Yapım Tarihi - 2016
Süre - 00:05:18
Format - Deneysel, Renkli, Almanca, Türkçe, KinoKabaret, An Experimental and
poetic short film made in Berlin
Yönetmen Director - Gökçe Açıkgöz
Camera - Leonie van den Schoor, Mercedes Ortego Gonzalez
Sound Recording - Michael Druchinin
Poem - Gökçe Açıkgöz
Translator - Samet Topuz, Dave Lojek, Marijan Gomboc
Oyuncular Actors/Actress
Marijan Gomboc
Fanny Delort
Belinda Faust
Stephanie Reist
Josephine Fabian
Maud Mallet-Henry
Poem (Turkish)
Toplanmış yürüyorlar..
Sadece birlikteyken güçlü olduğuna inananlar; yürüyorlar..
Topraktan gelen sesin farkında olmadan,
Bir amaç: elleri..
Kimileri tırmanmak peşinde,
Kimileri gömmek ellerini..
Neredeler?
Yaşmak çaresizliği değil bu, başka bir şey!
Ellerini unutmuş insanlar
Dokunmak, sıradan bir hal almış
Güneş gizlemiş kendini,
İnsanlar bir o kadar meydanda;
Bir gösteriş çaresizliği
Neredeler?
- Yürümek çözüm mü?
- Belki de yağmur yağmalı
Farkedilen bir şeyler var
Toprak, açılmak üzere
Dağılıyorlar
Kendi çaresiliğini yaratan insanlık, dağılıyor
Sanki tek bir şey için dua eder gibi
Elleri açık ve dokunuyor bir ötekine
Kuşlar, göç etmiş sıcak topraklara
Doğa, samimiyeti kucaklıyor!
İnsan, ruhunu sunuyor
Topluluk hala çaresiz,
Görünmez oluyor!
Doğa, daima orada..
En son birkaç adım ayak sesi duyuluyor
Eller, toprağın üzerinde tanrıdan medet umuyor..
Birkaç ekmek kırınıtısı,
Küçük kuşların gagasında, hediye gibi
Güzelliğin sesi var.
16.10.16- Berlin G.A.
Poem (english)
Gathered together, walking...
Believers of the standing together religion are walking
Not aware of the sound rising from the earth
An aim: hands
Some are after climbing
Some to keep under earth the hands I mean
where are they?
This is not the desperetaness of living, something else
Forgotten their hands
Touching has become so ordinary!
Sun hid herself
People are in squares
A desperateness of a bubble show
Where are they?
Walking? A solution?
Perhaps rain is the hero we wait
Something that’s been noticed
The earth is about to crack
They are scattering
Human being, the creator of it’s own desperatenes is scattering
As if praying for one thing with open hands, touching someone else
Birds have migrated to somewhere else
Nature hugs the sincerety
Human presents it’s spirit
Society is still desperate and disappear in a while
Nature is always there!
In the final countdown a few footsteps are heard
Hands on earth expect something from god
A few bread bits like a present in beaks of birds
Beauty has a voice!
Translator: Samet Topuz
Poem (German)
von Gökçe Açıkgöz
übersetzt aus dem Englischen (das aus dem Türkischen Original kam) von Dave
Lojek
Sie laufen gemeinsam...
Gläubige der Religion des Zusammenhaltes laufen gemeinsam.
Sie sind sich der Erdklänge nicht bewusst.
Ein Ziel: Hände.
Einige klettern.
Einige wollen ihre Hände begraben.
Wo sind sie?
Das ist nicht die Sorge des Lebens, sondern etwas anderes.
Vergessen sind die Hände.
Berühren wurde so gewöhnlich.
Die Sonne versteckte sich.
Aber die Leute sind noch da.
Kummer der Seifenblasenshow.
Wo sind sie?
Laufen? Eine Lösung?
Vielleicht ist der Regen der Held, den wir erwarten.
Etwas wurde bemerkt.
Die Erde bricht bald auf.
Die Menge zerstreut sich.
Menschliche Wesen, Schöpfer ihres eigenen Leids, zerstreuen sich.
Als würden sie für etwas mit offenen Händen beten, jemanden berühren.
Die Vögel zogen fort.
Natur umarmt das Ehrliche.
Der Mensch präsentiert seinen Geist.
Die Versammelten sind immer noch verzweifelt und verschwinden bald.
Natur ist immer da.
Im letzten Countdown sind einige Fußschritte zu hören.
Hände auf der Erde erwarten etwas von Gott.
Brotkrumen wie Geschenke in Schnäbeln.
(Schönheit hat eine Stimme!)
