Sesimi Duy




Yapım Tarihi - 2002
Süre - 00:30:00
Bölüm Sayısı - 15
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe, Betacam Dijital
Yayın Tarihi - 19.01.2003

Yönetmen - Nuran Seyhan Bayer
Yapımcı - Nuran Seyhan Bayer (TRT)
Yapım Yardımcısı - Tuvana Berkay, Ümit Harata, Hilal Yumuk
Yönetmen Yardımcısı - Tuvana Berkay, Ümit Harata
Kamera - Mehmet Gülmez
Sesçi - Necati Noyan
Kurgu - Yusuf Şen
Danışman - Narınç Ataman
Metin Yazarı - Sündüz Haşar
Seslendiren - Yüksel Partal, Sinan Pekinton

On beş bölümden oluşan bu yapımda; parçalanmış kadın kimliği, kadının nasıl
yaşadığı ve varolma savaşı, Türkiye’nin her bölgesinde yaşayan ve Avrupa’ya
(Fransa, İsviçre, Almanya) göç etmiş kadınların öyküleri anlatılmaktadır.
Bölgesel, ekonomik, kültürel, geleneksel ve coğrafi farklılıklar kadınların
hayatını, yaşam biçimlerini, dünyayı algılayışlarını etkilemektedir. Programda;
kadınların, şiddet, geleneksel yaklaşımlar, toplumsal baskılar ve erkek egemen
sistem içinde var olma ve direnme biçimleri işlenmektedir.

1. Bölüm- “Tanrıçalıktan Köleliğe” Anadolu’nun birçok bölgesinde heykelcikleri
bulunan tanrıça Kibele’den bahsedilmekte ve Kibele’nin 25.000 yıl önce yeryüzünü
eşitlik ilkesiyle ve adaletle yönettiği, kadınların kraliçe olduğu, kralla
birlikte ülke yönettikleri ve her alanda birlikte çalıştıkları konu edilmekte,
mitolojide Kibele’nin egemenliğinden Zeus’un egemenliğine kadar geçen dönem
anlatılmaktadır.

2. Bölüm- Karadeniz Bölgesi ve Kars’taki kadınların günlük yaşamının anlatıldığı
bu bölümde, kadınların erken evlenmesi, iyi eğitim görememeleri, çok çocuklu bir
yaşam sürmeleri ve aile içi şiddete maruz kalmaları konu edilmekte, yöre
halkıyla yapılan görüşmelere yer verilmektedir.

3. Bölüm- Karadeniz kadınlarının zor şartlarda çalışmaları, ormandan odun
taşımaları, hayvanlarla ilgilenmeleri, ev işleri ile uğraşırken erkeklerin
kahvehanelerde oturmaları, kadınlara yardım etmemeleri, kadınların çalıştıkları
sektörlerde emeklerinin karşılığını alamamaları ve karşılaştıkları sorunlar
aktarılmakta, yöre halkıyla yapılan röportajlara yer verilmektedir.

4. Bölüm- Medeni yasalarla yasaklanmış olmasına rağmen dini törelerle erkeklerin
birden fazla evlilik yapması, kuma getirmesi ve evlilik dışı ilişkileri, bu
ilişkiler sonucu aile içi huzursuzluklar, boşanma ve kadınların yaşadığı
zorluklar aktarılmakta ve yöre halkıyla yapılan görüşmelere yer verilmektedir.

5. Bölüm- Güneydoğu Anadolu Bölgesinde yaşanan yoksulluk, kadına uygulanan
şiddet, baskı, kuma, çok çocuk, kadınların eğitimleri, başlık parası, berdel ve
töre cinayetleri konuları işlenmekte ve bölge insanlarıyla yapılan görüşmelere
yer verilmektedir.

6. Bölüm- Güneydoğu Anadolu Bölgesinde eğitimin özelikle de kız çocuklarının
eğitim sorununun ele alındığı bu bölümde; bölgede her 10 kadından 5’inin okuma
yazma bilmemesi ve Güneydoğu Anadolu’da kadın olmanın zorlukları yapılan
söyleşilerle işlenmektedir.

