Yapım Tarihi - 2008
Süre - 00:40:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Canan Tarancı
Üçüncü Sayfa Suçluları
Canan Tarancı 30 yıldır TRT’de çalışıyor. Bir buçuk yıl önce 13 başlıkta topladığı suçları ele alan programın
çalışmalarına başladı. Bu 13 suç şunlardı: Töre ve namus cinayetleri, dolandırıcılık, aile içi şiddet, trafik, cinsel (ensest,
pedofili, tecavüz), cinayet, fuhuş, hırsızlık, kız kaçırma, kan davası, gasp, uyuşturucu (kullanma, satma) ve çocuk
suçları. 38 cezaevinde bin mahkûmla görüştü. Her mahkûmla bir saat konuştu. "3. Sayfa" adını verdiği yarı belgesel bu
dizi üç haftadır salı günleri TRT-1’de, gece 00.30’da yayınlanıyor.
45 dakikalık bölümlerden oluşan dizide mahkûmlar ekrana geliyor, Devlet Tiyatrosu sanatçılarının rol aldığı dramalar
yayınlanıyor, suçun türüne göre değişen uzmanlar (psikiyatr, sosyolog, avukat) görüşlerini bildiriyor. Önümüzdeki
haftalarda, 3. Sayfa’da yayınlanacak cinsel suçlarla ilgili bölümün ayrıntılarını Canan Tarancı ile konuştuk.
Canan Tarancı, ensest ilişki ve pedofilinin Türkiye’de çok sık yaşandığını ancak polise yansıdığı kadarının bilindiğini
söylüyor. Kendisiyle konuşan beş baba ve dört erkek kardeşin tümü de çok pişman olduklarını söylemiş ama bütün suçu
uyuşturucu ya da alkole yüklemiş. Mesela bir baba, "Şu kadar promilde alkol almasaydım aklımdan geçeni hiç yapar mıydım"
bile demiş.
Aile içi tecavüz mağdurlarıyla da görüşen Canan Tarancı, baba katili Şanlıurfalı bir kadının anlattıklarını aktarıyor:
"Anneme bir türlü anlatamadım babamın yaptıklarını. Cahildi, söylesem de anlayamazdı zaten." İlkin kendisini öldürmeyi
düşünmüş ama vazgeçmiş. Kendi tabancasıyla öldürmüş babasını. Hiç pişman değilmiş. "Bugün de olsa, aynısını yapardım"
diyormuş.
ANNELER ENSESTİ SAKLIYOR KABUL ETMEK İSTEMİYOR
Tarancı, aile içi tecavüz mağduru kadınların anlattıklarından yola çıkarak, annelerinin olay karşısında takındıkları
ortak tutumundan bahsediyor. "Sakın kızım, kimselere anlatmayacaksın! Etraf ne der? Ailemiz lekelenecek..." 3. Sayfa’nın
uzman psikiyatrları ve sosyologları, annelerdeki bu suç ortaklığını, kadınların bağımlılığına, maruz kaldıkları yoğun
şiddet nedeniyle içinde yaşadıkları korkuya bağlıyor.
Anne eğer kocaya çok hayransa, gerçeği kabullenmek istemiyor ve kocasını kaybetmemek için çocuğunu gözden çıkarmayı
tercih ediyor. Bunun yolu da çocuğa inanmamaktan geçiyor. Bu hayranlığın altında, kendisi için birey olamama, kocasıyla
varolabilme yatıyor. Tarancı toplumsal ikiyüzlülüğün nasıl ağır bastığını da anlatıyor. "Çocuklarımızı çok seviyormuş
gibi görünüyoruz ama ekrana getireceğimiz bu bölümde, toplum olarak ikiyüzlülüğümüzü göreceğiz. Akraba evlilikleri
ensest ilişki değil, gelenek sayılıyor. Gözümüzü kapatarak bir yere /images/100/0x0/55eb249ef018fbb8f8ae0adcvaramayız.
Çocuğumuzu aile içi cinsel tacizden korurken, yaşamın en doğal kavramlarından olan cinsellikten de korkmamalarını
sağlamamız gerekiyor."
ÇOCUKLARIN KARŞISINDA GÜÇLÜ HİSSEDİYORUM
Tarancı, yaygın kanaatin aksine, pedofillerin eğitim ve sosyal gelir düzeyinin hiç de düşük olmadığını gözlemlemiş. "Ama
hemen hemen hepsi de çocukluklarında tacize uğramıştı. Çok net dillendirmeseler de kendilerine yapılan kötülükten, başka
bir çocuğa kötülük yaparak kurtulma öfkesiyle hareket etmişlerdi."
