köylerden birinde kına gecesi çekmeye gittik. Tam kameraya
kurduk nasıl kavga çıktı inanamazsınız. Köyün gençleri birbirine girdi. Çok
korktum. Neyse ki kimselere bir şey olmadan iş tatlıya bağlandı. Sonra hep
beraber halay çektik...
Burada sürekli yağmur yağıyor. Hava inanılmaz soğuk ve her yer çamur. Cemalettin
Bey ve Haşim çok hastalandı ama hala müthiş bir özveriyle çalışmaya devam
ediyorlar.
Düğün çekimlerini de kazasız belasız atlattık...
Yine Ankara’dayız...
Kuruma döner dönmez bantları izledim. Görüntüler MÜTHİŞ. İşler iyi sonuçlanınca
insan tüm yorgunluğunu unutuyor...
Bugün projeye Hilal dahil oldu. Asistanlığımızı yapacak.
Çok sessiz... Hiç konuşmuyor...
Sanırım pek sevmedim onu. Umarım başıma dert olmaz...
Allah’ım bu nasıl bir çalışkanlıktır. Hilal hakkında söylediğim tüm olumsuz
sözleri geri alıyorum. İnanılmaz disiplinli ve düzenli. Benim gibi dağınık bir
tipin arayıp da bulamayacağı bir asistan. Gökte ararken yerde buldum...
Bayan zeka küpü. Ben söylemeden her işi düşünüp hallediyor. Nasıl sakin ve
rahat. Sanırsınız senelerdir bu işi yapıyor.
Bu çocuk bana çok iyi geldi...
Projenin en zorlu çekimleri yaklaşıyor. Kış Kars’ı belirleyen en önemli mevsim.
Sonunda gelip çattı kış çekimleri...
Gene düştük yollara. Yoğun kar yağmadığı için biraz kaygılıyım. Ama 20 gün
Kars’tayız. Ekip eninde sonunda karın yağacağını söylüyor.
Ve nihayet Kars’tayız. Sokaklarda karlar erimiş. Moralim çok bozuldu.
Eşyalarımızı öğretmen evinde bırakıp hızla Kağızman tarafına gittik. Evet,
burada epey kar var. Dışarısı
–30 derece. Gün batımında top oynayan çocukları çektik. Akşam öğretmen evinde
çekimleri izliyoruz. İnanamıyorum; kamerada sorun var. Cihaz arıza yaptı. Kar da
yok! Allah’ım ne yapacağız şimdi. Moralim acayip bozuldu.
Cemalettin Bey kamera servisini aradı. Sağ olsunlar hemen yeni kamera
ayarladılar. Yarın gönderecekler...
İNANAMIYORUM! Yarın Kars uçağı kar yağdığı için iptal edilmiş. Hiç mi
bırakmayacak bu aksilikler peşimi!!! İnanılmaz moralim bozuk. Cemalettin Bey,
Cafer Bey, Haşim ve Fatih ne yapacaklarını şaşırdılar. İki gözüm iki çeşme
ağlıyorum. Kimse susturamaz artık beni. Cep telefonum ısrarla çalıyor ama ben
ağlamaktan açamıyorum...
İNANMIYORUM! Erzurum’a bilet bulmuşlar. Kamerayı Erzurum’a kadar
gönderebilecekler; ben de buradan Münip Ustayı gönderip aldıracağım. Şansım geri
mi döndü ne?
Kamera geldi. Koşturmaca başladı yeniden. Bugün buz tutmuş Çıldır Gölü’nde balık
avını çekeceğiz...
Tabi olaysız bir günümüz geçse şu Kars’ta şaşardım.
Arabamız Kara saplandı!
Münip Ustayı Kara saplanan arabanın yanında bıraktık ve Gölebakan Köyündeki
balıkçılarla düştük yollara...
Gölde her balıkçının kendi avlanma alanı varmış. Tarla gibi civar köylerin
balıkçıları parsellemiş gölü...
İlk kez buz tutmuş bir gölün üzerinde yürüyorum. Çok garip bir Duygu. Biraz
tedirginim. Ya buz kırılırsa diye telaşlanıyorum. Ümit Kılıç, buraya dev iş
makinelerinin çıktığını buzun nisan ayına kadar erimeyeceğini söylüyorlar.
Umarım haklıdır...
Saatlerdir göl üzerinde yürüyoruz. Hala balıkçıların avlanacağı yere varamadık.
–30 ya da –40 derece hava. Ama öyle yürüdük ki yemi ederim sırtımdan terler
damlıyor şu anda.
Cemalettin Bey, Haşim ve Fatih sırtlarında bir ton malzemeyle koşuşturuyorlar.
Ben bu kadar yorulduysam onlar ne durumdalar acaba...
