Deneysel film, sinema tarihçilerinin çoğu tarafından sinemada o ana kadar
kullanılmamış konuları, ilginç ve değişik tekniklerle ele alarak yapılan ve
sinema sanatçılarına yeni ufuklar açmayı hedefleyen film türü olarak
tanımlanmaktadır. Ayrıca deneysel filmleri "avant-garde", "öncü", "bağımsız",
"underground", "yeraltı sineması" gibi sıfatlarla da tanımlamak mümkündür.
Deneysel filmlerde ticari filmlerde olmayan, ama kendi açılarından karakteristik
olan bazı uygulamalar vardır, bunlar;
Hikaye belli bir zaman ve mantık sırasına göre ilerlemeyebilir.
Net olmayan görüntüler, abartılı oyunculuklar, asenkronize biçimde kaydedilmiş
sesler gibi teknik sıradışıklar deneysel filmlerde bulunabilir.
Deneysel filmlerin en önemli özelliği parasız sanatçılar tarafından, tamamen
bağımsız sanat üretmek amacıyla çekilmek olduğu için deneysel filmlerde aklınıza
gelen (hatta gelemeyen) her türlü konu işlenebilir. Bir deneysel sinemacının en
önemli özelliği dışarıdan veya içeriden 8 sansürü baştan reddetmiş olmasıdır.
Bazı önemli deneysel filmler ve yönetmenleri
Entr'acte (Rene Clair - 1924)
Çapraz Senfoni (Viking Eggeling, 1924)
Endülüs Köpeği (Luis Bunuel, 1929)
Usher'ların Evinin Çöküşü (James Sibley Watson ve Melville Weber, 1928)
Öğlesonrasının Ağları (Maya Deren, 1943)
Komşular (Norman McLaren, 1952) (Kısa film Oscar'ı alan tek deneysel film)
Film (Bruce Connor, 1958)
Dog Star Man (Stan Brakhage, 1961-1964)
Scorpio Rising (Kenneth Anger, 1963)
Uyku (film)Uyku (Andy Warhol, 1963)
Kaynakça
Sabri Kaliç, Hil Yayın, 1992 Deneysel Sinemanın Kısa Tarihi