7. Bölüm- Güneydoğu Anadolu Bölgesindeki kadınların toplumsal gelişmişlik
açısından modern toplum standartlarının çok altında olması ve bu nedenle
Başbakanlık, GAP Bölge Kalkınma İdaresi Başkanlığı tarafından kadınlara yeni
şeyler öğretilmesi amacıyla kurulan Çok Amaçlı Toplum Merkezi (ÇATOM)
anlatılmakta ve ÇATOM’a gelen kadınlarla yapılan görüşmelere yer verilmektedir.

8. Bölüm- Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgesinden Adana’ya gelen mevsimlik kadın
işçiler ve Yörük kadınlarının yaşamı anlatılmaktadır. Programda; fabrikalarda
çalışan kadınların çalışma hayatı konusundaki düşüncelerine, çevrelerinden gelen
tepkilere ve yöre halkı
ile yapılan görüşmelere yer verilmektedir.

9. Bölüm- Günümüzde yaşam koşullarının zorlaşmasıyla tarlada çalışan kadınların
sanayide çalışmaya başlamaları, hem işyerinde hem evde çalışmaları, ailede ve
yakın çevrede yaşanan sorunlar, çalışma koşullarının zor olması nedeniyle
yaşadıkları sorunlar, çalışan annenin zorlukları Nur Ger ve Meral GEZGİN Eriş
ile yapılan görüşmelerle anlatılmaktadır.

10. Bölüm- Ülkemizin doğusundan batısına geçince kadınların yaşadığı; erken
yaşta evlendirilmek, çok çocuk doğurmak ve toplumsal baskı gibi sorunların Ege
Bölgesinde daha az görüldüğüne yer verilmektedir. Programda ayrıca, Türkiye’nin
batısında, büyük zorluklara rağmen kendi çabalarıyla başarı yakalayan kadınlar
anlatılmaktadır. Programda; Şerife Atlıhan, Harold BÖHMER, Nevin ENEZ ile
yapılan görüşmelere ve Bergama ilçesinde örgütlenen kadınların, Bergama’ya altın
aramaya gelen yabancı şirketlerin altın aramak için kullandıkları siyanüre karşı
verdikleri mücadele konusunda yöre halkıyla yapılan görüşmelere yer
verilmektedir.

11. Bölüm- 17 Ağustos depremi ile yarısı denize kayan Değirmendere’de kadınların
depremden psikolojik olarak daha fazla etkilendiği ve bu etkilenmenin
giderilmesi için yöre kadınlarının Kadın Destek Merkezi kurmaları anlatılmakta,
çalışan kadınların Duygu ve düşüncelerine yer verilmektedir.

12. Bölüm- İstanbul’un en yoğun göç alan semti Ümraniye’de göçlerin oluşma
nedenlerinin iki grupta toplandığı, birincisinin ekonomik nedenlerle erkeklerin
sÜrüklediği göç, ikincisinin ise evlilik göçü olduğu konusu işlenmektedir. Bu
bölümde ayrıca, evlenip yurtdışına göçen kadınlar ile çocukların yaşadığı
sorunlar, baskılar, aile içi şiddet ve boşanmalar konu edilmekte, İsviçre
Zürich’te yaşayan kadınlarla yapılan görüşmelere yer verilmektedir.

13. Bölüm- Çalışmak için yurtdışına çıkan vatandaşlarımızın eş ve çocuklarına
uyguladıkları baskı ve şiddet sonrasında kadınların başvurdukları yardım
kuruluşlarının verdikleri eğitim konu edilmekte, Fransa Paris’te yaşayan
vatandaşlarımızın sorunlar yapılan görüşmelerle aktarılmaktadır.