Giresun Cezaevi’nde 16 çocuğa tecavüz eden bir mahkûmun söyledikleri, ("Söylemeye dilim varmıyor ama çocukların
karşısında kendimi daha güçlü ve yükseklerde görüyorum") onların ruh halini ortaya koyuyor. Program için görüşülen
pedofillerin tümü asosyal kişilikte. Çoğu hiç evlenmemiş. İçlerinden biri, hiç kadın arkadaşı olmadığını, bir kadın
karşısında konuşma cesareti bulamadığını söylemiş. "Siz bir istisnasınız, ilk kez sizinle konuşuyorum" demiş. Bir
başkası da sadece çocukların kendisini tahrik ettiğini söyledikten sonra eklemiş, "Bu, benim içimdeki bir pislik ama
elimde değil."
Kızlarına tecavüz eden kocalarını ziyaret ediyorlar
Canan Tarancı’yı, ensest mahkûmlarından öğrendiği bir gerçek hayretler içinde bırakmış: Babasının tecavüzüne uğrayan
kızın annesi veya kız kardeşine tecavüz eden erkek kardeşin eşi, kocalarını hiç yalnız bırakmıyor, asla dışlamıyor:
"Sorduğumuzda hepsi, eşlerinin düzenli ziyaretlerine geldiğini söyledi. Ya tacize veya tecavüze uğrayan kız? O çocuk
ailesinden alınıp bir sosyal hizmet kurumuna yerleştiriliyor. İki kez mağduriyet söz konusu. Başına gelenler yetmiyormuş
gibi bir de ailesinden koparılıyor."
BU KADAR MAHKÛMLA GÖRÜŞMEK TÜKENME SENDROMU YARATTI
3. Sayfa belgeselinin yapımcısı ve yönetmeni Canan Tarancı ile İsa Okutan, görüntü yönetmeni Serdar Gürcan, yardımcıları
Hilal Yumuk ve Meral Okul ile birlikte Adıyaman’dan Çanakkale’ye, Dalaman’dan Giresun’a tam 38 cezaevi dolaştı.
Listelerindeki 13 suçtan hangisindeyse sıra, o suçu işlemiş mahkûmların en çok bir arada bulunduğu cezaevlerine
gittiler, röportaj yapmayı kabul edenlerle konuştular.
Mahkûmlarla yapılan bu görüşmeler, ekip üzerinde psikolojik olarak yıpratıcı oldu. Bin mahkûmla görüştükten sonra
herkese kuşkuyla yaklaşmaya, olumlu düşünceden uzaklaşmaya başladıklarını fark ettiler. Programa uzman olarak katkıda
bulunan Psikiyatr Aytekin Sır, ekibin bir tükenme sendromu yaşadığını tespit etti. Canan Tarancı, "Mahkûmu anlama çabası
çok yorucu" diyor. "Bir bakıyorduk, mahkûmla röportaj bitmiş, karşılıklı oturmuş ağlaşıyoruz. Mahkûm ağlıyor, ben
ağlıyorum."
Mahkûm diyalogları
Halasının kızını rızasıyla kaçıran Karadenizli bir mahkûma, ceza aldığına göre halan evlenmene izin vermiyor, dedim.
Çünkü hala kızı reşitti. Üstelik gönüllü kaçmıştı. Ama sonra ailesinin telkiniyle şikayetçi olmuştu. Mahkûm, "Yo,
evleneceğiz" dedi. Nasıl olacak, diye sorduğumda şu cevabı aldım: "Halam önce cezasını yatsın, sonra kızı vereceğim,
dedi."
Çanakkaleli bir mahkûm, annesine küfrettiği için birini öldürmüştü. Toplumda böyle şeylerle karşılaşıyoruz, ben de sana
küfretsem, öldürecek misin, dedim. Müthiş bir sessizlik oldu. Şöyle bir baktıktan sonra "Bu işin dışarısı da var" dedi.
Bir hırsız bir evi soymaktan vazgeçmişti. "Hırsızlık için bir gece evin penceresinden girdim. Bir baktım, bir kadın
namaz kılıyordu. Yok, bu ev soyulmaz, dedim, çıktım. Ben inançlı insanım abla" diyordu.
Trafik suçundan mahkûmdu. İki eli yoktu ve bu haliyle kullandığı araçla iki çocuğu ezerek öldürmüştü. Elbette çok kötü
kullandığı araçla çok hızlı seyrederken, karşıdan gelen iki çocuğu görüyor. O an iki seçeneği düşünüyor hızla. Ya
çocukları ezecek ya da direksiyonu kırdığı takdirde uçurumdan aşağı yuvarlanacak. "Tabii ki çocukları ezmeyi tercih
ettim" dedi.
Cinayet işleyen mahkûmlara, dinimize göre insan öldürmek büyük günah, nasıl bir savunma mekanizması geliştiriyorsunuz,
dedim. Biri, "Ben araştırdım. Benimki cinayet değil. Çünkü öldürdüğüm beş vakit namazını kılan, orucunu tutan,
farizaları yerine getiren mümin değildi. Dolayısıyla ben günah işlememiş oluyorum."