Sonunda çekim mekanındayız. Acayip yoruldum bir de bunun geri dönüşü var. Bir
adım daha atmaya halim yok.
Kazmalarla buzu kırıyor balıkçılar. Cidden söyledikleri kadar kalınmış; buz kır
kır bitmedi... Ağı attılar; şimdi karşı tarafı kırıp oradan çekecekler.
İnanılmaz! Yavaş yavaş çekilen ağlarda balıklar çıkmaya başladı.
Çekimin heyecanından Kara saplanmış aracı ve Münip Ustayı unuttum. Kaymakamı
aradım. Sağ olsun karayollarından bir çekici göndertti bize...
Bugün çok zorlu bir çekimdi. Çok yorulduk. Günlerdir yaşadığım stresin üstüne
bir de yorgunluk eklenince hiçbir şeyi alttan alamaz hale geldim. VE BEKLENEN
SONUÇ; yapımcımı Cafer Bey’le ilk kavgamızı ettik. Zaten günlerdir surat
asıyordu bana...
Çekim notlarını tuttuğumuz defteri kaybettiğini zannettim. Telaşla biraz sert
sordum o da bana sert cevap verdi... Tabi devamı da geldi...
Allah’tan ekibin geri kalanı ortamı esprileriyle yumuşattılar. “BEY CAFER, NERDE
DEFTER?”
Bu arada kar hala yağmadı...
Kar fırtınası çekmeye geldik ama tek damla kar yağmıyor. Şu anda saat gece 3.30
ve hala tek damla kar yok. Yorgunluğa ve uykusuzluğa yenik düştü gözlerim...
Saat 06.30...
Cep telefonumun çalar saatiyle uyandım. NE İĞRENÇ BİR SES! İnanılmaz yorgun
hissediyorum kendimi ve kar yağmadığı için mutsuz.
Saat 07.00...
Kapım yıkılacakmış gibi ısrarla çalınıyor. KİM BU SABAHIN KÖRÜNDE...! Yapımcımız
Cafer Bey, kar yağıyor diyor. Şaka kaldıracak durumda değilim dedim. Dışarı
bakmam konusunda ısrar ediyor.
Vallahi doğru söylüyor.KAR YAĞIYOR!!! Gözelerime inanamıyorum. KAR YA-ĞI-YOR.
Çocukluğumdan beri bu kadar sevinmemiştim karın yağışına. Her yer bembeyaz.
Kahvaltıda ekip hele şükür sonunda yüzün gülüyor dedi...
Uçaklar iptal edildi. Tüm köy yolları kapalı Kars merkezden dışarı çıkılmaması
konusunda valilik ve belediye halkı uyarıyor. Şaka yapıyorlar galiba. Biz buraya
fırtına çekmeye geldik. Tabii ki dışarı çıkacağız.
Evet arabadayız...
İstikamet Kağızman yolu. Çok dağlık bir bölge olduğu için çekimleri orda yapmaya
karar verdik. Münip Usta ‘delirdiniz mi siz’ dercesine garip garip baktı
yüzümüze. Kulaklarına inanamayan adam “Kağızman Yolu mu dedin Abla?” diye tekrar
sordu.
Evet kesinlikle Kağızman Yoluna gidiyoruz...
Rüzgarın nasıl estiğine inanamazsınız. Arabadan inmenin imkanı yok, aracımız
devrilecek. İndik tabii ki. Günlerdir bunu bekliyoruz. Gözlerimi açamıyorum
kardan iğne gibi batıyor...
Karı üç gündür aralıksız yağıyor. Bembeyaz bir örtü kapladı her yeri. Şehir çok
sakin ve dingin görünüyor. Beyaz bu şehre çok yakışıyor. İnanılmaz “SAF” ve
“MASUM”. Evet evet; kış çekimlerinin bende uyandırdığı Duygu tam da bu.
Kar sonunda dindi. İstemediğim kadar çok kar fırtınası görüntüsü var elimde
artık. Boş yere ortalığı ver vereye vermişim. Neyse ki ekibim sakin. Adamlar
siniri alınmış gibi acayip sakinler. Benim gibi terör estiren bir tip ortalarda
dolanıp dursaydı ben çoktan dönmüştüm Ankara’ya...
Bugün en önemli çekim günlerimizden biri...
Kış düğünü çekeceğiz. Atlı kızaklarla gölün üstünden karşı köye gelin
götürülecek. Davul zurnanın Neşeli ezgisiyle uçarcasına ilerleyen atlı kızakları
görmeliydiniz. Gördüğüm en ihtişamlı gelin alayıydı. Gelinin çok şanslı olduğuna
karar verdim. Eşmepınarlılar üzülmememi, bana da evlenirken böyle bir gelin
alayı düzenleyeceklerini söylediler. “Sen de artık bizim köylümüzsün Zeynep
Hanım” dediler. Ne güzel, benim de bir köyüm var artık. İsmi de güzel; “EŞMEPINAR”...