14. Bölüm- Almanya’da baskı ve şiddet gören kadınlarımızın yaşadıkları sorunları
yapılan görüşmelerle aktarılmaktadır.

15. Bölüm- İlk bölümünden son bölümüne kadar kadın gerçekliğinin gözler önüne
serildiği bu dizinin son bölümünde tarihlerini kendileri yazan üç kadın yazar,
üç Umut tanıtılmaktadır. Almanya’da yaşayan Cemile Yiğit, Şeyma Karaca ve Sevim
Koçyiğit’in hayat hikayeleri, Almanya’ya geldiklerinde yaşadıkları zorluklar ve
sıkıntılar anlatılmaktadır.


Bu belgesel, Türkiye’de kadın sorunlarına yönelik sosyal duyarlılık ve derin
araştırmacılık konularına yaklaşımı nedeniyle 2004 Sedat Simavi Televizyon
Ödülü’ nü almıştır.



Kaynak
Geçmişten Geleceğe Belgeler... Bilgiler... 1968/2008








Çekimleri Türkiye'nin 7 bölgesindeki kent, kasaba ve köyler ile İsviçre, Fransa ve Almanya'da yapılan belgesel için 500ü aşkın kadınla röportaj yapıldı. Sesimi Duy kadınların yaşadığı şiddet, namus cinayetleri, kuma, berdel, erken yaşta evlilik, çok çocuk, ücretsiz aile işçiliği, eğitim v.b. sorunları yalnızca kadınların kendi anlatımlarıyla aktarılıyor. Erkek egemen yapının sorgulandığı bu belgeselde, Türkiye’nin farklı bölgelerinde ve Avrupa’ya göçen Türk kadınlarının bu egemenlik sistemini nasıl yaşadıkları, farklılıkları, kesişme ve kırlıma noktaları kadınların kendi dillerinden anlatılıyor. 15 dizilik belgeselin festivale gönderilen bölümünde Güney Doğu Anadolu bölgesinde yaşayan kadınların berdel, kuma, başlık parası, namus cinayetleri ve çocuk gibi sorunları anlatılıyor.

Anadolu topraklarında kadınların binlerce yıl önce tanrıçalıktan köleliğe kadar uzanan öyküsüyle başlayan belgesel, Karadeniz kadınını Türkiye'nin en çok çalışan kadını olarak ekrana getirirken, onların ve Nataşa olarak adlandırılan yabancı kadınların dramını kendi anlatımları ve yaşanmış gerçeklerle ilk kez ekrana taşıyor. Batman'da intihar girişiminde bulunan genç kızların - kadınların dramları da yine kendi ağızlarından ilk kez yansıtılıyor.


Kaynak
Ankara Magazine Dergisi, 17. Sayı, Mart 2003







TRT-GAP'ta kadınlara dair yepyeni bir belgesel "Sesimi duy"

Kadınların bütün renkleri, sesleri, çığlıkları, suskunlukları, bakışları, göz yaşları,
kahkahaları ile kendi halleri, kendi dilleri ile dünyaları, hayatları.

'SESIMİ DUY bir belgesel. Kadınlara dair kadınlar tarafından yapılmış. Filmin en önemli
kişisi hayalcisi Nuran Bayer. Oturmuş hayallemiş, durmuş düşünmüş, süslemiş, saklamış,
kadınlara bakmış mayalamış, eline gözlerine bakmış, kendi sesine kulak vermiş, beklemiş,
kendini sınamış, güvenmiş kendine çıkmış Anadolu'nun yollarına.
Az gitmiş uz gitmiş önce varmış Karadenizli kadının akılları başlardan alan akıntılı, deli
sularına. Trabzon, Kars, sonra Sivas üzerinden Güney Doğu Anadolu; Mardin, Batman, sonra
Adana'dan başlayarak güneye, kuzeye yönelerek İstanbul, Değirmendere, Bursa, Çanakkale,
Edirne. Bir çabuk saydıklarımız. Almanya, İsviçre, Fransa'nın Türk yerleşimleri olan
illerine de gidildi. Yani kadının macerası gibi; uzun, emek dolu, akıllı, sağduyulu bir iş
kotarılan.

