Yapım Tarihi - 2007
Süre - 00:00:00
Format - Belgesel, Renkli, Türkçe
Yönetmen - Berk Erözer
Yapımcı - Berk Erözer
Görüntü Yönetmeni - Cengizhan Durmaz
Müzik - Emre Zeytinci
Kurgu - Mehmet Ozan Değer, Canberk Köktürk
Color - Burak Günay
Depremin 20. yılında hazırlanan, 17 Ağustos 1999 depreminde göçük altında
kaldıktan sonra, kaybolup bulunamayan çocukların hayatını konu alan 45 Saniye
isimli belgesel film.
1. Erzincan Uluslararası Kısa Film Festivali, Finalist. 2019
Kaynak
Erzincan Uluslararası Kısa Film Festivali
Projenin Hakkında
Merkez üssü Kocaeli'nin Gölcük ilçesi olan 17 Ağustos 1999'da saat 03.02'de
meydana gelen ve 45 saniye süren 7.4 büyüklüğündeki deprem Türkiye'nin bugüne
kadar gördüğü en büyük doğal afetlerden biri olarak tarihteki yerini aldı. Resmi
verilere göre 17 bin 480 kişi hayatını kaybederken on binlerce kişi yaralandı.
Depremden sonra onlarca çocuk ortadan kayboldu. Kimisinin organ mafyası
tarafından kaçırıldığı iddia edildi, kimisinin ise evlatlık edinildiği.Aradan
geçen onca seneye rağmen çocuklarına ulaşamayan aileler şehir şehir çocuklarının
izini sürerek, mezar mezar dolaşarak çocuklarını aradılar ama bulamadılar.
Çekimlerine 2018 haziran ayında başlanan, Gölcük Depreminin 20. yılı için
hazırlanan bu belgesel film projesi depremde çocuğunu kaybolan iki ailenin
hayatını konu almaktadır. Bu ailelerden biri, oğlu Serkan'ı enkazdan sağ
çıkmasına rağmen, yıllar süren mücadele sonucu, Gölcük'teki bütün kimsesizler
mezarlarını açtırması ile mezarına ulaşan annesi Emine Cebeci ve diğeri ise
enkazdan deprem gecesi sağ çıktığı görülen ama götürüldüğü hastanede ortadan
kaybolan kızı Gözde'sini aramakta olan Nilgün Karamert ailesi.
Proje neyi amaçlıyor?
Türkiye bir deprem ülkesidir. Jeolojik konumu gereği bir çok deprem
yaşamış,onlarca kez yıkılmış ve yerle bir olmuştur. 1999 Marmara depremi
ülkemizde, son yüz yılın en büyük depremlerinden biri olmasına karşın, hala bir
deprem ülkesi olduğumuzu ve her an bir tehlikeyle karşı karşıya olduğumuzu
unutmamalıyız! Bu projede büyük deprem üzerinden 20 yıl geçmiş olmasına
rağmen,unutulmayan
acıları, sarılamayan yaraları ve önlem alınmaması durumunda başımıza gelebilecek
felaketleri,yaşayanların direk ağzından aktararak sesi olmayı amaçlıyoruz.