Bu sabah Kars’taki yerel muhabirlerden biri aradı. Cenaze töreni çekmek
istediğimi söylemiştim ona. “Çok şanslısınız, Kürt köylerinden birinde bir bebek
ölmüş, ağıtçılar cenaze evinde çekmenize izin verdiler” dedi. İçim burkuldu. Bir
insanın acısı bizim şansımı olabilir miydi? İlk kez bir çekimin gerçekleşeceğine
sevinemiyorum. Ayaklarım geri geri gidiyor. Sanki bebek benim yüzümden ölmüş
gibi hissediyorum. Garip bir şekilde vicdan azabı çekiyorum. Annesine sarılıp
‘inan onun ölmesini ben dilemedim’ demek geliyor içimden. Öyle genç ve öyle
güzel ki...acısı kocaman kapkara gözlerinden okunuyor. Ama ağlamıyor; daha
doğrusu ağlayamıyor. Çünkü ayıp. Başkaları onun yerine ağlayıp dövünüyor.
Onların gözyaşları, bebeğini kaybeden bir annenin yüreğindeki acıyı dindirebilir
mi? Ben böyle bir acı karşısında göz yaşlarımın sel olup akmasını isterdim...
başkalarının benim yerime ağlamasını değil.
KIŞ... KIŞ.... KIŞ dedim; işte, kış çekimleri de bitti. Proje hızla sona
yaklaşıyor.
Nevruz için gene Kars’tayız. Yavaş yavaş kaybolmaya yüz tutmuş bir geleneği hala
yaşatmaya çalışıyorlar. Damlarda ateşler yaktık, türküler söylendi, halaylar
çekildi. Hep birlikte çok eğlendik. SEVİYORUM BEN BU YÖRENİN İNSANLARINI...
İşte geldi çattı Muharremlik. Kaç aydır buna hazırlanıyor Azeriler. Şiiler için
bugün çok önemli. Hz. Hasan ile Hz. Hüseyin için yas tutuyorlar. AHUND dedikleri
dini liderleri Muharremlik törenini çekebileceğimiz söylediler. Her türlü
kolaylığı sağladılar. Ekipçe bu kadar etkileyici başka bir tören görmediğimize
karar verdik. İnanılmaz mistik bir havası vardı.
Ve nihayet Bahar geldi Kars’a ...
Her yer yemyeşil. Bir yanımızda kıpkızıl gelincik tarlaları, bir yanımızda
bembeyaz papatyalar. Her mevsimi güzel bu şehrin; tabi insanları da.
Gece 02.00’da yaylaya göçü çekmek için yollardayız. 04.30’da konvoylar
römorklarla ve at arabalarıyla yaylaya doğru yola çıktılar. Bir cümbüştür
başladı... Son çekimin de iyi geçmesinin verdiği rahatlıkla arabada köşeme
çekildim oturuyorum. Rengim biraz solmuş galiba. Cemalettin Bey “Sen kır çiçeği
değilsin ki pencere önü çiçeğisin. Git evinde otur!” dedi. Çok alındım. (PENCERE
ÖNÜ ÇİÇEĞİYMİŞ-İM!)
Bu son çekimlerimiz Kars’ta. O yüzden biraz buruk ayrılıyoruz. Münip Usta
ağlamamak için zor tutuyor kendini bizi havaalanında uğurlarken. Tabi biz de.
Ama bu bir ayrılık değil. Artık hepimizin hayatında Kars’ın farklı bir yeri var.
Neredeyse memleketlerimizden daha iyi tanıyoruz buraları.
Ne zaman Kars ismini duysam, Karslı birisiyle karşılaşsam heyecanlanıyorum.
Gurbette tanıdık, sevgi dolu bir yüze rastlamış gibi oluyorum.
Asistanım Hilal’le gece gündüz çalışıp izlemeleri bitirdik. Artık montaja
hazırız. Kurgu Yönetmenimiz Nuri Leblebici. Gene dört ayağımın üstüne düştüm.
Hem kurgu servisinin en iyilerinden hem de dört dörtlük bir insan. Onunla
çalışmak bir zevk...
Proje ortaya çıkmaya başladıkça heyecanım daha da artıyor. Görüntülerimizi
taparcasına hayran hayran izliyorum.
Ben bu projeyi çok seviyorum ve sanırım hep çok seveceğim. O benim ilk göz
ağrım. Ekranda göreceğim günü dört gözle bekliyorum...