Nuran Bayer diyor ki; dünya kadınları kadın olma ortaklığında ayni kaderi çok veya az her
yerde paylaşıyorlar. Ama adları değişik, Almanya'da Helga, Karadeniz'de Nataşa, Adana'da
pavyoncu, Doğu'da kuma.

Binlerce kilometre yol, binlerce saat konuşma, dertleşme, binlerce saat çekim, çekimlerde
Nuran Bayer'in yorulmaz, aza kanmaz, dinledikleri ensest, tecavüz, kapatılmak, tutsaklık
hikayelerinin isyan ettirdiği, utandırdığı kameraman arkadaşları; Mehmet ve Necati, ve
onların dağlara taşlara yığdıkları emekleri. Sonra saatler günler Süren montaj. Bantların
deşifre edilmesi bütün bu çalışmalarda Umut, Tuara ve Hilal'in sabırlı emekleri, bir güzel
ele geçirilmesi, yetenekli Metin yazarı Sündüz Haşer'in ellerinde kadınların dertleri,
umarsızlıkları, alayları, gülümsemeleri, kadercikleri ile açması. Sonra saatler günler
Süren montaj. Kolay değil üç defa intihara kalkışmış, umutsuz ve perişan annesini, kendisi
için babasının şiddetine boyun eğmiş, kızını kurtarmak için hayatın zilletine katlanan
annesini kurtarmak için intihara en urnarsız koşullarda kalkan kız çocuğunu
konuşturabilmek, kendi hayatına tanıklık ettirmek.Kadın her yerde kadın, ayni veya çok
benzer; ne olsa kadın.

Nuran Bayer diyor ki- 20 yıldır kadın programları yapıyorum. TRT'de Gide gide Gap, Dört
mevsim kadın, Deşim dosyası, Aynanın iki yüzü, şimdide "Sesimi Duy".

Sesimi Duy belgeseli, 13 bölüm olarak, her pazar, saat 17.30'da TRT-GAP'da oynuyor.


Demet Işık
kazete.com.tr




Kadınlar nece konuşur?

Bu yıl Sedat Simavi Televizyon Ödülü, ‘Sesimi Duy’ adlı belgeseliyle ‘Türkiye’de kadın
sorunlarına yönelik sosyal duyarlılık ve derin araştırmacılık konularına yaklaşımı
nedeniyle’ Nuran Bayer’e verildi. Selen Doğan’ın röportajı.

Uçan Süpürge Haber Merkezi- Türkiye Gazeteciler Cemiyeti’nin bu yıl 28.sini düzenlediği
Sedat Simavi Ödülleri sahiplerini buldu. Televizyon dalında ödüle “Sesimi Duy” adlı
belgeseliyle Nuran Bayer değer bulundu. Gazeteci Sedat Simavi’nin anısına düzenlenen ödül,
her yıl radyo, televizyon ve gazetecilik dallarında veriliyor.

Sedat Simavi Televizyon Ödülü 2004’ün sahibi Nuran Bayer’le, ödül kazanan belgeselini ve
bugüne dek yaptığı kadın programlarını konuştuk.

onların öyküsü...

“Sesimi Duy”la Sedat Simavi Televizyon Ödülü’nü aldınız. Bu, belgeselin aldığı ilk ödül,
yanlış bilmiyorsam. Ne hissediyorsunuz?

Evet, ilk ödül. Zaten tek bu yarışmaya katıldım. Geçen yıl İstanbul 1001 Belgesel Film
Festivali’nde Sesimi Duy’un bir bölümü gösterilmişti. Tabii, bu çok güzel bir Duygu, çünkü
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Sedat Simavi Ödülü, gelenekselleşmiş ve kalitesinden hiç ödün
vermemiş saygın bir ödül; bir anlamda Türkiye’nin Oscar’ı. Ayrıca 25 yıldır TRT’de kadın
bakışıyla yaptığım programlar, bu dalda verdiğim emeğin ve özverinin karşılığını almış
olmam, kadınlar adına Umut verici.

