Yapım Tarihi - 2006
Süre - 00:30:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe, Betacam
Bölüm Sayısı - 13
Yönetmen - Taşkın Aker
Hazırlayan - Avni Özgürel
Yapım Koordinatörü - Ayfer Özgürel, Belgin Baştürk
Kurgu Yönetmeni - Ümit Gımıza
Yönetmen Yardımcısı - Orçun Bilgin
Seslendiren - Ayhan Kahya
Metin - İbrahim Kiras, Serhat Hürkan
Editör - Ümit Bayazoğlu
Kurgu - Cengiz Karadağ
Tema Müzik - Ayhan Mutlu
Kamera - Poyraz Arna, Süleyman Santür
Işık - Samet Bal, İbrahim Sürmeli
Reji Asistanı - Başak Kıran
Kurgu Asistanı - Neşe Atalay
Montaj Atölyesi - Zenger Production
Bu belgesel TRT tarafından TFT Yapım'a hazırlatılmıştır.
Düşünceleri, eserleri ve yaşamları ile yakın tarihimize damgasını vurmuş düşünce
adamlarımız, "Portreler Galerisi"nde...
Türkiye’nin düşünce - kültür tarihindeki sığlıktan ya da popüler kişiler
yetiştirdiğimizden söz eden yorumlara esaslı bir cevap olan bu belgeselin amacı,
Türkiye’nin yetiştirdiği bu kıymetli simaları tanıtmak. “Portreler Galerisi”,
kitleler tarafından fazla önemsenmiş isimlerle ilgili yeni bir çalışma olmak
yerine, yakın tarihimize damgasını vurmuş farklı isimlere dikkat çekmeyi
hedefliyor.
“Portreler Galerisi”nin bu bölümünde; Yazar Nurullah Ataç yer alıyor.
Nurullah Ataç (d. 1898 - ö. 1957) Mehmet Ata Bey'in oğludur. Galatasaray
Lisesi'nden sonra İsviçre'de okudu. Fransızca öğretmenliği ve mütercimlik yaptı.
TDK yayın kolu başkanı oldu. İlk şiirleri Dergah'ta yayımlandı. Fransız, Latin
ve Rus klasiklerinden çeviriler yaptı. Gazete ve dergilerde eleştiri ve deneme
türünde yazılar yazdı. Akşam'da tiyatro eleştirmenliği, Hakimiyeti Milliye,
Ulus, Milliyet, Tan, Posta, Cumhuriyet, Son Havadis, Dünya gazetelerinde
eleştiri yazıları çıktı. Denemeleri Türk Dili, Varlık, Yedigün, Ülkü, Seçilmiş
Hikayeler dergilerindedir.
Dilde sadeleştirme ve özleştirme hareketinin köktenci savunucusudur. Arapça ve
Farsça kelimeleri kullanmaz, dille düşünce arasında dolaysız bir ilişki
olduğunu, somut düşünme geleneğinin doğabilmesi için kavramların saydam, hangi
kökten geldiklerinin anlaşılır olması gerektiğini İleri sürer. Bu yol da Ataç'a
göre, Latince ve Grekçe eğitimini zorunlu kılmak başarılamayacağına göre, bu
dillerden alınan bilim terimlerinin de öztürkçeleştirilmesinden geçer. Bazı
yazılarında arı Türkçe kullandığı için anlaşılmaz olarak eleştirilmiştir.
Kültürel olarak Batılılaşma taraftarıdır. Divan Edebiyatı geleneğini iyi bildiği
anlaşılır, kişisel olarak zevk aldığını da belirtir, fakat zamanını doldurmuş
bir edebiyat olduğu görüşündedir. Yazı diliyle konuşma dili arasındaki uçurumu
kapatma çabasının bir parçası olarak Öztürkçe'yi ve devrik cümleyi kullanmasıyla
döneminin yazarlarını da, daha sonraki kuşakları da etkiler.