Müzikte Doku




Doku, bireysel partilerin sayısı ve bu partilerin önem derecelerinin sonucu olarak ortaya çıksa da, aslında dokunun nasıl duyulacağını bazı yan etmenler belirler. Bunların arasında, uzaklık (partilerin birbirine olan uzaklığı) rejistr (ses yüksekliği, partilerin pes, orta ya da tiz bölgelerde devinmesi) ritim (partiler arasında eşit ya da eşit olmayan devinimler; yavaş yada hızlı değerler; partilerin devinimlerinin birlikte ya da değişik zamanlarda yer alışları, tını ya da ses rengi (iç içe geçmiş ya da ayrı ayrı).

Tüm bu etmenler, tek tek, neredeyse sınırsız bir doku çeşitliliği sağlar.


Kaynak
Ömer Turkay, Müzikte, XIX. Yüzyıldan XX Yüzyıla Geçiş
Tonal-Atonal Arası Yapıtlar




Kaynak
Yıldız Teknik Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi
Öğretim Görevlisi Tülay Çellek
Elektronik Posta Adresi : tcellek @ yildiz.edu.tr