Belgeselden söz eder misiniz biraz? Nasıl bir öykü ya da öyküler anlatılıyor?

Belgesel 15 bölümden oluşuyor. İlk bölümde “Tanrıçalıktan Köleliğe” başlığı altında kadının ve erkeğin yeryüzündeki varlıklarına dair yeni bir mit anlatılıyor, kadın mitoloji yazanlarının bakışından, yaşayan feminist kadınların kaleminden (Sündüz Haşer) ve objektifinden (Nuran Bayer).

Daha sonraki üç bölümde Karadeniz kadını anlatılıyor; çok çalışmasından tutun da şiddete, kumaya, ‘nataşa’ olgusuna kadar... Ardından, baskıdan şiddete, namus cinayetlerinden, kadın intaharlarına, berdelden kumaya uzanan bir perspektifte Doğu ve Güneydoğu kadınların öyküleri geliyor. Bergama’da siyanüre direnen kadınlar, Manisa’nın Örselli köyünde üreten, örgütlenen kadınlar, 11 Ağustos depremini yaşayan ama sorunlarını başarıya dönüştüren kadınların öyküleri var ayrıca. Çalışan kadınların sorunlarını ise Adana’dan İstanbul’a, sanayide işçi olarak çalışan kadından iş kadınlarına (Nur Ger ve Meral Gezgin Eriş gibi) kadar uzanan geniş bir çizgide işledim.

Belgeselin son dört bölümü göçen kadınları anlatıyor. İsviçre, Fransa ve Almanya’da
yaşayan kadınlarımız için “40 Metrekare Almanya”nın ne kadar gerçeklik olduğunu,
gettolaşan Türk toplumunda Türkiye’dekinden daha ağır baskı ve şiddet yaşadıklarını gözler
önüne serdim. Ve bunların hepsinde biz bir şey söylemedik; kadınlar anlattı, biz dinledik
ve seslerini duyurduk. Sanıyorum bunu da başardım; bu ödül bunun bir göstergesi.

Bu film daha önce televizyonda yayınlandı. Ödülle birlikte yurt içi ve yurt dışında daha
fazla seyirciye ulaşması söz konusu olacak mı? Bu konuda bir girişiminiz oldu mu?

Evet, önce TRT 3’te (GAP TV) yayınlandı. TRT-1’de sadece 10 bölüm olarak yayına girdi ve
daha sonra TRT-2’de de yayınlandı. Ama hepsinde de yayın saatleri çok iyi değildi ve
tanıtımı yapılmadı ama ona rağmen büyük bir izleyici kesimine ulaştı. Umarım bu ödüllü
belgesel TRT 1’de prime time’da da izleyiciyle buluşur. TRT yönetecilerinin, toplumun
yarısından fazlasını oluşturan kadın gerçeklerine daha fazla gözlerini kapatmayacaklarına
ve bu tip çalışmaların en az bir futbol karşılaşması kadar önemli olduğunun ayrımına
varacaklarına inanıyorum.

“onlarla tek anlaşacağım dilde konuştum; kadın dili!..”

Uçan Süpürge’yi takip edenler sizi 2001 yılında Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri
Festivali için çektiğiniz “Yeşilçam’ın Görünmeyen Kadınları” belgeseliyle tanıdı. “Sesimi
Duy”da da yine kadınların ‘görünmezliğini’ mi izlek edindiniz? Onların sesini duyurmak,
yaşadıkları sorunları ilk ağızdan aktarmak mıydı yapmak istediğiniz?

Evet tam da böyle bir şeydi yapmak istediğim. Çünkü yıllardır kadın sorunları konuşulur,
tartışılır ve çoğunlukla da abarttığımızı söylerler. Benim belki de yaptığım en önemli
şey, kadın hareketinin yıllardır anlatmaya çalıştığı gerçekleri, çarpıcı bir görselliğin
de yardımıyla ortaya koymak, farkındalık yaratmak oldu. Çünkü çoğu kez kadın hareketi
içindeki kadınlar bir şey söylemeye kalkınca ilk tepki “bırakın şu feministleri,
abartıyorlar” oluyordu ve söylenenlerin önemi de gözardı edilebiliyordu bu nedenle. Soyut
bir kavrammış gibi değerlendirilen “erkek egemen yapılanma”nın somutlaştığı bir film
yaptım. TRT arşivine olduğu kadar kadın tarihine de önemli bir belge bırakıyorum, bu her
şeye değer. Bu bağlamda ödülün bana “Türkiye’de kadın sorunlarına yönelik sosyal
duyarlılık ve derin araştırmacılık konularına yaklaşımı nedeniyle...” verilmiş olması
benim için çok anlamlı.

Diyorsunuz ki; “dünya kadınları kadın olma ortaklığında aynı kaderi paylaşıyorlar, ama
adları değişik; Almanya’da Helga, Karadeniz’de Nataşa, Adana’da pavyoncu, Doğu’da kuma.”
Farklılıklara karşın ‘kadın’ ortak paydasında buluşmanın filmi, diyebilir miyiz “Sesimi
Duy” için?

Sanıyorum doğru bir tanımlama olur. Çünkü bu belgeselde bine yakın kadınla konuştum,
hiçbirine de etnik kökenini ya da dinsel tercihlerini, ana dilini sormadım. Kürt, Türk,
Alevi, Arap, Laz, Bulgaristan göçmeni, Süryani, Gürcü... onlarla tek anlaşacağım dilde
konuştum; kadın dili! Kadınların bana bu kadar yüreklerini açmalarının en önemli nedeni
buydu ve onlar çok cesurdular.

Kadın yaşantılarını filme çekmek nasıl bir süreç? Bir kadın olarak kadınları anlatırken
güçlükleriniz oluyor mu? Ya da aslında daha mı avantajlı?

Tabii ki daha avantajlı. Kadın bakış açısı önemli bir anahtar. Ne yazık ki bütün kadınlar
kadın bakış açısına sahip değil. Ayrıca, ben 1970’lerden bu yana İlerici Kadınlar
Derneği’nden (İKD) başlayarak kadın hareketinin içindeyim. Gözlem ve deneyimlerimin yanı
sıra, Ankara Üniversitesi Kadın Çalışmaları Ana Bilim Dalı’nın yüksek lisans programının
ilk öğrencilerinden biri olarak teorik yanım da güçlü. Avantaj, bütün bunların birikimi
aslında.

“Sivas’ta Ümmügülsüm, Harran’da Meryem, Batman’da Gevher, Kars’ta Şeker Hanım, Zürih’te
Hürriyet, Paris’te Nesli ve onlarcası...”

Yıllardır kadın programları yapıyorsunuz. Daha önce, toplumsal cinsiyet ve kadın-erkek
eşitliği üzerine “Aynanın İki Yüzü” adlı bir çalışmanız olduğunu biliyorum. Bu programdan
ve kadınlar için yaptığınız diğer çalışmalardan da söz eder misiniz?

Aynanın İki Yüzü, çok önemli bir projeydi. Sevgili Narınç’la (Ataman) birlikte oluşturduk
ve sunduk. İlk defa bir TV programında toplumsal cinsiyet bazlı bir çalışmaydı bu. 13
bölüm de toplumsal cinsiyet rollerinden evliliğe, geleneklerden boşanmaya kadar temel
başlıkları konu olarak aldık. Biz ilk defa bir TV programında Ceza Yasası ve Medeni
Yasa’yı taraflarıyla enine boyuna tartıştık ve kadınların taleplerini bu anlamda ilk biz
dile getirdik.

Televizyon programları yapmaya Gide Gide Gap programının içinde bir “Kadın Hakları” köşesi
hazırlayarak başladım. Sonra 4 yıl boyunca her gün canlı yayınlanan “Dört Mevsim Kadın”ı
hazırladım. “Aynanın İki Yüzü”, “Değişim Dosyası”, “Ötekinin Sesi” ve “Sesimi Duy”,
sırasıyla yaptıklarım. Bu arada tabii yurt dışına birçok araştırma gezisi yaptım. Amerika
ve Avrupa’nın birçok kentinde araştırmalarım oldu. Kadın örgütlerini, kadın
televizyonlarını, siyaset ve kadını araştırdım.

İKD ile başlayan örgütlü kadın hareketi mücadelem Kadın Dayanışma Vakfı’nı kuran 52
kadından biri olmamla sürdü. Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, KA-DER’in (Kadın Adayları
Destekleme ve Eğitme Derneği) kuruluş çalışmaları, Sevda Cenap And Vakfı’ndaki
çalışmalarım benim sivil toplum yönüm. Şimdi de İRİS Eşitlik Gözlem Grubu’ndayım ve bu
grup kadın-erkek eşitliği izleme açısından Türkiye’deki ilk “Woman Watch” grup. Dünyada
birçok örneği olmasına karşın ülkemizdeki kadın hareketi içinde böyle bir grup yoktu ve bu
eksiği de biz kapattık, çok önemli eylemlere, çalışmalara imzamızı attık.

“Sesimi Duy”un kamera arkasında kuşkusuz çok büyük bir emek ve özveri var. Yanınızda
kimlerin desteğini buldunuz?

Bu belgeselin başarısının önemli nedenlerinden biri de harika bir ekiple çalışmış
olmamdır. Metin yazarı Sündüz, danışmanım Narınç, asistanlarım Tuvana, Hilal, Ümit ve üç
erkek; kameramanlar Mehmet ve Necati, filmin kurgusunu yapan Yusuf. Hepsi de yürekleriyle
çalıştılar. Ve bize yüreklerini fütursuzca, cesaretle açan kadınlar... Başarı aslında
onların ve bu ödülün sahibi aslında onlar- Sivas’ta Ümmügülsüm, Harran’da Meryem,
Batman’da Gevher, Kars’ta Şeker Hanım, Zürih’te Hürriyet, Paris’te Nesli...

Ve onlarcası... (SD/MUY)


ucansupurge.org
Selen Doğan
Cuma, 17 Aralık 2004






HEAR ME

SESİMİ DUY
NURAN Bayer | Turkey | 2003 | Digital Video English subtitles

Synopsis

A research documentary produced with a wide gender perspective on perforated and
violated women's rights, and women still strong and surviving. This deeply
hearthbreaking documentary is directed and produced by Nuran Bayer who
interviewed with more than 350 women from 12 provinces and migrant women in
Europa . The documentary is composed of 15 series, and just only one part (30
minutes) will be submitted this festival.This part includes the cristal clear
women voice in a male dominant teritory of east and south-eastAnatolia ,where
women face with traditional patriarcal behaviour such as the justification of
violence agains women, second wife(kuma), tradition of exchanging brides, honour
killing etc.
Director

NURAN Bayer, 1954

*File of Change (a weekly programme aiming to make the social change in the
turkish society visible) *Women in Four Seasons (daily live programme focused on
awareness raising on women's human right) *Two Faces of the Mirror (a weekly
forum programmein which the gender and equality is discussed by men and women
participant) *Voice of "The Other"/ Invisible Women in The Turkish Cinema
History Flying Broom 6. Women Film Festival Opening Documantary) *Hear Me ( A 15
series documantary on the situvation of women from east to west and from south
to north of Turkey and the Turkish imigrant women living in Europa)

Script- SUNDUZ HASAR
Camera- MEHMET GULMEZ
Editing- YUSUF SEN
Sound- NECATİ Noyan
Music- Several mix clsical and new age music.
Producer Company- TRT TURKISH RADIO& TV CORPORATION
Contact person- NURAN Bayer
Website- www.trt.net.tr

VISEGRAD Documentary Film Festival